macho_luglio 's cargo, Mostly fanfictions.

***แก้แย้ว : แปะจากมือถือ ค้นพบว่าวินาศมาก พรุ่งนี้แก้ฟอนต์ให้นะคะ orz / คือจะดราฟต์แต่ดันกดพลับบลิคคคค***

[Yume100TH Fanfiction] One Last Wish. – 2

Macho_luglio

Paring : Apollo x Ster

Note : อรุ๋ง ๆ ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ในตอนที่แล้วค่ะ หญิงช้วยได้รับกำลังใจเต็มเปี่ยม (- -,,

ดีใจที่ทุกท่านบอกว่าภาษาอ่านง่าย เอิ๊กกก หญิงระวังไม่ใช้ราชาศัพท์เพราะเดี๋ยวจะเตร่งเตร๊งลิเกเกินค่ะ / ส่วนอัลสโตเรีย ไม่แซะแล้วอยู่ไม่ได้ กร๊ากกก รักนะอาร์วี่!!!

เช่นเคย อ่านแล้วมาคุยกันนะคะ จะคอมเมนต์หรือทางทวิตก็ได้ #ฟิควายเจ้าชายล็อกอิน รอคนช่วยแจวเรืออยู่ค่า ❤

“วังของท่านอาร์วีนั้น เป็นวังสำหรับพำนักในฤดูล่าสัตว์และตั้งรับข้าศึกในยามสงคราม อาจจะไม่หรูหราเท่าวังหลวง แต่รับรองว่ากว้างขวางและอยู่สบาย เผลอ ๆ ท่านชแตร์จะไม่ต้องเจอหน้าเพื่อนร่วมวังเลยขอรับ”

เสียงโทนต่ำของเอซบรรยายตลอดทางจากวังหลวงสู่วังของรัชทายาท

“ตั้งแต่ท่านอาร์วีออกเดินทางไปพร้อมเจ้าหญิงแห่งทรอยแมร์ กระหม่อมก็ว่างงานมาโดยตลอด ต่อไปจะอยู่คอยรับใช้ท่านชแตร์เองขอรับ”

ชแตร์พยักหน้ารับเป็นบางครั้งให้รู้ว่าเขายังฟังอยู่ แต่ครั้งนี้เขามีคำถาม “แล้วนายไม่ไปดูแลอพอลโลเหรอ”

“เรื่องนั้น…” เอซมีสีหน้าลำบากใจ “องค์ราชาคงมอบหมายให้ทหารองครักษ์คนอื่นดูแลแล้วล่ะขอรับ”

“ไม่คิดว่าเป็นการลดเกียรติเขาหรือ เพราะตำแหน่งเดิมของนายคือการดูแลเจ้าชายอันดับหนึ่ง แต่กลับมาดูแลฉันแทน” น้ำเสียงนั้นเรียบเรื่อย

“ท่านชแตร์ต้องการไล่กระหม่อมหรือเปล่าขอรับ” เอซโอดครวญ

“เราไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้น” ชแตร์ส่ายหัวเบา ๆ ดวงตาเบิกขึ้นเล็กน้อย “แค่สงสัยน่ะ คนอย่างเรา…ยังไงก็ดูด้อยกว่าอพอลโล”

“ด้อยกว่าอะไรกันขอรับ” เอซแย้ง “กระหม่อมชื่นชมตั้งแต่ตอนสั่งสอนท่านอพอลโล นั่นทำให้อยากรับใช้ท่านมากกว่า”

“เหรอ…” ชแตร์รับคำ แต่ไม่ยอมรับในใจ สายตาหลุบลงมองจี้ห้อยคอรูปนาฬืกาทราย

ละอองดาวที่บรรจุในนั้นเหลือเพียงน้อยนิด..ชีวิตกำลังลดลงไม่ต่างกัน เป็นดั่งของใกล้สลาย ประโยชน์เหลือใช้ไม่มากแล้ว…

ไม่รู้เมื่อไหร่ที่เขามีนิสัยดูแคลนตนเองเช่นนี้ อาจจะตั้งแต่รู้ความว่าเกิดมาแตกต่างจากคนอื่น อาจจะเพราะทำให้ท่านแม่ร้องไห้นับครั้งไม่ถ้วนเพราะสุขภาพเปราะบาง รู้สึกว่าตนเองไม่ควรเป็นภาระให้ หรือฝากชีวิตกับใครให้ลำบาก

ยกเว้นเพียงคนเดียวที่อยากให้อยู่เคียงข้าง

แต่เธอเลือกจะจากไป ทิ้งความหวังไว้ให้เพียงเศษเสี้ยว

“ท่านชแตร์ ถึงแล้วขอรับ”

เสียงของเอซดึงชแตร์กลับมาจากห้วงความคิด ตรงหน้าของเขาคือวังของรัชทายาท เป็นปราสาทหินขนาดใหญ่ ดูแข็งแรงราวกับป้อมปราการ หากประดับไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่และดอกไม้รายล้อม ลดทอดความน่าเกรงขาม เพิ่มความรู้สึกว่าเป็นที่อยู่อาศัย ทหารและข้ารับใช้ในวังจำนวนหนึ่งออกมายืนต้อนรับเจ้าชายแห่งมีเทียร์เวลที่ประตูหน้า ทุกคนต่างมีรอยยิ้มให้…แบบเกร็ง ๆ

จะไม่เกร็งได้อย่างไร ในเมื่อกึ่งกลางของแถวต้อนรับนั้น มีเจ้าชายแห่งแฟลร์รูจนั่งท้าวคางและไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หรูซึ่งยกมาวางเฉพาะกิจ

“ขี่ม้าอยู่แท้ ๆ ทำไมใช้เวลาจากเมืองมาที่นี่นานนัก หา?” อพอลโลขมวดคิ้วใส่ ก่อนจะปรายตาไปมองเอซจนทหารหนุ่มสะดุ้งโหยง “เจ้านี่เป็นตัวถ่วงให้เดินทางช้าหรือไง”

แม้จะไม่อยากสนทนากับอีกฝ่ายเท่าไหร่ แต่เป็นภาระของชแตร์ที่ต้องปกป้องทหารชั่วคราวในสังกัด “เขาทำหน้าที่นำทางตามปกติ ไม่ใช่ตัวถ่วง แล้วฉันก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร”

“แล้วไม่คิดจะรีบมาทักทายผู้ร่วมอาศัยเร็ว ๆ บ้างเหรอ” ฝ่ายมาก่อนตวัดขาเปลี่ยนท่านั่ง รองเท้ากระทบพื้นเสียงดังสนั่น ข้ารับใช้รอบกายลอบกลั้นหายใจแทบจะพร้อมกัน

ชแตร์ตอบด้วยใบหน้านิ่ง “ไม่เห็นจะสำคัญ”

คราวนี้ข้ารับใช้ทั้งหมดเบิกตาและอาจจะอุทานในใจว่า ‘อื้อหือออออ’ เพราะไม่คิดว่าเจ้าชายผู้เรียบร้อยดั่งผ้าแพรขาวจะกล้าฟาดประโยคนี้ใส่เจ้าชายผู้โผงผางดั่งภูเขาไฟ

พริบตาต่อมา กลุ่มคนก็แตกฮือแยกเป็นสองฝ่าย เมื่ออพอลโลยันกายลุกขึ้นอย่างแรงจนเก้าอี้ล้มดังโครม…ชแตร์ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย มือกำบังเหียนม้า รอรับมือหากอีกฝ่ายบุกโจมตี จี้ห้อยคอส่งแสงเรืองรองตอบรับเจ้าของพลัง

แต่แล้วทุกอย่างกลับไม่เป็นดังคาด อพอลโลนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะถอนหายใจราวกับจะไล่ความหงุดหงิดแล้วเอ่ย  “ฉันแค่อยากจะทำข้อตกลงกับนาย เรายังต้องอยู่ร่วมกันอีกสักพัก”

เหตุผลที่ยกมานั้นพอฟังได้…ชแตร์ก้าวลงมาจากหลังม้า เดินมาเผชิญหน้ากับเจ้าชายต่างแดน

“ว่ามาสิ” ชแตร์ยืดหลังตรงเพื่อเสริมความภูมิฐาน แม้จะยืนบนพื้นระดับเดียวกัน เขากลับต้องเงยหน้ามองอีกฝาย รู้สึกขุ่นเคืองเล็กน้อย

อพอลโลยิ้มมุมปากกับท่าทีเช่นนั้น เขาชื่นชอบคนที่พยายามรักษาตนให้สง่าอยู่เสมอเป็นทุนเดิม “พ่อบ้านหลวงรายงานว่าวังแห่งนี้แบ่งเป็นสองส่วน คือปีกตะวันออกกับปีกตะวันตก ฉันต้องการอยู่ปีกตะวันออก”

ชแตร์งุนงงเล็กน้อยว่ากับเรื่องแค่นี้ ทำไมต้องมาบอก “การเลือกที่พักเป็นสิทธิของคนมาก่อนได้จับจองก่อน ฉันไม่คัดค้าน”

“ดี” อพอลโลยิ้มกว้างขึ้น “ห้องอาหารมีแห่งเดียว ดังนั้น นายต้องทานพร้อมกับฉัน ทุกมื้อ”

“ไม่คัดค้าน” ถือเป็นมารยาทพื้นฐานในการไปเยือนต่างแดน

“ดี แล้วก็…” กำลังจะเอ่ยอะไรสักอย่างแต่ต้องชะงักไป เมื่อนัยน์ตาสีเพลิงสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

ชแตร์สะดุ้ง เมื่อจู่ ๆ ปลายนิ้วใหญ่เลื่อนมาไล้บนผิวแก้ม รู้สึกร้อนผ่าวและแสบแผ่ว ๆ ขึ้นมาจนอยากจะถอยห่าง แต่ยังรักษาท่าที

“แผลนี่ เกิดเพราะฉันสินะ” คิ้มเข้มลู่ลงเล็กน้อย “เสียดาย เป็นตำหนิ…”

“นักรบย่อมรับได้ทุกบาดแผล แค่นี้ เดี๋ยวก็หาย” ชแตร์ดันฝ่ามืออีกฝ่ายออก แต่กลับไม่ขยับ

“พูดได้ดี” อพอลโลแค่หัวเราะ ปลายนิ้วเกลี่ยรอบรอยแผลอย่างอ้อยอิ่งอยู่อีกอึดใจ ก่อนจะยอมรามือ…และส่งปลายนิ้วที่มีสะเก็ดสีแดงเข้มนั้นเข้าริมฝีปาก ดูดกลืน

ชแตร์ร้อนวูบไปทั่วแผ่นหลัง

วิปลาส…เจ้าชายแห่งแฟลร์รูจวิปลาสแน่ ๆ

“ฉันขอตัวก่อน” รีบร้อนเอ่ยลาเพราะรู้สึกถูกคุกคาม แม้ใบหน้าจะนิ่งเฉยแต่ฟันกรามเริ่มขบเข้าหากัน

“อย่าลืมสัญญาล่ะ ฉันน่ะ ต้องการจะรู้จักนายให้เยอะ ๆ เสียแล้ว”

อพอลโลเอ่ยไล่หลัง แต่ชแตร์ไม่ชะลอฝีเท้ารับฟังแม้แต่น้อย

———

“ท่านชแตร์ขอรับ ท่านชแตร์”

เมื่อรู้สึกว่าพ้นสายตาของอพอลโลและใกล้ถึงห้องพักทางปีกตะวันตกแล้ว ชแตร์ถึงได้ลดความเร็วในการเดินลง  “มีอะไรเหรอเอซ”

“เรื่องห้องพักน่ะขอรับ เดี๋ยวกระหม่อมจะรีบให้คนนำเครื่องนอนชุดใหม่มาเปลี่ยนให้”

คำบอกนั้นทำให้เจ้าชายเลิกคิ้ว “เครื่องนอน? เปลี่ยนใหม่ทำไม มันเก่าหรือ?”

“ไม่ใช่หรอกขอรับ….” เอซส่ายหน้า ก่อนจะเบิกตา “ร…หรือว่าท่านชแตร์ไม่รู้มาก่อน เลยตกลงใช้ปีกตะวันตก?”

“รู้เรื่องอะไรกัน” ชแตร์เผลอทำหน้ามุ่ย วันนี้เขาใช้พลังไปทำให้เพลียกว่าปกติ มือขาวผลักประตูห้องเข้าไปอย่างไม่คิดอะไร

…แล้วต้องตาค้างกับการประดับประดาในนั้น…ลูกไม้สีหวานระยิบระยับ เครื่องเรือนสีสวยละลานตา โดยเฉพาะบนเตียง…ผืนผ้าวิจิตรด้วยลายปักราวกับยกอุทยานมาห่มนอน

“คือว่า…..” เอซรู้สึกน้ำลายเหนียวจนอธิบายยาก เมื่อเห็นอาการตะลึงของเจ้านาย

แล้วต้องรีบบอกจนลิ้นแทบพัน เมื่อเจ้าชายชแตร์ตวัดสายตาราวกับมีดน้ำแข็งมาหา

“วังปีกตะวันตกคือที่พำนักของว่าที่พระชายาขอรับ!!!”

….เพราะรู้ก่อนแล้วถึงชิงเลือกปีกตะวันออกสินะ

อพอลโล..ชแตร์เอ่ยชื่อเจ้าชายร่วมวังด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบในลำคอ

TBC

Advertisements

Comments on: "[Yume100TH Fanfiction] One Last Wish. – 2" (25)

  1. Nathael said:

    กู้ดจ๊อบคร่ะอพอลโล่55555555 นายตัวร้ายเอ๊ย ชอบทำอะไรให้คนคาดไม่ถึงแล้วก็หงุดหงิดอดติดถึงตัวเองไม่ได้สินะ

    ชอบเอซมากด้วย เสริมบารมีนางเอกของชแตร์ดีมักค่ะ555

    • กรั่กๆๆๆ เอซนี่สร้างมาช่วยเดินเรื่องเลยค่ะ แรก ๆ หน้าที่คล้ายนาวิ หลัง ๆ เขียนไปรู้สึก นี่มันนางกำนัล กร๊ากกกกก

  2. อพอลโล นายมันร้ายยย
    ซนเหลือเกินไปแกะแผลเค้าอีก จะเป็นแผลเป็นก็เพราะแบบนี้
    //ตีมือ ตีให้ซนเยอะ ๆ (เดี๋ยวนะ..)

    แอบขำที่ตอบคอมเม้นท์แรกค่ะ นางกำนัล 5555

    • ตีให้ซนเยอะ ๆ เดี๋ยวมีอะไรบนตัวแกะหมดนะคะ (////____///

      เอซบอก บทผมมมมมมม ม่ายยยยย

  3. สนุกม่กก
    มาต่อเร็วๆนะคะ^^/

  4. เต่าค่ะ said:

    อพอลโลแสบได้ใจมากค่ะะะ ใจนึงก็สงสารชแตร์ ส่วนอีกใจนึงก็บอกว่าเอาอีกเยอะๆ ค่ะ อพอลโลขา!

    ตกลงว่าเอซได้บทเป็นนางกำนัลไปแล้วสินะคะ แต่ก็เข้านะคะ เพราะน่าเอ็นดูจริงๆด้วย > ///<

    • เพิ่งเริ่มนะก๊ะ อิอิอิอิ ชแตร์น้อยสู้เขาา XD
      ส่วนเอซนี่ตอนเขียนก็ทหารนะคะ พออ่านทวนปุ๊บ แกมันนางกำนัลลลล 55555 ถ้าทำอาหารได้จะเลื่อนเป็นซังกุงห้องเครื่องให้ค่ะ #ผิด

  5. แค่วันแรกในที่พำนักก็แตะเนื้อต้องกายนางเอกละ บ้าจริง ผิดผีแล้วนั่น .////. อพอลโลทำดีค่ะทำดี จงทำต่อไป จนกว่าน้องชแตร์จะโมโหแรงๆ ปรี้ดแตกยกทุกสรรพสิ่งมาด่าพระเอกในฉบับคนงาม

    หญิงว่าฉากกินข้าวจะต้องมีสงครามเย็นเกิดขึ้นแน่เลยค่ะ /)///(\ เขินรอไว้ก่อนเลย

    เห็นด้วยเลยค่ะ เอซนี่นางกำนัลขนานแท้ ส่งเสริมกันดีจริงๆ เกร๋กู้ด

    • แอร๊ยยยย เก๊าว่าอีกไม่นานแน่เลยค่ะ วันแรกก็หยามกันขนาดนี้ อพอลโลเป็นสิงโตไล่ต้อนกวางน้อยยยย XD /นางกำนัลช่วยด้วยยยยย

  6. Ping2 said:

    อืม..อพอลโล่ทำไว้แสบมากครัช..
    ถ้าชแตร์มีปัญหาอะไรไม่ต้องนอนห้องนั้นก็ได้นะคะไปนอนกับอพอลโล่แทน อุ๊บ!พูดอะไรออกไปเนี่ยเรา..อุอิ

    • อุ้ย ๆ อย่างนี้เข้าอีกแผนอพอลโลรึเปล่าคะเนี่ย ว้ายยยยย (///___/// ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ค่าาาา

  7. Bymtox said:

    แงแงแงแงแแงแงงงงชอบบอะ
    อ่านตอนที่สองแล้วก็ยังอยากชมว่าภาษาสวยอยู่ดี เนื้อเรื่องก็สนุก แล้วเขินมากตอนอพอลโล่เกลี่ยแก้มชแตร์///7//// ยั้ยยย คิดภาพตามทั้งตอนเล้ยย ชอบการวางตัวของชแตร์ด้วยค่ะ แบบไม่เคะเกินไปดีอ่ะ มาต่อไวๆน้าาา นี่ซุกตัวไปทำการบ้านมาเจออีกทีฟิคอัพดีใจมากรีบทำการบ้านแล้วมาอ่านเลยอิอิ

    • แอร๋ยยยย ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ค่าาา คิดถึงคนอ่านเช่นกันนะคะ จ๊วบ ๆ ❤

      พรุ่งนี้ตอน 3 มาแน่ค่าาาา (- -,,

  8. Ping2 said:

    ตอนที่สามอยู่หนายยยยย!!!!ตอนที่สามมม แอ่กก
    //ลงแดงตาย

  9. กรี๊ดดดดดดดดดดดด มาอีกแล้วค่ะ ประโยค “ไม่เห็นจะสำคัญ” ของชแตร์ รู้สึกวิน 555 “นักรบย่อมรับได้ทุกบาดแผล แค่นี้ เดี๋ยวก็หาย” นี่ก็ชอบ ทำให้เราเป็นติ่งชแตร์ไปเลยนะคะเนี่ย ชอบเคะแบบนี้ เหมาะสมกับอพอลโลผู้วปลาสที่สุดแล้วค่ะ ขำเรื่องห้องมาก ตอนแรกเราก็นึกว่ามุขห้องโทรมมากจนต้องไปนอนห้องอื่น(?) แต่มามุขห้องพระชายานี่มาเหนือมากค่ะ เราเงิบพร้อมชแตร์เลย 555 อีพี่พอลมันร้ายนัก ออกนอกหน้าละเกิน รอติดตามค่า มาอัพไวๆเน้อ

    ปล. ชอบภาพนั่งคู่ในตอนที่ 1 มาก เค้าเหมาะสมกันจริงๆค่ะ ฮรอลลล

    • กรั่ก ๆ ๆ เก๊าว่าคงมีแต่ชแตร์ล่ะค่ะที่ตอบตอกหน้าได้แบบนี้ ฮาาาา (ในเนื้อเรื่องเกมเขาดูเฉื่อย ๆ แต่แอบเชือดเฉือนนะ อิอิ)

      ตอนสามอัพแย้วนะคะ ,,- -,,

  10. นี่เผลอนึกภาพว่าถ้าอพอลโล่มาถึงทีหลังละต้องใช้ห้องหวานแหววนั้นคงเผาวังแน่ๆค่ะ55555
    ดีแล้วที่เป็นชแตร์ใช้

    • กร๊ากกกก แน่นอนค่ะ เอิ๊กกกกก /กอด ๆ ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์นะคะน้องพิวววว

  11. Cartoonydesu said:

    อาร์วี อย่างนาย? จะเอาชายา ไปเป็นชายาเค้าเห้อ~~555+
    คู่นี้รักจริงๆ ค่ะ/ ยิ้นหวานพร้อยแจวเรือ

    ชอบมั่กๆ อ่านแล้วก็หัวเราะ ฮุฮุๆ ฟิน~~

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: