macho_luglio 's cargo, Mostly fanfictions.

16-11-01-23-20-42-099_deco

 

Day 2

Keyword : แรคคูน

Ch 2 : Dec 13, 2016.

‘ปลาแมกเคอเรล  เป็นชื่อเรียกสามัญในภาษาอังกฤษของปลาทะเลหลายชนิดในวงศ์ Scombridae (เป็นส่วนใหญ่), Carangidae, Hexagrammidae และ Gempylidae ซึ่งมีลักษณะคล้ายกันคือ ผิวเป็นเกล็ดละเอียดสีเงินมันวาว ตัวเรียวยาวกลมคล้ายทรงกระบอก หัวแหลมท้ายแหลม มีครีบกระโดงหนึ่งครีบ ครีบท้องหนึ่งครีบ ครีบข้างหนึ่งคู่ หางสองแฉก อาศัยอยู่ทั่วไปตามชายฝั่งทะเล อยู่รวมเป็นฝูงใหญ่ ปลาทูก็อยู่ในวงศ์ Scombridae ดังนั้นจึงจัดเป็นปลาแมกเคอเรลเช่นกัน

ส่วนปลาซาร์ดีนอยู่ในวงศ์ Clupeidae ที่มีขนาดเล็กกว่า ไม่จัดว่าเป็นปลาแมกเคอเรล’

– Wikipedia.

 

 

หลังการตรวจครรภ์ในห้องน้ำ เวลาผ่านไปอีกเกือบสามชั่วโมง โดยไม่มีเสียงพูดคุย

คาร์ลมองเข็มวินาทีเคลื่อนมาถึงเลขสิบสองครั้งแล้วครั้งเล่า จนเข็มทุกเข็มมาบรรจบกันที่เดียว ณ เที่ยงคืน เขาจึงตัดสินใจเอ่ยปาก

“เราจะทำยังไงกันต่อดี”

โจชัวสะดุ้งจากความคิดอันเลื่อนลอย…คำว่า ‘เรา’ จากปากเพื่อนรัก ทำให้ใจอุ่นขึ้น ดูเหมือนปัญหาของเขาจะไม่ต้องถูกแก้เพียงลำพัง

“…ในท้องฉันมีเด็กจริง ๆ เหรอ เป็นไปได้ไหมว่าฮอร์โมนในร่างกายจะรวน” สองมือจับบนหน้าท้องราบเรียบ ไม่มีรอยนูนหรือผิดปกติ

“อันดับแรก ไปหาหมอกันก่อน” คาร์ลเสนอความคิด “ไม่ว่าท้องจริงหรือไม่ แต่ผลมันแสดงออกมาแล้วว่าร่างกายนายกำลังมีปัญหาแน่นอน”

คนฟังพยักหน้าเห็นด้วย อาการปวดท้องเขาก็ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ แม้ตอนนี้จะทุเลาลงไปมาก “แต่ฉันไม่ไปโรงพยาบาลในบริษัทนะ”

“อ้าว ไม่ดีเหรอ เบิกได้—-” กำลังจะค้าน ก่อนจะนึกได้  “เออ จริงด้วย ไม่ว่านายจะท้องจริงหรือไม่ แต่ข่าวลือมันไหลเชี่ยวยิ่งกว่ากระแสน้ำอุ่น”

“ใช่มั้ยล่ะ…” เจ้าทุกข์ทำเสียงขื่น “แต่ก่อนจะไปหาหมอ เพราะฉันหนีเตลิดออกมาจากบ้าน ไม่ได้หยิบอะไรติดตัวมา ต้องกลับไป….”

คาร์ลเหลือบตามอง เห็นไหล่อีกคนเริ่มสั่นไหว  “นายเป็นไรไหม”

“เป็นสิ เป็นมากด้วย” โจชัวกะพริบตาถี่ บ่งบอกสภาพจิตใจไม่มั่นคง “ตอนนี้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว”

“มันแย่ขนาดนั้นเชียว ซีบิลก็เป็นเมียนายนี่” เจ้าของห้องเผลอพูดพล่อย ๆ

“นายเห็นคนที่ข่มขืนนายเป็นเทวดานางฟ้าได้เหรอ!?” ผู้เสียหายกระชากเสียงดังลั่น

ไม่บ่อยนักที่คาร์ลจะเห็นโจชัวตวาด…และครั้งนี้รุนแรงเอาเรื่อง

“คิดตามนะ…เมียที่แสนรัก เมียที่นายสาบานว่าจะทะนุถนอมเธอไปจนชั่วชีวิต วันนึงเกิดบ้าคลั่งขึ้นมา” ข้อมือสองข้างประกบเข้าหากัน เผยให้เห็นรอยเชือดบาดลึกเข้าไปในเนื้อ “เอาเชือกมัดมือมัดเท้าเอาไว้ บังคับมีเซ็กซ์…ฉันไม่มีอารมณ์เลยตอนนั้น รู้สึกแค่รูก้นกำลังฉีกขาด รู้สึกแค่เลือดตัวเองกำลังไหลอาบขา…ร้องห้ามก็ไม่ฟัง แหกปากร้องไห้อย่างน่าทุเรศแค่ไหนก็ไม่ได้รับความเห็นใจ”

ข่มขืนคือการทารุณ ….

คาร์ลกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก นึกอยากจะตบปากตัวเองแรง ๆ เขาอึ้งจนพูดอะไรไม่ออกไปหลายอึดใจ ก่อนจะคิดได้ว่าควรทำอะไรต่อ

เจ้าของห้องเดินหลบเข้าไปยังห้องนอน ขยี้หัวตัวเองแรง ๆ ทีนึงกับความผิดพลาด….คว้ากล่องยาใส่แผลในลิ้นชักข้างเตียงแล้วออกมา

“ฉัน…ขอโทษนะ” เขาบอกกับคนที่ยังนั่งก้มหน้าอยู่บนโซฟา

“ไม่…นายไม่ผิดหรอก…ก็นายไม่เคยโดนนี่นา” โจชัวแค่นหัวเราะ “ก่อนหน้านี้…ฉันยังเห็นเรื่องผัวปล้ำเมีย เมียปล้ำผัว เป็นแค่โจ๊กในวงเหล้าเหมือนกันนั่นแหล่ะ”

คาร์ลนั่งลงข้าง ๆ เพื่อน จับข้อมือ แล้วทำแผลให้อย่างเบาแรง

เสียงนาฬิกาดังชัดในห้องเงียบ

“ฉันจะไปบ้านนั้นพร้อมกับนาย” คาร์ลบอกด้วยเสียงมั่นคง “ไม่ต้องกลัว”

โจชัวพยักหน้าตอบรับ

…สุดท้าย คนลี้ภัยก็หลับไปในท่าขดตัวบนโซฟา…ถ้าเป็นปกติคาร์ลคงจะอุ้มอีกฝ่ายไปนอนบนเตียงให้สบาย…แต่ในเวลานี้ ท่าที่เจ้าตัวแสดงออกมา คงเป็นท่าที่ให้ความรู้สึกปลอดภัย

มือใหญ่ดึงผ้าห่มคลุมร่างบอบช้ำนั้น ตอกย้ำกับตนเอง ว่าต่อไปจะระวังทุกการกระทำ

เพราะเขารัก…

———

 

เช้าวันอังคารมาถึง

กลิ่นแพนเค้กอุ่น ๆ ปลุกโจชัวให้ตื่น เขานึกว่าตัวเองฝันถึงอดีตสมัยอยู่หอพักนักเรียน ตอนนั้นคาร์ลมักจะตื่นมาทอดแพนเค้กกินทุกเช้า

ทั้งที่การนอนคุดคู้บนโซฟาน่าจะทำให้ตื่นมาอย่างเมื่อยขบ แต่ผู้มาเยือนกลับรู้สึกว่าได้รับการเยียวยา แผลที่ข้อมือและรอยช้ำตามตัวไม่โอดครวญเหมือนแรกเจ็บแล้ว

เจ้าของบ้านเหลือบมาเห็น แพนเค้กสี่ชิ้นราดด้วยแยมสตรอว์เบอรี่จึงร่อนมาเสิร์ฟถึงหน้าโซฟา

“เป็นไงบ้าง” คาร์ลถาม

“ดีขึ้น” โจชัวตอบเพียงสั้น ๆ คว้าจานมาถือแล้วหยิบแพนเค้กเข้าปาก รู้สึกหิวจัด ไม่ถึงสามนาทีก็หมดเกลี้ยง เขายื่นภาชนะเปล่าให้อีกคน “ขออีก”

คาร์ลอึ้ง ปกติอีกฝ่ายไม่กินเยอะแบบนี้ “แน่ใจนะ…”

“ฉันยังไม่อิ่มเลย” คนขอทำตาละห้อย

ช่วยไม่ได้ เจ้าของบ้านลุกไปทอดมาอีกสี่ชิ้น แล้วเดินกลับมาโซฟา…เขายืนทอดตั้งห้านาที ไอ้หมอนี่ฟาดไม่กี่คำหมด

โจชัวเรอออกมาเมื่อรู้สึกอิ่มหนำ…

ฉับพลัน เกิดผิดสำแดงขึ้นมา เขายกมืออุดปาก กระโจนพรวดลงจากโซฟา พุ่งเข้าห้องน้ำไปโก่งคออ้วกลงชักโครก

…คาร์ลผู้เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นยันจบ ทำหน้าเหี่ยว…

ลางไม่ดี…ลางไม่ดีจริง ๆ

———

 

วันนี้คาร์ลและโจชัวส่งใบลาไปให้พอล หัวหน้าของพวกเขารีบโทรมาหา ซักถามว่าทุกอย่างยังโอเคแล้วจึงวางสายไป

ที่จริงมันไม่โอเคเลยน่ะ…

โจชัวคลื่นไส้โอ้กอ้ากตลอดหลังจากกินมื้อเช้า สภาพไม่พร้อมที่จะใส่ wet suit ลงน้ำ คาร์ลจึงเอาเรือยางออกมาใช้ พวกเขามุ่งหน้าไปยังบ้านของโจชัวกับซีบิล

แม้จะเรียกว่าบ้าน แต่ที่จริงเป็นอพาตเมนต์บนตึกสูง สร้างขึ้นเมื่อไม่กี่ปีก่อน เหมาะจะเป็นสถานที่เริ่มต้นของคู่แต่งงานใหม่…โจชัวเคยชอบเรียกมันว่าบ้าน หวังจะสร้างครอบครัวอบอุ่นให้ได้  หากตอนนี้กลับกลายเป็นเรือนหอสยองโหด

แล้วเจ้าของต้องยืนนิ่งไปหลายอึดใจหลังไขประตู…แม้คาร์ลจะไม่เคยแวะมาที่นี่ (ให้แสลงตาแสลงใจ) แต่สภาพบ้านปกติมันไม่ใช่แบบนี้แน่

ข้าวของในนั้น ไม่มีชิ้นใดอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ทุกอย่างถูกรื้อค้นเหมือนขโมยขึ้นบ้านแล้วถล่มซ้ำด้วยเฮอริเคนลูกใหญ่ โจชัวเดินสำรวจ…ของมีค่าหายไปบางส่วน เอกสารสำคัญต่าง ๆ ของซีบิลไม่เหลือแม้แต่แผ่นเดียว

“ซีบิล…ทำอะไรกันแน่”  สามีอุทานชื่อภรรยา

“ช่างเรื่องยัยนั่นก่อนเถอะ” คาร์ลเตือนสติ “เอกสารส่วนตัวของนายล่ะ พวกบัตรประกันสังคม ทะเบียนบ้าน บัญชีเงินฝาก อยู่ครบไหม”

“อยู่ครบ” โจชัวพยักหน้า หยิบซองใสแบบกันน้ำขึ้นมาถือ ในนั้นประกอบไปด้วยปึกเอกสารสำคัญใส่แฟ้มเอาไว้อีกชั้น ซองสมุดบัญชีธนาคาร และสมุดบันทึกหน้าปกรูปแรคคูน

คนมาด้วยสะดุดตากับสมุดเล่มนั้น  “เฮ้ สมุดนั่น นายใช้มาตั้งแต่สมัยพวกเราเรียนนี่หว่า”

“อา…ใช่แล้ว” รอยยิ้มแรกจากใจในรอบวันผุดขึ้นมา

“ขอดูหน่อยสิ คิดถึงจัง” คาร์ลยื่นมือไป

แต่โจชัวกลับเอาสมุดหลบ แถมยังมองตาขวาง “…นายเคยอ่านเหรอ”

“เปล่า! ไม่เคย แค่เห็นนายพกติดตัวบ่อย” คนขอรีบปฏิเสธ ตายล่ะ แค่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ยังเหวี่ยงขนาดนี้ เขาต้องระวังทุกการกระทำไม่ให้ไปขัดใจเจ้านี่

ดวงตาสีเทาอ่อนยังเขม่นอีกหลายอึดใจ ก่อนจะยอมเลิกรา “…แค่ไดอารี่น่ะ ไม่อยากให้ใครอ่าน”

ดูเหมือนจะสงบลงแล้ว คาร์ลลอบถอนหายใจ มองรอบ ๆ  “ปิดล็อกประตูหน้าต่างให้แน่นหนาแล้วไปกันเถอะ”

โจชัวพยักหน้า แล้วจัดการตามที่เพื่อนบอก

ก่อนออกจากประตู เขาหันไปมองในบ้านเป็นครั้งสุดท้าย

ทุกอย่างไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

 

———

 

ณ โรงพยาบาลขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในเมืองแปซิฟิเซียร์

โจชัวสติแตกตั้งแต่เห็นประตูโรงพยาบาล คาร์ลจึงต้องเป็นฝ่ายกึ่งลากกึ่งบังคับให้เจ้าตัวไปยื่นบัตร พวกเขาพยายามตีหน้านิ่งเมื่อระบุว่าต้องการพบสูติแพทย์ (และใช้แค่คำว่าแผนกสูติ ไม่มีจำเพาะเจาะจงว่าเป็นแผนกสูตินรีเวช หรือสูติโอเมก้าเวชแต่อย่างใด)

“เอ๊ะ คุณเป็นเบต้านี่คะ” พยาบาลสาวอ่านข้อมูลในบัตรประจำตัวของโจชัวซ้ำจนแน่ใจว่าไม่ผิด ปกติผู้ชายที่มาแผนกสูติมักจะเป็นโอเมก้า

“ครับ…เป็นเบต้า แต่มีความจำเป็นต้องพบสูติแพทย์” คนไข้พยายามนิ่ง แต่เหงื่อเย็น ๆ เริ่มซึมตามไรผม

คาร์ลเห็นเพื่อนท่าไม่ดี เลยช่วยพูดแทน “คือ…เขามีปัญหากับช่วงล่างนิดหน่อยน่ะครับ”

พยาบาลมองสองหนุ่มสลับไปมา ก่อนจะกลั้นยิ้ม จัดการคีย์ข้อมูลใส่คอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว  “อ๋อ…ปัญหาของคู่รักสินะคะ ได้ค่ะ นี่บัตรคิว”

โจชัวรับบัตรคิวพิมพ์ชื่อตนเองเอาไว้ด้วยรอยยิ้มเหยเก รีบเดินออกจากหน้าเคาท์เตอร์ ตรงไปยังส่วนนั่งรอหน้าห้องตรวจ

เมื่อพ้นสายตาจึงหันมาตาขวางใส่เพื่อน “นายทำให้พวกเรากลายเป็นคู่เกย์ไปแล้ว!”

“ก็ไม่เห็นเป็นไร” คาร์ลยักไหล่ อารมณ์ดีแบบแปลก ๆ “ทำยังกับไม่เคยเป็น โอ้ย!!!”

ศอกแหลมแทงเข้าใส่สีข้างเพื่อนรัก โจชัวดุเสียงต่ำ  “คราวหลังไม่ต้องมาช่วยเลยนะ”

จังหวะนั้นเอง ประกาศเรียกคนไข้ก็ดังขึ้น เป็นชื่อของเขา…

คาร์ลแอบสังเกตอาการเพื่อน…นั่น…ตัวแข็งไปเลย…รู้ว่าไม่ควรแกล้งนะ แต่ขอสักหน่อย “เขาเรียกแล้ว…เข้าไปสิ…”

โจชัวทำตาโตไม่กะพริบเป็นซาร์ดีนหลงฝูง

“ไม่ต้องช่วยสินะ….” เพื่อนรักแกล้งถอนหายใจ

แล้วแอบยิ้มเมื่อมือของคนไข้คว้าชายเสื้อเขาเอาไว้แน่น

“ไป ๆ ฉันเข้าด้วย”  คาร์ลลูบเส้นผมสีดำขลับของคนกลัวหมอ ดึงแขนให้ตามมา

สูติแพทย์ที่นี่เป็นชายสูงวัย ใบหน้ากลมนั้นดูใจดี คุณหมอยิ้มรับเมื่อเห็นคนไข้กับผู้ติดตาม ผายมือเชิญให้นั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน

“คุณซาร์ดีน วันนี้มีอาการยังไงบ้างครับ”  หมอถามพลางคลิกข้อมูลในคอมพิวเตอร์ไปด้วย

โจชัวหายใจเข้าออกสามเฮือกใหญ่ ก่อนตอบ  “ผม…คิดว่าตัวเองตั้งท้องครับ”

หมอชะงัก เลื่อนเมาส์ในมือดังแกรก ๆ ก่อนจะหันมา “…คุณเป็นเบต้านะครับ”

กะแล้วว่าต้องมีคำถามประมาณนี้ คาร์ลจึงควักเอาถุงซิปล็อกใส่ที่ตรวจครรภ์ออกมา วางลงบนโต๊ะหมอ

“หืมมมมม”  หมอตกใจกับหลักฐานพร้อมเสิร์ฟ แต่ว่าจะเชื่อถือตอนนี้ก็เร็วไป  “…หมอคิดว่าไม่น่าเป็นไปได้…ให้ชัวร์ต้องตรวจภายในนะครับ”

คางโจชัวแทบหล่นลงไปที่พื้น ส่วนหัวใจเขาหล่นกระแทกดินทะลุลงไปนรกแล้ว

“ไม่ตรวจไม่รู้นะครับ” หมอพยายามยิ้มให้เบาใจ “น่า…ถ้าคิดว่าตัวเองท้อง ต้องตรวจนะครับ”

คาร์ลยื่นมือไปลูบหลังเพื่อน กระซิบปลอบ  “ไม่น่ากลัวหรอก…หมอท่าทางใจดี๊ใจดี นะ”

“ใช่ครับ ไม่ต้องกลัว ก็เหมือนตรวจร่างกายทั่วไป” คุณหมอยิ้มกว้างกว่าเดิม หันมาทางคาร์ล “คุณสามีจะอยู่ด้วยกันตอนตรวจก็ได้นะครับ”

คาร์ลยิ้มเก้อ ๆ ขณะพยักหน้ารับ เขินนิดหน่อย ก่อนจะนึกได้ว่าเจ้าคนข้าง ๆ จะโมโหรึเปล่า

แต่พอเหลือบไปมองหน้า…อืม….คงไม่มีแก่ใจจะโมโหแล้วล่ะ

สามีกำมะลอ กึ่งลากกึ่งประคองคนไข้ไปยังเตียงตรวจ ครู่ต่อมาโจชัวเหมือนจะทำใจได้ จึงยอมเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดขึ้นขาหยั่ง แล้วมานอนถ่างขา สภาพเหมือนปลาซาร์ดีนกำลังเกยตื้นตาย

คุณหมอเริ่มลงมือ…

“แง๊กกกกกกก——–” เสียงประหลาดลอดออกมาจากคอหอยคนไข้ “เจ็บบบบบ ทำไมมมมมมมต้องงงงงงงถ่างงงงงงงงง”

“ไม่ถ่างจะเห็นข้างในได้ไงล่ะครับ โอ๋ ๆ นิดเดียวน้า” คุณหมอปลอบไปตรวจไป สีหน้าไม่ดีเมื่อเห็นร่องรอย จึงหันมาทำหน้าดุใส่คนมาด้วย  “อืม…หูรูดเป็นแผลฉีก ทำไมรุนแรงแบบนี้ล่ะครับ! แล้วนี่มีอะไรกันตั้งแต่วันไหน!”

คาร์ลทำปากพะงาบ ๆ อยากเถียงว่า ‘ผมไม่ได้ทำาาาาาา’

โจชัวกัดฟันข่มความอายตอบ “เมื่อคืนก่อนครับ….”

“แผลไม่ลึกมาก ไม่ถึงกับต้องเย็บ เดี๋ยวหมอจะให้ยาไปทานะ”  หลังตรวจส่วนตื้นเสร็จ จึงขยับเข้าไปต่อ….ตรงนี้เองที่คุณหมอหน้าเปลี่ยนสี “เอ๋….เอ๋……….”

คาร์ลมองหมอวิ่งกลับไปหน้าคอมพิวเตอร์ เลื่อนเมาส์ดูข้อมูลคนไข้อีกรอบ แล้ววิ่งกลับมา

“ประวัติคนไข้ เป็นเบต้าแต่กำเนิด มีผลเลือดรับรอง…แต่….”  คุณหมอสูดหายใจเล็กน้อย ก่อนขยับเครื่องมือ “….เขามีปากมดลูกอยู่จริง ๆ ครับ”

คาร์ลสบตากับโจชัวที่นอนหงายแหงแก๋อยู่บนเตียง

“หมอขออนุญาตอัลตราซาวด์นะ”  ขอไปงั้น แต่คว้าเครื่องไม้เครื่องมือมาพร้อมแล้ว หลังจากทาเจลลงบนท้องน้อยและแนบอุปกรณ์ คุณหมอก็อุทานลั่น “โอ้พระเจ้า!!! ท้องจริง ๆ ด้วย!!!”

———

 

หลังพักให้ได้ทำใจทั้งคุณหมอ คนไข้ และสามี (ปลอม) ของคนไข้ ทุกคนจึงกลับมานั่งอยู่หน้าโต๊ะตรวจกันอีกครั้ง

“เอ่อ…แม้หมอจะช็อกมาก ว่าทำไมเบต้าถึงมีมดลูกแบบเดียวกับโอเมก้า แต่ยังไงก็ยินดีด้วยนะครับ คุณพ่อคุณแม่คนใหม่” หมอยิ้มให้ หากคิ้วบนใบหน้ากลมแป้นยังขมวดแน่นด้วยความฉงนสงสัย

“คือว่า…” โจชัวตัดสินใจได้ ในเมื่อเรื่องราวมันมาขนาดนี้ เขาก็หวังจะได้คำตอบ  “ผู้ชายคนนี้เป็นแค่เพื่อนของผมครับ…คนที่มีอะไรกับผมจนป่องน่ะ…ภรรยาของผม”

“ภรรยา? เป็นผู้ชาย?” หมอเลิกคิ้ว แต่เมื่อเห็นคนไข้ส่ายหน้าก็เดาต่อ “เดี๋ยวนะ ภรรยาที่เป็นผู้หญิงจริง ๆ น่ะเหรอ…เธอเป็นอัลฟา?”

“ผมไม่รู้ว่าเธอมีเพศรองอะไรกันแน่”  คนไข้หรุบตาลง  “แต่ที่รู้คือ เธอเป็นม้าน้ำ”

“ม้าน้ำ!”  ชายชราเผลอเสียงดัง  “ผมเป็นหมอมาสี่สิบกว่าปี ยังไม่เคยตรวจม้าน้ำเลยสักคน”

ตามที่หมอบอก ‘ม้าน้ำ’ ถือเป็นพันธุ์หายาก มักจะอยู่ในความดูแลของตระกูลใหญ่หรือสถาบันพิเศษ ไม่มีใครระบุได้ว่าจำนวนม้าน้ำที่แท้จริงมีเท่าไหร่ และมีความเชื่อว่าม้าน้ำมักจะปกปิดสายพันธุ์ของตน เช่นที่ซีบิลโกหกโจชัวมาตลอด

คุณหมอขออนุญาตพักการสนทนาเอาไว้ แล้วเลื่อนเก้าอี้ไปเคาะแป้นพิมพ์รัว ๆ ก่อนจะสไลด์กลับมา

“เท่าที่หมอวิเคราะห์…ม้าน้ำเป็นหนึ่งในสายพันธุ์ที่มีระยะการตั้งครรภ์สั้นมาก ตั้งแต่เริ่มผสมจนถึงวันคลอด ใช้ระยะเวลาประมาณสามสิบวัน…นั่นคือสาเหตุว่าทำไมคุณมีเซ็กซ์กับเธอเมื่อวันก่อน วันนี้ถึงตรวจพบการตั้งครรภ์แล้ว”  

โจชัวกุมท้องโดยไม่รู้ตัว ในขณะที่คาร์ลนั่งนิ่งหลังตรงเหมือนปลาแมคเคอเรลเสียบไม้ย่าง

“ลูก….ของผม…” คนไข้ครางในลำคอ

แต่ความซาบซึ้งที่จะได้เป็นพ่อ (หรือแม่) ถูกขัดด้วยประโยคของสูติแพทย์ “เอ่อ…หมอไม่แน่ใจ ถามหน่อยว่าคุณมีเซ็กซ์กับเธอแบบ ‘ธรรมดา’ ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่”

“ม…หมายความว่ายังไง” โจชัวเบิกตาใส่ แล้วระลึกความจำ “ประมาณสามวัน…ไม่สิ ห้าวันก่อนมั้ง”

“คืองี้นะคุณซาร์ดีน…ม้าน้ำมีความซับซ้อนในการสืบพันธุ์สูงมาก” หมออธิบายช้า ๆ ชัด ๆ  “เมื่อสาวม้าน้ำจะฉีดไข่เข้าไปในท้องของคนอื่น เธอจะต้องได้รับอสุจิเข้ามาผสมกับไข่ก่อนโดยวิธีปกติ ภายในระยะเวลาไม่เกินหนึ่งสัปดาห์…คุณไม่แน่ใจว่ามีเซ็กซ์กับเธอวันไหน ระยะเวลาก็กำกึ่ง ไข่ของเธออาจจะเป็นการผสมกับอสุจิของคุณเอง…หรือ….อาจจะผสมอสุจิของคนอื่น…”

โจชัวรู้สึกเหมือนตัวเองฝัน จึงเอื้อมมือไปหยิกต้นแขนของคาร์ล อีกฝ่ายร้องลั่น โอเค เขาไม่ได้ฝัน

“หมอหมายความว่า ท้องนี้อาจจะเป็นลูกของผมเอง….ไม่ก็ผมอุ้มท้องลูกคนอื่นอยู่สินะ”

“ใช่แล้ว…ทางเดียวที่จะรู้ว่าเด็กเป็นลูกใคร คือต้องตรวจสอบหลังคลอดแล้วเท่านั้น” สีหน้าของหมอแสดงออกถึงความสงสาร “คุณอาจจะสับสน…แต่หมออยากให้คุณเห็นแก่เด็ก เก็บเขาเอาไว้เถอะนะ…เออ ท้องกับม้าน้ำ ขนาดตัวเด็กจะไม่ใหญ่มาก ท้องไม่โย้ใหญ่และผิวไม่ลายแน่นอน”

คาร์ลมองเพื่อนรักกุมขมับ…แน่นอนว่าโจชัวไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำขนาดจะเอาเด็กออก แต่เขาก็เข้าใจว่าการแบกรับไว้มันหนักหนา

มือใหญ่เอื้อมไปโอบไหล่คนข้าง ๆ ….ให้รู้สึกว่ายังมีเขาอยู่ด้วย

“ไม่มีทางเลือก…ผมจะเก็บเขาเอาไว้ครับ”  โจชัวเอ่ยออกมาในที่สุด

“งั้นฝากครรภ์กับที่นี่เลยนะ แล้วเรามาตรวจหาสาเหตุว่าทำไมร่างกายคุณเป็นแบบนี้ด้วย”  หมอยิ้มร่า หันไปคีย์คอมพิวเตอร์ทันใด “เดี๋ยวจะสั่งพวกวิตามินบำรุงให้ โดยเฉพาะโฟลิก สำคัญนะ ยิ่งท้องม้าน้ำยิ่งโตไว ต้องกินทุกวันไม่ให้ขาด แล้วก็—-”

สองคนไม่ได้ฟังต่อว่าหมอพูดอะไรอีก พวกเขามองหน้ากัน แล้วเริ่มปรึกษา

“เรื่องนี้จะให้รู้ถึงบริษัทไม่ได้เลยนะ” คาร์ลบอก สังคมฝูงปลาเบต้า ความปกติธรรมคือเรื่องสำคัญสุด

“แน่นอน แต่ฉันจะไปทำงานได้ยังไงล่ะ” โจชัวขมวดคิ้วแน่น เขาอุตส่าห์ได้ตำแหน่งงานดี ๆ ฐานะมั่นคง อยู่ ๆ จะต้องมาเสียมันไปเหรอ “เอาเป็นว่า ปิดเรื่องนี้ไว้ หมอบอกว่าท้องจะไม่โย้มากน่าจะตบตาได้…”

เสียงกังวานของหมอหน้ากลม ดึงความสนใจอีกครั้ง “เอ้า! นี่ครับ”

โจชัวมองกระดาษที่หมอยื่นมาให้ รับไว้อย่างงง ๆ “นี่อะไรเหรอครับ”

“สำเนาเอกสารส่งเบิกค่ารักษา” หมอยิ้มร่า บริการทุกระดับประทับใจ “เมื่อกี้หมอส่งหลักฐานเข้าไปในบริษัทของคุณตามที่บัตรประจำตัวระบุแล้ว ต่อไปจะได้รับสวัสดิการเทียบเท่าคุณแม่ตั้งครรภ์ตามกฎหมายแรงงานกำหนดทุกอย่างเลยนะ”

คาร์ลเกือบพุ่งไปรับเพื่อนที่หงายเงิบเป็นลมแทบไม่ทัน โจชัวตาค้างตัวสั่นเป็นปลาซาร์ดีนโดนจี่ไฟ

ซ้ำร้าย สมาร์ทโฟนยังแผดเสียงลั่น เมื่อควักออกมาดู ชื่อคนโทรมานั้นคือ พอล แมคเคอเรล

โธ่ หมอออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ

TBC

ไม่ลืม Talk :

  • ตอนสองก็รู้กันหมดแล้วสินะคะ ว่านำบทนั้น ก๊อปมาจาก Wikipedia…
  • ตอนนี้เหตุการณ์หลากหลายไปซักหน่อย…มะ…ไม่งงเเนอะ
  • ความบังเอิญอย่างร้ายกาจของเรื่องนี้ คือการที่ม้าน้ำท้องประมาณเดือนนึงพอดีค่ะ ฮ่าาาา
  • พวกข้อมูลต่าง ๆ หากใครอยากเสริมหรืออะไร แนะนำกันได้นะคะ ,,- -,,
  • ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและคอมเมนต์มาทุกช่องทาง ทั้งในWP ในเพจ หรือในหน้าเพจกิจกรรมค่ะ
  • ดีใจมาก ๆ เลยยยยย TvT
Advertisements

Comments on: "[Novel] Omega3verse. – Day2" (15)

  1. โอ๊ยโจชัววววววววววววววววว ทุกคนในบ.ต้องโอ๋นายนะ นายจะไม่เป็นไรรรรรร T T

    • เมนต์แรกกกกกกกกกก /จับจูบบบบบ ❤
      กรั่ก ๆ คนอื่นไม่รู้ว่าไง แต่เจ้าตัวกลุ้มมากเพราะเบต้ากลัวความผิดปกติในชีวิตมากเลยล่ะ (TvT

  2. ลูกจะออกมาเป็นตัวอะไรคะเนี่ย โอยยยย 55
    คุณหมอเป็นงานมากค่ะ รวดเร็วทันใจดีมาก แต่ก็ไม่ดีกับโจชัวน่ะนะ..หรือว่าดี

    เป็นเรื่องที่ดูเดาทางอะไรไม่ได้เลยค่ะ รออ่านต่ออย่างเดียว
    ชีวิตช่างน่าสงสารเหลือเกิน 555555555 //ในเลขห้ามีความสงสารซ่อนอยู่(?)
    สู้ค่ะโจชัว อย่าถูกจับทำปลากระป๋องไปเสียก่อนนะ

    อ่านต่อมากจากตอนที่หนึ่ง จะบอกว่าภาพที่เราคิดในหัวชอบเป็นภาพปลาคุยกันค่ะ..
    ปลาแบบปลาจริง ๆ ในภาพประกอบตอนที่แล้ว ไม่ได้เป็นคนแต่อย่างใด
    อย่างตอนกรีดร้องนี่ก็สภาพปลาตาเหลือกดิ้นแด่ว ๆ มาเลย //ลูบหน้าแรง ฮืออ

    • ท่านหอยสงสารโจชัวได้5รัวมากเยย /ซาร์ดีนสะเทือนใจ

      อันที่จริง ภาพในมโนคือสิ่งที่ถูกแล้ว—- ม่ายยยย กรั่ก ๆ ๆ ทำไมทุกคนติดภาพปลาเพราะตอนก่อน เอิ๊กกกก XD

  3. หมอค่ะมันผิดกม.เรื่องความลับทางการแพทย์ระหว่างหมอกับคนไข้นะคะ
    ผลการตรวจทุกอย่างคนไข้ต้องรู้ก่อนเป็นคนแรก
    จะส่งให้คนอื่นต้องได้รับความยินยอมจากคนไข้

    ยกเว้นโรคติดต่อร้ายแรง อันนี้แจ้งหน่วยงานคุมโรคระบาดได้เลย

    • อันนี้แอบถามหมอมาแล้วกั๊บ แต่เป็นโลกAUเลยขอแบบนี้ให้เดินเรื่อง(และให้เกิดเรื่อง)เร็วขึ้น เอิ๊ก ๆ จริง ๆ ตอนหน้าจะกล่าวถึงอิทธิพลของบ.ที่มีต่อเบต้าค่ะ (- -,, /เป็นโลกดิสโทเปียนิด ๆ นะ

  4. โอ้ ถ้าแบบนี้เราว่าเรื่องจิโหดร้ายกับโจชัวร์มากไปแล้ววววว

    อีกอย่าง คาร์ลนายไม่กินยามา2วันจะเป็นไรไหม

    • คาร์ล : โอ๊ย!!! ลืมไปรับยาอีกแล้วววว มีเวลาถึงวันอาทิตย์นะ (;{};

  5. อ่านจบแล้วหยุดขำไม่ได้เลยค่ะ แง ขอโทษนะโจชัว 555555555555555

    ม้าน้ำ + ซาร์ดีน อืม ลูกจะเป็นสายพันธุ์ไหน 555555555

    คาร์ลมารพ.ไม่มารับยาด้วยเหรอ ถถถถถถถถ

    อ่านแล้วน่าสนใจมากค่ะ รออ่านตอนต่อนะคะ

    • อร๋ายยย ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์นะคะ ยินดีต้อนรับค่าาาา (- -,,

      โจชัวร้องไห้ อยากมีลูกครับแต่ไม่อยากท้อง แงงงงง ส่วนคาร์ล ลืมค่ะ กร๊ากกก วุ่น ๆ จนลืมธุระตัวเองเลยพ่อจำเป็น ❤

  6. Nathael said:

    หมอค้าาาาา จะบริการดีเกินไปแล้ว5555

    /ยื่นยาดมให้คาร์ลเอาไปโบกใส่โจชัวร์

    • แฮ่ก ๆ ขอแอมโมเนียเลยดีกว่าครับ—— /กรั่ก ๆ หมอน่ารักค่าาาา

  7. โถ่ว สงสารรรรแต่ก็ขำค่ะ แง้ 55555555555555
    คุณหมอน่าร้ากกกจังเลยยค่ะ ชอบบ 555 บริการมีระดับประทับใจจริงๆค่ะ ถถถถถถ
    ปล. คาร์ลดูจะเป็นไทป์พ่อบ้านใจกล้านะคะเนี่ย 555

    • คุณหมอใจดี คุณหมอใส่ใจ คุณหมอออออออ X’D

      ใช่ค่ะ ๆ พ่อบ้านใจกล้าแน่นอน อิอิ

  8. nammon said:

    อยากจะบอกว่าหวีดดังมากตอนที่หมอบอกส่งเรื่องไปที่บริษัทแล้ว หมอทำอะไรลงไป๊ๆๆๆๆๆ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: