macho_luglio 's cargo, Mostly fanfictions.

[Yume100TH Fanfiction] Melted.

 

Macho_luglio

Pairing : Frost x Graysia

Warning : Incest, NSFW

16-09-13-02-23-44-285_deco

Note : 

  • ฟิคนี้ เป็นฟิคแก้บน(กร๊าก) ที่LBตั่วเฮีย(ฟรอสต์)ได้ครบค่ะ ติดไว้นานแล้ว…
  • ไม่ติดได้ไง ดัน incest…
  • คือชอบนะ guilty pleasure ของเรา…แต่พอจะแต่งเองทีไรรู้สึกค้ำคอ เอื้ออออ
  • …ก็รอจนทำใจ+ว่างแล้ว เลยลองดูค่ะ
  • จึงได้ฟิคที่มีฟีลบิด ๆ เบี้ยว ๆ และกามเรทเอาการ…
  • แต่ยังไงก็อยากอ่านคอมเมนต์นะคะ เลิฟคนอ่านนะ ❤

 

 

 

ในปราสาท ไม่จำเป็นต้องมีเจ้าชายถึงสามคน

 

มีรัชทายาทที่ปรีชาสามารถ และเจ้าชายน้อยเป็นขวัญใจก็พอแล้ว

 

…ไม่สิ…ขวัญใจอะไรนั่นคงไม่ถูกต้องเท่าไหร่ เกรเซียคิดในใจเมื่อถึงน้องชายคนเล็กผู้มีใบหน้าน่ารักปานเทวดา แต่นิสัยเอาแต่ใจราวปีศาจน้อย ๆ แต่ถึงอย่างนั้น ตัวตนของชเนย์ก็ยังความปลาบปลื้มมาให้กับผู้คนในอาณาจักร

 

ในขณะที่เขา…ไม่มีวันเทียบเคียงพี่ชาย และไม่สามารถย้อนวัยไปตอนยังเยาว์และน่าเอ็นดูได้อีกแล้ว…แม้ไม่มีข้าราชบริพารในวังคนไหนพูดออกมา แต่เขารู้สึกได้ถึงการเปรียบเทียบอบอวลอยู่ในบรรยากาศ อยากทำประโยชน์โดยการเป็นทหาร แต่ฐานันดรของเขาทำให้แปลกแยก และถูกคัดค้าน

 

หรือแม้แต่การทำประโยชน์เพื่อบ้านเมือง ด้วยการออกไปเจริญสัมพันธไมตรี…เรียกสั้น ๆ ว่าแต่งงานกับเจ้าหญิงของอาณาจักรพันธมิตร ก็ถูกพี่ชายคัดค้านจนล้มเลิกไป…

 

คล้ายกับฟรอสต์ไม่ต้องการให้เขามีอำนาจหรือบทบาทใด ๆ ต่อราชวงศ์…ทั้งที่รู้ว่าเขาไม่มีวันจะชิงบัลลังก์ ทำไมจึงไม่ไว้ใจกันบ้าง….

 

ดังนั้นเกรเซียจึง ‘หนี’ ออกมา ทั้งจากราชกิจและพี่ชาย เหลือเพียงชเนย์เท่านั้นที่เขายังเอ็นดูเกินกว่าจะหลบหน้า

 

เจ้าชายองค์รองอยู่เงียบ ๆ นอกวัง…อยู่ในเมืองแค่ตอนที่ต้องการซื้อเสบียง นอกนั้นแทบจะใช้เวลาทั้งหมดในสระน้ำแข็งและป่า พักผ่อนสลับกับฝึกเวทย์

 

เวลาพลบค่ำ เป็นช่วงที่ชเนย์มักจะมาหา เกรเซียจึงหยุดซ้อม เขาไม่อยากเสี่ยงให้น้องตามเข้าไปแล้วหลงทางในป่า จึงเป็นฝ่ายออกมารอทุกครั้ง

 

“บอกแล้วไงว่าอย่ามาหาอีก” แม้จะพูดออกไปแบบนั้น แต่การกระทำไม่ใช่เลย

 

เกรเซียรู้สึกได้ถึงไอยะเยือก…สำหรับราชวงศ์สโนว์ฟิเลียแล้ว ความหนาวแทบกล้ำกลายไม่ได้ แต่สิ่งที่เขาสัมผัสตอนนี้ คือพลังพิเศษที่สืบทอดและสื่อถึงกันในสายเลือด เป็นความเย็นในระดับที่สามัญชนไม่อาจทนไหว ปกติ ‘พวกเขา’ จะกักเก็บพลังเอาไว้เพื่อไม่ให้เผลอทำร้ายประชาชน มีเพียงตอนที่อยู่ด้วยกันในครอบครัวเท่านั้นที่สามารถปล่อยตัวไปตามธรรมชาติ

 

ไอเย็นจัดแผ่เข้ามาใกล้ ชเนย์ที่ยังเยาว์ไม่น่าจะมีพลังขนาดนี้

“… ‘มาหาอีก’ งั้นเหรอ…ที่ชเนย์ชอบกลับวังค่ำมืดเพราะนายสินะ”

 

เสียงต่ำทุ้มของพี่ชายคนโตทำให้เกรเซียเบ้ปาก และแปลกใจไม่น้อย

 

“พี่มีธุระอะไร” ถามเสร็จแล้วรีบเบนสายตาไปอีกทาง

 

“เกรเซีย” ฟรอสต์เรียกด้วยเสียงเข้มขึ้น “จะพูดกับใครก็มองหน้า มารยาทหายไปไหน”

 

“อึก…” เจ้าของชื่อเม้มปาก ก่อนจะจำใจหันมา แต่ยังกล้าถามด้วยน้ำเสียงกระด้าง “ว่ายังไงเล่า”

 

จบคำ ฟรอสต์จับปลายคางของน้องชายเอาไว้ ดันขึ้นให้สบตา แค่นหัวเราะเล็กน้อยเมื่อเห็นเกรเซียต้องเขย่งปลายขาขึ้นตามแรงยกของเขา

 

“ธุระเหรอ ต้องมีธุระใช่ไหมถึงจะเข้าเฝ้าองค์ชายรองได้…ฉันคือใคร? พี่ชายของนาย ไม่ใช่ข้าราชบริพารที่จะต้องถามความเต็มใจ นายต่างหากที่ฝ่าฝืนโองการเรียกตัวของรัชทายาท!”

 

แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากดวงตาสีแดงฉาน เหมือนกองไฟใหญ่พยายามจะกลืนกินเปลวไฟดวงน้อย…เกรเซียฝืนจ้องตาตอบ…ก่อนจะยอมแพ้

 

“ขออภัยท่านพี่…” เอ่ยอย่างทางการ รู้สึกเจ็บใจ

 

ฟรอสต์กระตุกยิ้มมุมปาก มือแกร่งคลายจากปลายคาง ก่อนจะเลื่อนลงไปกุมไหล่บางของน้องชาย “ให้อภัย…”

 

เกรเซียผงกศีรษะรับตามธรรมเนียม ไม่ได้รู้สึกเลยว่าปลอดภัย

 

“นายไม่ได้กลับวังมาเกือบสิบวัน ฉันเป็นห่วง” พี่ชายแสดงความเอื้ออาทรด้วยคำพูด มือหนึ่งพันธนาการไม่ให้ไปไหน อีกมือลูบไปตามช่วงเอวเล็ก “ได้ทานอาหารครบมื้อหรือเปล่า ทำไมถึงผอมลงอีกแล้ว”

 

“ผมกำลังเข้าสู่ช่วงสูงขึ้นต่างหาก” เกรเซียอ้าง แม้ความจริงจะแทบไม่เปลี่ยนแปลง “ไม่กลับเข้าวังก็ไม่เห็นเป็นไร ผมดูแลตัวเองได้ อยู่ที่นี่ฝึกซ้อมสะดวกกว่า”

 

“รู้จักเอาการซ้อมเวทย์มาอ้างแล้วหรือ” ฟรอสต์หรี่ตาพลางคิด จริงอยู่ว่าการฝึกซ้อมของเหล่าองค์ชายนั้นค่อนข้างเป็นอันตรายต่อข้าราชบริพาร โดยเฉพาะองค์ชายที่ยังไม่เชี่ยวชาญในการควบคุมพลัง “ชเนย์เองก็เผลอแช่แข็งทหารไปคนหนึ่ง ดีที่นักเวทย์มาช่วยพยาบาลเอาไว้ทัน”

 

“เพราะอันตรายต่อคนรอบตัว ผมจึงเลือกมาฝึกคนเดี—-” ยังไม่ทันพูดจบกลับถูกปิดปากเสียก่อน

 

“รู้จักห่วงใยข้ารับใช้ถือเป็นคุณสมบัติที่ดี” ฟรอสต์บดนิ้วหัวแม่มือเข้ากับริมฝีปากสีอ่อนนั้น “แต่ลืมไปแล้วหรือ…ว่าฉันไม่อนุญาตให้ออกมา”

 

เกรเซียปัดมือพี่ชายออก “ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ”

 

ฟรอสต์ตอบสนองการต่อต้านนั้น ด้วยการกระชากต้นแขนน้องเข้าหาตัว “แต่นายขัดคำสั่งฉัน ฉันผู้เป็นเจ้าของทุกอย่างในอาณาจักรนี้ รวมถึงตัวนายด้วย”

 

“พี่ลืมท่านพ่อท่านแม่ไปแล้วหรือไง” เกรเซียหลุดปากยอกย้อน

 

“โฮ่…..สั่งสอนว่าฉันข้ามหน้าพวกท่านสินะ ” พี่ชายยิ้มมุมปากแต่ดวงตาไม่ได้ขบขันด้วย “แต่เสียใจด้วย…เรื่องของนาย พวกท่านช่วยไม่ได้”

 

“หมายความว่ายังไง?” เสียงนั้นเต็มไปด้วยความมึนงง

 

ไม่มีคำตอบ รัชทายาทแห่งสโนว์ฟิเลียตวัดร่างน้องรองขึ้นบ่าแล้วสาวเท้าเดินอย่างรวดเร็ว เกรเซียตกตะลึงแต่ก็พอทำใจได้ว่าต้องถูกพากลับปราสาท

 

ทว่า เส้นทางที่ฟรอสต์มุ่งหน้ากลับลึกเข้าไปในป่า

 

“พี่ จะพาผมไปไหน” มือเรียวตีแผ่นหลังกว้างของพี่ชาย

 

คนถูกถามไม่ตอบ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงพบทหารยามตั้งแถวรออยู่ พวกเขาทำความเคารพให้ฟรอสต์โดยไม่มีสีหน้าแปลกใจกับสภาพของเกรเซีย

 

“เฝ้าอยู่ในระยะที่กำหนด ได้ยินเสียงอะไรก็ไม่ต้องเข้ามา” รัชทายาทสั่งเสียงเฉียบ

 

พี่ชายจะฆ่าเขาทิ้งหรือยังไง เกรเซียเริ่มกลัว

 

จากแถวของทหาร เดินลึกผ่านทิวไม้หนาตาเข้าไปอีกเกือบห้านาที บ้านหลังหนึ่งก็ปรากฎสู่สายตา รูปทรงเรียบง่าย แต่วัสดุที่ใช้นั้นราคาแพงระยับ เป็นหินอ่อนสีหิมะแบบเดียวกับที่ใช้ในราชวังสโนว์ฟิเลีย

 

เพราะถูกแบกมานานจึงเริ่มมึนหัว รู้ตัวอีกทีก็ถูกโยนลงกับเตียงหลังใหญ่ เกรเซียหลับตาแน่นเพื่อปรับสมดุล ก่อนจะลืมตาอีกหนแล้วค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้น

 

ภาพแรกที่เห็น คือพี่ชายกำลังถอดเครื่องทรงเต็มยศของรัชทายาทออก เผยแผงอกขาวจัด เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อกำยำ ท่อนล่างเหลือเพียงกางเกงขายาว

 

“พี่…..” ทำไมต้องพามาที่นี่ ทำไมต้องถอดเสื้อ ตอนนี้เกรเซียไม่เข้าใจทุกสิ่งรอบตัว

 

เมื่อเหลือกันเพียงสองคนในที่ห่างไกล ฟรอสต์จึงยอมเฉลย

 

“เพราะนายไม่ยอมกลับเข้าวังตามโองการเสียที ฉันเลยต้องเลือกที่พักลับแห่งนี้…” นัยน์ตาสีแดงซึ่งปกติจะดูเยือกเย็น ตอนนี้วามวาวผิดปกติ “…ข้าหลวงมาอธิบายให้นายฟังหลายครั้งแล้ว น่าจะเข้าใจเสียทีไม่ใช่เหรอ”

 

เกรเซียขนลุกวาบไปทั้งร่าง มือที่ยันตัวอยู่ เผลอจิกขยุ้มผ้าปูเตียงแน่น

 

ราชวงศ์สโนว์ฟิเลียนั้น เพราะพลังมหาศาลและการวางตัวสูงส่ง ทำให้ได้รับการนับถือจากประชาชนราวกับเทพเจ้า อาณาจักรอื่นแม้ไม่ได้แสดงออกว่าเทิดทูน แต่เป็นที่รู้กันว่ายกให้อยู่เหนือกว่าขั้นหนึ่งเสมอ

 

ใครเล่าจะรู้ ว่าความเพียบพร้อม ทำให้การหาคู่หมายอันเหมาะสมแสนยากลำบาก เพื่อป้องกันการหาประโยชน์จากการแต่งงาน ไม่ว่าส่งสนมเข้ามา หรือเสนอเจ้าหญิงให้เสกสมรส กลุ่มข้าหลวงผู้ภักดีแห่งสโนว์ฟิเลียจะเป็นผู้คัดกรองทั้งหมด ดูทั้งชาติตระกูล ดูทั้งผลประโยชน์ที่จะได้ ผลร้ายที่จะเกิด…แต่เพราะการเมืองระหว่างอาณาจักรมากล้น จนถึงบัดนี้ ก็ยังไม่มีสตรีใดผ่าน…

 

ธรรมเนียมโบราณจึงถูกนำกลับมาใช้อีกครั้ง… ‘สัมพันธ์ระหว่างพี่น้อง’ เพื่อควบคุมไม่ให้สายเลือดอันสูงส่งเล็ดลอดหากรัชทายาทต้องการปลดปล่อย…ในอดีตเคยมีกระทั่งราชาและราชินีที่เป็นพี่น้องร่วมสายเลือดกัน

 

นี่เป็นอีกเหตุผลที่เจ้าชายรองหลบเลี่ยงการเข้าวัง และพยายามจะลืมมาโดยตลอด

 

เขากลัว

 

กลัวพี่ชาย กลัวว่านี่จะเป็นส่วนหนึ่งของการกดขี่และกำจัดเขา…

 

“พี่…ผมไม่คิดจะอ้างสิทธิในบัลลังก์”  ริมฝีปากรู้สึกแห้งผากเมื่อต้องพูดสิ่งที่อัดอั้น  “พี่เหนือกว่าผมทุกอย่าง ไม่ต้องทำแบบนี้…ไม่จำเป็นเลย”

 

ขาดคำ ฟรอสต์เดินตรงมาหาแล้วยกฝ่ามือใหญ่สัมผัสใบหน้าของน้องชาย

 

“ตัวนาย…เย็นมาก” ผู้เป็นพี่บอกด้วยเสียงแผ่ว “เป็นความกลัวใช่ไหมที่แช่แข็งนายเอาไว้ ถึงไม่ยอมเปิดใจให้ฉันเลย…”

 

เกรเซียข่มตัวเองไม่ให้สั่นอย่างยากเย็น เมื่อพี่ชายก้าวขึ้นเตียงมาหา ขายาวเหยียดนั้นขนาบข้าง เหมือนล้อมรั้วไม่ให้เขาหนี…คิดจะสู้…เป็นเรื่องโง่สิ้นดี เขาไม่มีทางชนะเลย

 

แขนใหญ่คว้าหลังเอวเล็กแล้วดึงเข้ามากอด มือข้างที่เหลือลูบศีรษะ เรื่อยลงมาถึงแก้มเนียน ก่อนใช้นิ้วเชยปลายคางน้องให้เงยหน้ามาสบตา

 

“ไม่ใช่เพราะธรรมเนียมโบราณ…นายไม่คิดบ้างเหรอ ว่าฉันเลือกทำ เพราะเป็นนาย”

 

…..

……….

 

คนฟังนิ่งอึ้งเหมือนเวลาหยุดหมุน…ก่อนนาฬิกาจะเริ่มเดินอีกครั้ง…ไม่สิ ไม่ใช่เข็มนาฬิกา แต่เป็นหัวใจของเขาที่เต้นรัวขึ้นเรื่อย ๆ

 

“ราชวงศ์ของเรามีความหนาวเย็นเป็นพลัง” ฟรอสต์ค่อย ๆ โน้มใบหน้าลงมา ก่อนจะกระซิบเมื่อริมฝีปากเสียดสีกับริมฝีปากเล็กข้างใต้แผ่วเบา “…แต่ฉันอยากจะลองละลายน้ำแข็งของนายดูสักครั้ง”

 

จูบไร้เสียงนั้นเกิดเพียงพริบตา เพราะเมื่อปลายลิ้นอุ่นจัดรุกรานเข้ามา เกรเซียก็ผลักพี่ชายออก

 

หากกำลังแขนที่ต่างกันเกินไปไม่ได้ทำให้ฟรอสต์ถอยห่าง ซ้ำยังฉวยโอกาสตอนที่ร่างเล็กกว่าเอนหนี ใช้น้ำหนักตนเองโถมลงไปกดทับเอาไว้ เกรเซียจมอยู่ในที่นอนหนานุ่ม

 

“พี่…อย่า….”  เสียงที่ออกมาจากลำคอตอนนี้ แตกต่างจากเสียงปกติที่มักจะขุ่นเคือง เขาสับสนและหวาดกลัว….เพราะสัมผัสได้ถึงความตื่นตัวของพี่ชายที่กดตรึงร่างเอาไว้

 

“เด็กดี อย่ากลัวไปเลย” ฟรอสต์พยายามกลั้นยิ้ม สรรหาคำปลอบ “พี่เคยทำร้ายนายเหรอไง”

 

“เคย” เกรเซียตอบอย่างไม่ลังเล

 

“ไม่นับตอนฝึกเวทย์สมัยก่อนสิ” อดีตคนร้ายหลุดยิ้มออกมา

 

รอยยิ้มเดียวนั้น สะกิดน้ำแข็งแห่งความกลัวของเกรเซียให้กระเทาะ

 

ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ ที่ความน้อยเนื้อต่ำใจทำให้เขาแยกตัวออกมาจากพี่ ทั้งที่เมื่อก่อนแทบไม่เคยห่างกัน

 

“เกรเซีย….”

 

ชื่อของเขา ในน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา

 

“…ฉัน…นาย”

 

พยางค์ตรงกลางนั้น…แผ่วเบาจนแทบจะหายไปกับลมหายใจเพราะความประหม่า รัชทายาทผู้เฉียบขาดทุกคำพูด กลับพลาดท่าในเวลาเช่นนี้

 

แต่คนฟัง รับรู้ได้ชัดเจน…พยางค์นั้นซึมลึกเข้าไปในอกจนแน่น ก่อนจะส่งแรงดันขึ้นมาจนน้ำตาแทบล้น…ระคนไปด้วยความเต็มตื้นและหวาดหวั่น

 

รู้ว่าความรักเช่นนี้มีอยู่ในโลก หากยังรู้สึกผิดบาปหนักหนา

 

เกรเซียยกสองมือขึ้นปิดดวงตา ครางผะแผ่วเมื่อริมฝีปากของพี่ชายประทับลงบนหลังมือนั้น แล้วเลื่อนลงไปยังริมฝีปาก ลำคอ ก่อนจะพร่างพรมเป็นทางลงไปตามนิ้วมือใหญ่ที่กำลังปลดเสื้อผ้าของเขาออก

 

“อย่า!!” ต้องปล่อยมือจากดวงตามายันบ่ากว้างเอาไว้ เมื่อลิ้นร้อนดูดเม้มส่วนอ่อนไหวบนอก รู้สึกอับอายเพราะผู้ชายไม่ควรไวสัมผัสกับจุดนี้ “พี่…พวกเราไม่ควรทำแบบนี้ อย่า…”

 

เกรเซียสะดุ้งเฮือกเมื่อเผลอสบตากับฟรอสต์….ชั่ววูบหนึ่งแววตาของพี่ดูเสียใจกับคำคัดค้าน ก่อนจะวาวโรจน์ขึ้นมาใหม่อย่างไม่รู้จักแพ้

 

“นายเป็นของฉัน” เสียงต่ำทุ้มในลำคอ นิ้วใหญ่กดคลึงลงบนหัวนมเล็กจนแดงซ่าน “ต่อให้ทั้งโลกคัดค้าน ฉันก็จะทำแบบนี้ ไม่ว่ากี่ครั้ง”

 

ที่นอนนุ่มคืนตัวเล็กน้อยเมื่อฟรอสต์ยันตัวลุกขึ้น เกรเซียรีบพลิกหันข้าง ดึงเสื้อปิดอกแล้วกอดร่างกายที่ตื่นตระหนกเอาไว้

 

แล้วต้องร้องลั่น เมื่อพี่ชายย้อนกลับมากระชากกางเกงของเขาจนหลุด ยึดสองขาให้อ้าออก เกรเซียดิ้นและพยายามถีบ แต่อีกฝ่ายกลับทรุดตัวลงคุกเข่าหน้าเตียง ดึงสะโพกเล็กเข้าหา…ศีรษะโน้มลงมา และดูดกลืนแก่นกายน้อยเข้าไป

 

ริมฝีปากที่ครอบครอง ปลุกปั่นความใคร่ให้ปะทุขึ้นมา เกรเซียบิดเอว แผ่นหลังเสียดสีผ้าปูเตียงจนร้อนผ่าว น้ำตาไหลพรากเพราะไม่เคยผ่านประสบการณ์ทางเพศใด ๆ จากคนอื่น…ความหวาดหวั่นยิ่งทบทวี เมื่อรู้สึกถึงน้ำมันลื่นชโลมช่องทางเบื้องหลัง นิ้วใหญ่รุกรานทีละน้อย เชื่องช้าระแวดระวัง แต่คุกคามอย่างโหดร้ายเมื่อเริ่มขยับเข้าออก

 

เท้าเล็กจิกเกร็งอยู่ในอากาศเมื่อจุดสุดยอดมาถึง แผ่นหลังขาวยกสูงจากที่นอน ก่อนจะทิ้งลงมาแนบตามเดิม…ลมหายใจหนักถ่ายถอน…ดูเหมือนความเครียดทั้งมวลจะถูกบังคับให้จางหายเพราะตัณหา

 

เกรเซียหลุบตาลง…ภาพที่เห็นคือพี่ชายผู้กำลังปรนเปรอเขาจนผมเผ้ายุ่งเหยิงปรกหน้า ศีรษะอันสูงส่งของรัชทายาทกำลังโลมเลีย เลอะเปื้อน ราวกับสยบให้ความปรารถนาในตัวเขา อ้อนวอน ทำทุกอย่างเพื่อเขา

 

วินาทีนี้ เขาเหนือกว่า

 

…ความพึงใจอันบิดเบี้ยว สร้างรอยยิ้มน้อย ๆ บนริมฝีปาก…

 

“เกรเซีย…”

 

ฟรอสต์คำรามในลำคอขณะขึ้นคร่อมร่างเล็ก เขากำลังจะคลั่งตายกับน้องชายที่ยิ้มยั่วผสานน้ำตานองหน้า ดึงขาเรียวขาวแนบสีข้างตนเอง ปลดกางเกงลง หน้าขาของเขาช้อนอยู่ใต้บั้นท้ายนวล…กดแทงส่วนแข็งขึงเข้าไปในช่องทางที่คับแคบแม้ผ่านการเล้าโลมแล้ว

 

คนถูกชำเราเม้มปากแน่น น้ำตาร่วงเป็นสาย เขาจิกเล็บลงบนข้อมือของพี่ชายที่ยึดเอวไว้ไม่ให้หนี ในกายอึดอัดเหมือนตกนรก แต่สวรรค์เริ่มเข้าใกล้อีกครั้งเมื่อกล้ามท้องแกร่งบดเบียดแก่นกายเล็กไปมา

 

เอวใหญ่ดันเข้าและถอนออกอย่างยากเย็นในช่วงแรก จนเมื่อบังคับจูบและเคล้นคลึงส่วนไวสัมผัส เกรเซียถึงยอมคล้อยตาม…ต่างกับตอนเตรียมพร้อมด้วยนิ้วมือ ฟรอสต์ห้ามตัวเองให้อ่อนโยนไม่ไหวอีกต่อไป สอดกระแทกแรงขึ้นและถี่รัว หยาบโลนจนไม่น่าเชื่อว่านี่คือตัวเขา เสพความสุขสมจนร่างใหญ่หยัดเกร็ง

 

เกรเซียสะอึกเมื่อถูกหลั่งเข้าสู่ส่วนลึก…แล้วสะอื้นแผ่วเมื่อตนเองปลดปล่อยออกมาอีกหน

 

…ราวกับหัวใจของเขาละลายออกมา เป็นความใคร่และน้ำตาที่เจิ่งนอง…

 

องค์ชายรองหลับใหลไปทั้งอย่างนั้น…

 

ฟรอสต์ค่อย ๆ ขยับขึ้นนั่งโดยไม่ยอมถอดถอน จับร่างน้อยให้นั่งคร่อมตัก เสื้อของเกรเซียยังสวมอยู่ เขาจัดให้ปกปิดผิวขาวนุ่มนั้นอย่างหวงแหน…เผยเพียงส่วนล่างที่ยังสอดประสานกันและชุ่มโชกไปด้วยหยาดน้ำขาวข้น

 

“…เป็นพยานเสร็จก็กลับไปซะ…แล้วอย่าได้เสนอชื่อผู้หญิงคนใดมาบังคับฉันอีก”

 

เสียงเฉียบขาดบอกแก่เหล่าข้าหลวงที่ซ่อนตัวอยู่หลังหน้าต่าง แหวกม่านไว้แคบ ๆ เพื่อสังเกตการณ์ภายใน…ได้ยินคำตอบรับอย่างจำใจ ก่อนเงาดำจะค่อย ๆ แยกย้ายไปหมด….

 

ธรรมเนียมโบราณที่เหล่าข้าหลวงเคยเกลี้ยกล่อมเกรเซียนั้น เป็นการจัดฉากอย่างหนึ่ง

 

ฟรอสต์รู้ตัวดีว่าต้องการอะไร ‘ที่สุด’ ในชีวิตนี้ แต่เพราะตำแหน่งรัชทายาททำให้ถูกคัดค้านและกดดันให้แต่งงานเรื่อยมา

 

ทว่า ไม่มีสิ่งใดขวางเขาได้ บังคับด้วยอำนาจ ขู่สังหารด้วยพลัง

 

ช่างหัวข้าหลวง ช่างหัวบ้านเมือง

 

แขนใหญ่สวมกอดน้องชายคนรองแนบแน่น…จุมพิตแก้มขาวเนียนอย่างรักใคร่ รอให้ชเนย์ผู้มีนิสัยใจคอเหมือนเขาโตแล้วค่อยแต่งตั้งเป็นรัชทายาทแทน…ถึงตอนนั้นเขาคงมีอิสระเหนือสิ่งใด

 

แต่เกรเซียจะไม่มีวันเป็นอิสระจากเขา…แน่นอน

 

-END-

คิลมู้ดปิดท้าย : กิ๊ฟติดผมของเกรเซียทรงพลังมาก ไม่หลุดระหว่างทำกิจกรรมหนักหน่วง

Advertisements

Comments on: "[Yume100TH Fanfiction] Melted. (NSFW)" (14)

  1. Nathael said:

    /อุดปากกรี๊ด ผู้บ่าวเมืองหนาวคือมาเร้าร้อนแท้

    ตั่วเฮียยยยยยย อื้อหือมากค่ะ /เจ้าหญิงซับน้ำหมากเบาๆ

    ลงตัวพอดี ชแตร์ก็ยกให้อพอลโลไป แล้วตั่วเฮียมาเลี้ยงน้องรองเอาเนอะ555

    • /ปิดหน้าเขิน/ ตั่วเฮียรังแกกิ๊ฟ กิ๊ฟหมดแรงแล้วเห็นมั้ย ต้องฝึกกิ๊ฟให้ทนๆ—-

      เก๊าว่าอพอลโลกับฟรอสต์นี่นิสัยใกล้เคียง ต่างกันแค่ธาตุจริง ๆ ค่ะ ประมาณอีวุยไฟกับอีวุยน้ำ XD เก๊าชิปฟรอสต์×เกรมาแต่แรก ไขว้เขวให้อพอล×เกรไปนิด สุดท้ายชแตร์ดีสุดแย้ว ❤

  2. โอยยยยยยยยยย ตั่วเฮีย ชอบความคิดอันชัดเจนของตั่วเฮียเหลือเกิน แต่ทำไมร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย //ปิดหน้าเขินเฮียและสงสารน้องรองในคราวเดียว// แอบหัวเราะที่ว่าชเนย์เหมือนเฮียตอนโต ตอนแรกไม่รู้สึกเท่าไหร่ค่ะ แต่พอนึกดูดีๆ ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงล่ะนะ ๕๕๕๕๕๕

    ปล.น้องชอบและเกลียดความคิลมู้ดหลังจบเหลือเกิลลลลลล

    • กิกิกิกิกิกิ ชอบคิลมู้ดเก๊าล่ะสิ (///___///

    • จากการอ่านเรื่องตั่วเฮียกับชเนย์ นิสัยคล้ายกันมาก จนน่ากลัวว่าชเนย์โตแล้วจะมาแย่งน้องเกรจากตั่วเฮียเลยล่ะ กร๊ากกกกก

  3. ติดแย้ว ๆ WP มันต้องให้เจ้าของบล็อกกดapproved ก่อนจ้า ❤

  4. Whiskey said:

    แม่ขาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา ลูกรู้สึกเลือดหมดตัวววววว //แฮ่กกกกกกกกกกกกก
    นานแค่ไหนที่ไม่ได้ตามฟิคฟรอเกรมาาา ฮืออออ ผมนี่คว้าโน้ตบุ๊คแต่งต่อเลย(??) 55555555 เฮียร้ายมากกกก ร้ายไปอีกกกกกก รู้สึกสงสารเกรคุงขึ้นมาทันที ฮือออ ไม่ไหวแล้วค่ะ //ซับเลือดดด

    ปล.กิ๊ฟเกรเซียทนทานจริงๆ หญิงรับประกันค่ะ (เหะ????!!!!)

  5. พี่ฟรอสต์แกล้งนุ้งงงงงงงงง โง่ยยยยยย พี่ฟรอสต์คลบร้าาาาาา นั่งอ่านไปก็ม้วนตัวเมี้ยวๆไป ฮือออ ทำไมมันก๊าวใจเยี่ยงเน้

    พี่ฟรอสต์มีความเอาแต่ใจและจะโยนหน้าที่ให้น้องเนย์สูงงงงง ฮือออ นี่อ่านเรทไปก็ม้วนตัวไป อยากเป็นน้องเกร—— *สัญญาณขาด*

    น้องเกรโดนแกล้งงงง แม่คะะะะ พี่เค้าแกล้งน้องงง โง่ยยย ถ้าไม่ใช่น้องก็ไม่ยอม คือไรคะะะะะะ โอ๊ยยยยย ไม่ไหววว ไปหมดแล้วสต่งสติเราาาา

    ฮืออ ถึงกับเปิดคอมมาเขียนฟิคของตัวเองมั่ง (?) แล้วก็มาล็อกอินเม้นให้นี่แหละค่ะ 55555 มีความอยากสกรีมสูงแต่หมดแรงแล้ว ฮือ ง่วงนอนเหลือเกิน เม้นตอนตีสาม แอร่กก

    ปล. ไว้จะมาสกรีมอ่านที่เหลือต่อนะคะ (จะสอบแล้วไหนอ่านหนังสือ) คิดว่าคงเป็นไรท์อีกท่านที่เราจะติดตามงานเลยค่ะ ชอบภาษาเขียนโดยเฉพาะฉากเรท บรรยายดีมากเลยง่ะ (นี่ไม่ได้หื่นแค่ชอบภาษา เอ๊ะ ยังไง 555555555)

    • แงงงง ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ค่าาาา ดีใจที่ชอบนะคะ //กอดแน่น ๆ จุ๊บแก้มซ้ายขวา ❤

      พี่ฟรอน้องเกรนี่เป็นเมนนึงของเราเลยค่ะ แฮ่ก ๆ ตั่วเฮียช่างเอาแต่ใจ น้องเกรแย่เลย (///___///

  6. เรื่องนี้ก็ดีงามอีกแล้วค่ะ ขนาดเราไม่รู้จักสามพี่น้องสโนว์ฟิเลียเลย (เคยเห็นหน้าอย่างเดียว) แต่อ่านแล้วรู้เรื่องคร่าวๆได้ อินไปเกรเซียเลยค่ะ ความเป็นน้องสองที่ถูกพี่หนึ่งน้องสามบดบังจนหมดคงจะเจ็บปวดมาก แต่พี่ฟรอสเรื่องนี้คือดีงามค่ะ เราไม่รู้จักเขามาก่อนเลย จะอยากได้เขาก็เพราะเรื่องนี้แหละ 555 (เมื่อคืนมีเพื่อนกดได้พี่ฟรอสด้วยค่ะ โฮลลล แต่เราคงไม่มีดวงแบบนั้น พิคอัพอะไรได้ 3 ดาวไม่ตรงสีมา 2 คน พอๆ)

    ฉากเรทคือดีงามมาก ไม่รู้จะบอกไง มันมีแทรกอารมณ์อื่นไปขณะทำด้วยไม่ได้หื่นอย่างเดียว อรรถรสมากค่ะ เขินขั้นสุด “ต่อให้ทั้งโลกคัดค้าน ฉันก็จะทำแบบนี้ ไม่ว่ากี่ครั้ง” วี้ดดดดยาวๆให้กับประโยคนี้ แล้วตรงที่บรรยายความรู้สึกได้อยู่เหนือกว่าฟรอสนี่ โอ้ยย คือรู้สึกยินดีไปเกรเซียเลยค่ะ คนที่อยู่ใต้เงาพี่มาทั้งชีวิต มันคงเป็นอะไรที่ปลื้มมากอ่ะ ที่ได้รู้สึกชนะแค่เพียงนิดเดียวแม้ตัวเองจะเป็นฝ่ายถูกทำ

    …ราวกับหัวใจของเขาละลายออกมา เป็นความใคร่และน้ำตาที่เจิ่งนอง… << ประโยคนี้ก็เปรียบเทียบได้ไพเราะมากเลยค่ะ คือแบบเป็นฉากเรทที่ประทับใจมากๆค่ะ เต็มตื้นทุกประโยค พี่ฟรอสวางแผนยัดเยียดภาระไว้หมดแล้ววว ชเนย์คุงก็รับไปเถอะ เพื่อพี่ๆที่น่ารักของเธอไง 555

    • โฮวววว ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ค่าาาา ❤ ❤ ❤

      แฮ่ก ๆ คู่นี้เป็นกิวตี้เพลสเช่อของเราจริง ๆ ค่ะ แต่ด้วยความที่เริ่มเล่นเกมตอนอีเวนต์ล่าเกรเซียพอดี เลยอินกับบ้านนี้มาก ฮาาาา ขอให้ความรักของคุณ Verxus นำพาพี่ฟรอสต์มาเข้าวังนะคะ สู้ ๆ (- -,,

      ส่วนฉากเรท /เขินตายไป/ กรั่ก ๆ เก๊าชอบอะไรที่มันบิดนิด ๆ เบี้ยว ๆ หน่อยในอารมณฺ์น่ะค่ะ (///___///

  7. ฮืออออออออออออออ เหมือนมาเจอขุมทรัพย์เลยค่ะ สุดยอดมากๆ อ่านไปแล้วก็แบบหสดยฟบดบฟบดสยฟ /อุดปากกรีดร้องโหยหวน/ ดีงามเวอร์ ไม่ไหวแล้ว ษกสกวหวฟบไลๆลลฟๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ YAY //สติแตก//

    • แอร๊ะ เพิ่งเห็นคอมเมนต์ ขอบคุณค่าาาา (///___///

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: