macho_luglio 's cargo, Mostly fanfictions.

16-11-03-19-35-54-647_deco

ตอนเก่า

Day 4

Keyword : ตู้หยอดเหรียญ

Ch 4 : Dec 15, 2016.

‘ปลาฉลามขาว (Great white shark) จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง มีขนาดตัวที่ค่อนข้างใหญ่ พบได้ตามเขตชายฝั่งแถบทะเลใหญ่ มีความยาวประมาณ 6 เมตร น้ำหนักประมาณ 2250 กิโลกรัม ทำให้ปลาฉลามขาวเป็นปลากินเนื้อที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก รวมถึงเป็นสัตว์กินเนื้อที่ใหญ่ที่สุดในโลกอีกด้วย และเป็นสิ่งมีชีวิตสปีชี่ส์เดียวในสกุล Carcharodon ที่ยังคงสืบทอดเผ่าพันธุ์อยู่ในปัจจุบัน โดยเป็นปลาที่ถือกำเนิดมาแล้วนานกว่า 16 ล้านปี’

-Wikipedia

วันพฤหัสบดี

ความสงบเดียวที่โจชัวหาได้ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าบริษัทในเช้านี้ คือการหันหน้าเข้าหาล็อกเกอร์ ข่มตัวเองให้นิ่งอย่างยากลำบากเมื่อต้องอยู่ท่ามกลางสายตาของคนในบริษัท…พวกนั้นไม่ได้เข้ามาซักถามหรือทำรุ่มร่ามอะไร อาจจะเพราะมิสเตอร์ชาร์กเบนเดอร์ออกโรงมาหา เขาจึงดูเป็นคนที่ ‘ไม่ควรยุ่งด้วย’ ขึ้นมาทันที…ซึ่งสำหรับเบต้าแล้ว…คือสถานะที่อยู่ยาก

“อย่าขึ้นไป”

เสียงเดียวที่ยังพูดกรอกหูเขาตลอด คือเสียงของคาร์ล…เพราะเมื่อวานติดการทำเรื่องย้ายสถานที่ประจำตำแหน่ง โจชัวจึงยังไม่ได้ขึ้นไป ‘ทำงานใหม่’ ในทันที เขามีเวลาทำใจอยู่คืนนึง ซึ่งผ่านไปด้วยการนอนเถียงกันระหว่างเขากับคาร์ล กว่าจะผล็อยหลับไปทั้งคู่

“ฉันไม่อยากทะเลาะกับนายอีก แค่นี้ก็คลื่นไส้จะตายแล้ว”  โจชัวบอกขณะจัดเตรียมอาวุธสำหรับใช้รักษาความปลอดภัย “นายควรจะเชื่อใจเจ้านายตัวเองสักนิด พอลเองยังยอมรับคำสั่งเลย”

“ชาร์กเบนเดอร์หวังอะไรจากนายแน่นอน” คาร์ลเดาะลิ้น “ย้ายงานจากพื้นที่รอบห้อง เข้าไปอยู่ในห้อง ไม่หวังอะไรก็บ้าแล้ว”

“เขาอาจะ…..” คนตอบเลือกคำอย่างชั่งใจ สุดท้ายต้องใช้ที่คิดอันแรก “สนใจของแปลกแบบฉัน”

คนฟังถอนหายใจแรง ๆ ปิดประตูล็อกเกอร์ดังปึง “แล้วนายก็ยอมไปเป็นของแปลก”

“ใจเย็นสิคาร์ล อย่าถือทิฐิจนเสียโอกาส”  โจชัวหรี่ตามอง “ใช่ว่าฉันเต็มใจ แต่คิดดู…ถ้าฉันบอกว่า ‘ไม่’ รับรองถูกเด้งออกจากงานแน่ แล้วทีนี้จะทำยังไง ไปอยู่โรงพยาบาลอนาถา นอนง่อยจนกว่าจะคลอดลูก”

คาร์ลสะอึก…เมื่อคืนอย่างมากอีกฝ่ายก็แค่บอกให้เขาใจเย็น ไม่ก็บอกว่าอย่ามองในแง่ร้าย ตอนนี้คงเหลืออด

“อยู่ที่นี่มีเงินเดือน มีสวัสดิการ มีอาหารสามมื้อ นายคิดว่าเบต้าจะมีอะไรกินไปซักกี่วันถ้าออกจากสังกัด”  ดวงตาสีเทานั้นแฝงความเจ็บปวด แต่ยังกร้าวแกร่ง “ฉันยอมอยู่อึดอัด ดีกว่าทำให้ลูกที่จะเกิดมาต้องลำบากเพราะไร้เงิน ฉันจะต้องอยู่ให้ได้ แม้เหลือตัวคนเดียว”

คนฟังไม่ได้ตอบอะไรออกไป…

โจชัวกลืนน้ำลายลงคอ ไม่อยากต่อความเพราะกลัวจะได้ยินคำดูถูกว่าเห็นแก่เงินจากอีกฝาย เขาเหวี่ยงสายเก็บปืนคล้องสองไหล่ แล้วเดินออกไปจากห้อง

จึงไม่ทันได้ยิน ว่าเสียงที่เอ่ยตามหลังนั้น มีใจความเช่นไร

“…นายไม่คิดบ้างเหรอ…ว่ายังมีฉันอยู่ด้วยเสมอ”

———

อาคารหลักของ บมจ.ชาร์กเบนเดอร์นั้น มีความสูงขนาดสามสิบชั้น…อาจจะดูสูงไม่มาก แต่กว้างมหาศาล แยกย่อยออกเป็นหน่วยงานย่อยและแผนกต่าง ๆ

ถามว่าบริษัทนี้ผลิตหรือทำกิจการอะไรน่ะเหรอ…เครื่องอุปโภคบริโภค, พาหนะ(ทุกชนิด), อาวุธ(ทั้งพลเรือนและส่งกองทัพ), เคมีภัณฑ์, เวชภัณฑ์, ธนาคาร, ประกันชีวิต, โรงพยาบาล, สถานฌาปนกิจ, กำจัดมลพิษ, รับปรึกษาด้านเศรษฐกิจและวางแผนองค์กร

…ถามว่าไม่ทำอะไรจะง่ายกว่า อย่างเช่น การคมนาคม เพราะไม่คุ้มลงทุน และ สาธารณูปโภคทั้งหลายแหล่ที่รัฐบาลกลางยังผูกขาดเอาไว้

นอกนั้นถ้าทำอะไรได้ ประธานและกรรมการบริหารก็พร้อมจะพัฒนาให้มันถึงขีดสุด

โจชัวมีจุดหมายอยู่ที่ชั้นสามสิบ ทั้งชั้นคือห้องทำงานของ ไมเคิล ชาร์กเบนเดอร์ ปกติเขาแค่เดินวนตามระเบียงรอบนอก นี่จะเป็นครั้งแรกที่ได้เข้าไปยังศูนย์กลางบริหาร

…มาถึงเร็วกว่าเวลาไปหน่อย จึงแวะมุมระเบียงที่กั้นไว้ตั้งตู้หยอดเหรียญสำหรับบริการพนักงาน โจชัวล้วงกระเป๋าหาเหรียญพลาสติก เมื่อไม่มีจึงจำใจต้องแตกธนบัตร (ซึ่งเป็นพลาสติกเช่นกัน เงินตราของ United นั้นลอยน้ำและไม่ถูกกัดกร่อนจากความเค็ม)  กดซื้อน้ำแอปเปิ้ลโซดาทั้งที่ไม่ค่อยได้กิน แต่อยู่ ๆ ก็อยาก

รสเปรี้ยวปนหวานและซาบซ่า ช่วยให้สดชื่นขึ้นทันตา…เขานึกได้…ที่หงุดหงิดตั้งแต่เช้าเพราะอาการเปรี้ยวปากแพ้ท้องนี่เอง…และสิ่งที่ช่วยดับกระหายก็ต้องใช้เงินซื้อมา

ศักดิ์ศรีน่ะ…ขายเถอะ ถ้ามันทำให้อิ่มท้อง

โจชัวยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปาก โยนขวดเปล่าทิ้งถังขยะ แล้วออกเดินไปยังหน้าประตูห้องทำงานของประธานตามเวลานัดหมาย เขาทาบบัตรประจำตัว ประตูบานมหึมาจากพื้นจรดเพดานเลื่อนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ

“ไง…” ชาร์กเบนเดอร์ยืนรออยู่ในชุดสูทหรู คล้ายจะมาต้อนรับ  “วันนี้อาการเป็นยังไงบ้าง”

“ผมสบายดีครับ” ผู้ใต้บังคับบัญชาผงกหัวทำความเคารพ  “จะให้ผมประจำจุดไหนดีครับ ประตูนี้ หรือหน้าต่างบานไหน”

“ไม่ต้องเป็นการเป็นงานขนาดนั้น” ประธานโบกมือไปมาพร้อมรอยยิ้ม เดินมาใกล้ ๆ โอบไหล่เล็กกว่า “เราไปเดินชมห้องกันก่อนดีไหม”

โจชัวไม่มีทางเลือก นอกจากพยักหน้ารับ

ห้องของชาร์กเบนเดอร์ ใหญ่พอจะอัดอพาตเมนต์คนธรรมดาเข้าไปได้สักยี่สิบห้อง จอมอนิเตอร์ใหญ่กว่าจอฉายหนังตามห้างสรรพสินค้า แต่ละส่วนของห้องแบ่งตามส่วนงานที่เจ้าตัวถือครองเอาไว้…มากมาย ละลานตา

“ถ้านายเหนื่อยหรือเมื่อยก็พักได้…จะหลับเลยฉันก็ไม่ว่า”  ประธานเดินนำไปยังพื้นที่พักผ่อน มีบาร์น้ำ บาร์ขนม เครื่องใช้ไฟฟ้าครบครัน ตรงกลางเป็นชุดโซฟาที่ดูด้วยตาก็รู้ว่าไม่ได้สร้างให้คนธรรมดาใช้ ผนังด้านหลังมีม่านสีดำขึงอยู่เต็มพื้นที่ อาจจะใช้บังหน้าต่าง “ตรงนี้แหล่ะ ที่ฉันอยากให้นายมาประจำการ”

โจชัวนั่งลงอย่างสงบ แม้จะทำใจมาแล้วว่าอาจจะเจอเงื่อนไขแปลก ๆ แต่ก็ห้ามหัวใจที่บีบรัดได้อย่างยากเย็น  “เชิญสั่งงานได้เลยครับ”

“คืออย่างนี้นะโจชัว” ชาร์กเบนเดอร์ นั่งลงข้าง ๆ รินเหล้าใส่แก้วใส ก่อนชะงัก “โอ๊ะ…ไม่ได้ ๆ นายห้ามดื่ม”

“ผมไม่ดื่มอยู่แล้วครับ” ลูกน้อง ‘โกหก’ อย่างสุภาพ เขาเคยดื่ม บ่อยด้วย แต่ตอนนี้คงต้องงดทุกอย่าง

“ดีแล้ว” เจ้านายยิ้มกว้าง ก่อนจะซดเหล้าเข้าไปรวดเดียวหมด แล้วพูดต่อ “ฉันสนใจในตัวนายมาก…ผลเลือดเป็นเบต้า แต่ร่างกาย ‘บางส่วน’ เป็นโอเมก้า อัศจรรย์…นายพอจะรู้สาเหตุไหมว่าเกิดจากอะไร”

“ผมไม่รู้อะไรเลย…” คราวนี้เขาตอบไปตามตรง “คุณหมอที่ตรวจร่างกายผมบอกว่าจะช่วยหาคำตอบให้ หลังจากที่คลอดแล้ว”

“ฉันสนับสนุนเต็มที่ ทั้งค่ารักษา ค่าดูแล ค่าเลี้ยงดูลูกของนาย ทางบริษัทจะรับผิดชอบหมด” ชาร์กเบนเดอร์พยักหน้า  “ฉันรักความอัศจรรย์ทุกอย่างบนโลกนี้…และยิ่งรัก หากมันสวยงาม”

โจชัวเกร็งใบหน้า…เมื่อถูกหลังมือหยาบกร้านไล้ผ่านข้างแก้ม

“เป็นบุญคุณอย่างสูงครับท่าน…”  อยากจะชมตัวเองที่เสียงไม่สั่นเหลือเกิน “แล้วผมควรจะทำงานอะไรเพื่อตอบแทนดี”

“ไม่ต้องทำอะไร”  ชาร์กเบนเดอร์ตอบง่าย มืออีกข้างตบเบาะโซฟา “แค่นั่งอยู่ที่นี่ รับการรักษา รับการวิจัยจากทีมของฉัน อ้อ…รักษาความปลอดภัยด้วย ในเอกสารทางการเซ็นไว้ว่านายทำงานนี้นี่เนอะ”

รอยยิ้มตามหน้าที่ผุดขึ้นบนริมฝีปาก อยากให้บรรยากาศมันผ่อนคลายขึ้น “แล้วจะให้ดูแลอะไรหรือครับ”

“ที่ทำงานนาย คือตรงนี้ นั่งอยู่ที่นี่ กินขนม ดูหนัง ทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ” ประธานผายมือไปยังรอบตัว ก่อนจะล้วงกระเป๋าเสื้อสูทที่สวมอยู่ หยิบสมาร์ทโฟนออกมากด… “แล้วก็ เฝ้าพวกเขาเอาไว้”

ม่านสีดำแหวกออก ด้านหลังไม่ใช่หน้าต่าง ไม่ใช่กำแพง ไม่ใช่จอภาพยนตร์อย่างที่คิดไว้…แต่เป็นตู้อควาเรียมขนาดใหญ่เกือบเท่าบ้านเดี่ยว

โจชัวเบิกตากว้างอย่างไม่รู้ตัว เพราะมี ‘คน’ อยู่ในนั้น…สองคน…ถูกกั้นกลางด้วยกระจกหนา

ตู้ซ้ายเป็นผู้ชายไร้เสื้อผ้า สีหน้าเลื่อนลอย…ผิวหนังของเขาเปลี่ยนเป็นเกล็ดปลาจนหมด เหลือเพียงบริเวณใบหน้าที่ปกติ เจ้าตัวมีท่อนขายาว…ยาวผิดปกติ ยาวเกือบสามเท่าของลำตัวส่วนบน ขาด้านในติดกันเป็นพรืด…ใกล้จะรวมเป็นหางปลา…

นี่คืออาการของคนที่ขาด Omega 3

ตู้ขวาเป็นหญิงสาว…เธอสวยราวกับนางฟ้า ผมดำเป็นลอนยาวสยาย ผิวกายไล่สีตั้งแต่ดำสนิทกลางหลัง สีเทาตรงสีข้าง และขาวสว่างบริเวณทรวงอกอิ่ม ดวงตาดำขลับ….ข้างแก้มมีเส้นสีดำหนา ๆ งอกยาวออกมา…เธอก็ใกล้จะเป็นปลาเพราะขาด Omega 3 เช่นกัน

“ขอแนะนำ ‘หลง’ เขาเป็นโอเมก้าพันธุ์อะโรวาน่า” ชาร์กเบนเดอร์ผายมือไปทีละฝั่ง “และ ‘บุปผา’ เธอเป็นโอเมก้าพันธุ์สวาย”

โจชัวรู้สึกว่าตัวเองมือสั่นอย่างหยุดไม่ได้

‘พันธุ์น้ำจืด’ …ไม่มีใครเห็นพวกเขามาหลายร้อยปีแล้ว ไม่คาดหวังด้วยซ้ำว่าพวกเขาจะยังหลงรอด…เพราะเป็นไปไม่ได้ที่พันธุ์น้ำจืดจะอาศัยอยู่ในโลกมหาวารีที่เต็มไปด้วยน้ำทะเลแบบนี้

เว้นเสียแต่….

“อยากรู้ไหม ว่าพวกเขามาได้ยังไง” ชาร์กเบนเดอร์ยิ้มเหมือนอวดของสะสมชิ้นเอก “นายอาจจะเกิดไม่ทัน แต่เมื่อปี 1966 เกิดเหตุแผ่นดินเคลื่อน ภูเขาที่โอบล้อมทะเลสาบน้้ำจืดแห่งสุดท้ายของเมือง Arcticiar พังทลาย…คณะสำรวจของรัฐบาลกลางถึงได้เจอ ‘บ้าน’ ของพวกเขา”

ประธานเขยิบเข้ามาใกล้ผู้ใต้บังคับบัญชามากขึ้น กระซิบเสียงเบา “ก็ต้องใช้เส้นสายอยู่นาน กว่าจะ ‘เชิญ’ พวกเขามาอยู่กับฉันได้…แต่น่าเสียดายที่พวกเขาค่อนข้างจะดื้อ เลยต้องให้อยู่แต่ในตู้นั้น”

โจชัวขยับได้เพียงลูกตา…ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

“ช่วยฉันเฝ้าพวกเขาด้วยนะ” ชาร์กเบนเดอร์เกลี่ยนิ้วกับเส้นผมสีดำขลับลื่นมือ “เวลางานของนายตามปกติ กลับบ้านได้….แต่ห้ามย้ายบ้านหนีนะ”

นั่นคือคำขู่ ไม่ว่าที่ไหนเมื่อไหร่…เขาจะไม่มีวันหนีรอด

เสียงดัง ‘กึง!!!’ ดังจากอควาเรียม

โจชัวสะดุ้ง เห็นบุปผากำลังทุบกระจก ปากของเธออ้ากว้างเหมือนกรีดร้องอะไรบางอย่าง ดวงตาคู่นั้นเพ่งมายังเขา

“เธอไม่ควรทำให้เขากลัวตั้งแต่วันแรกนะบุปผา” ประธานถอนหายใจ ก่อนจะกดสมาร์ทโฟนให้ม่านสีดำเลื่อนปิดอีกครั้ง

เสียงกระแทกยังดังต่อเนื่องแม้ถูกบดบังจนมิด

“ขอโทษแทนแม่สาวเจ้าอารมณ์ด้วยนะ” ปลายนิ้วกระด้างเลื่อนมาลูบแก้มขาว ราวกับแสดงความเห็นใจ  “วันนี้นั่งที่นี่ให้ครบเวลาทำงานก่อน เดี๋ยวจะเสียประวัติ…ทำใจให้สบาย อย่าคิดมาก ฉันไม่อยากให้ใบหน้าสวย ๆ ของนายเต็มไปด้วยความเครียดแบบนี้เลย…มันไม่ดีต่อเด็กในท้องนะ”

———

โจชัวไม่รู้ตัวเลย ว่าเดินทางลงมาถึงห้องล็อกเกอร์ตั้งแต่เมื่อไหร่…เหมือนชีวิตจิตใจของเขาใช้หมดไปแล้วตั้งแต่ตอนที่ต้องนั่งตัวแข็งอยู่หน้าม่านสีดำในห้องประธาน

เสียงกระแทกกระจกอควาเรียมดัง ‘กึง! กึง! กึง!’ ค่อย ๆ แผ่วลงเป็น ‘กึง…กึง…กึง…’ ก่อนจะเงียบหายไป

หากวันนึง เสียงนั้นไม่ดังขึ้นอีกแล้ว…หากในตู้นั้นว่างลงเมื่อไหร่

เขา…จะเป็นรายต่อไป…ใช่ไหม

…ไหล่ของเขาถูกจับเอาไว้ ดึงให้หันไปหา…ใบหน้าของคาร์ลก้มลงมาในใกล้ ๆ ….อีกฝ่ายพูดอะไร เขาจับใจความไม่ออก…

โจชัวไม่รู้จะอธิบายสิ่งที่เจอมาอย่างไร

…จนกระทั่งคาร์ลดึงเขาไปกอดเอาไว้…แก้มเขาแนบกับอกกว้าง ได้ยินเสียงหัวใจเต้นรัวกว่าปกติ…เสียงที่กังวลเพราะเขาเสมอ

ในที่สุดเรี่ยวแรงก็คืนมา…จึงยกแขนกอดตอบ แนบฟังเสียงหัวใจของอีกฝ่าย บันทึกมันทับลงไปแทนความทรงจำเลวร้ายที่เพิ่งผ่านมา…

TBC

Talk ซักกะนิด :

  • ทุกคนชอบพอล มาโชดีใจ แต่(พุง)พอลเป็นของมาโชนะคะ ไม่ยกให้หรอก
  • ฉลามนั้น อายุยืนถึง 100 ปีเลยล่ะ
  • และสาเหตุที่คุณชาร์กเบนเดอร์ชอบจับโน่นนี่ เพราะตามธรรมชาติ ฉลามทำเสียงสื่อสารไม่ได้ จึงใช้ภาษากายแทนล่ะค่ะ
  • คาร์ลยังคงมีบทน้อยอยู่…โถนะพ่อพระเอก กร๊ากกกก
  • ปลาสวาย เป็นปลาน้ำจืดไม่กี่ชนิดที่มีโอเมก้า3เยอะมากเลยนะ
  • ขอบคุณทุกคนที่ให้กำลังเสมอทุกช่องทางนะคะ ไม่มีทุกคน คงไม่มีกำลังใจปั่นแหลกขนาดนี้ เย้ ๆ ❤
Advertisements

Comments on: "[Novel] Omega3verse. – Day4" (6)

  1. ความเป็นตัวร้ายออกมาแล้ว ชาร์คเบนเดอร์ ดูเป็นแนวร้ายมีมันสมอง เห็นคนอื่นเป็นเครื่องมือของใช้มาก

    แง คาร์ลลลลลลลลล นายอย่าลืมกินโอเมก้า3 นะ

    • เมนต์แรกกก /กอด ❤
      ใช่ค่ะ ๆ คือสะสมแบบมีจุดประสงค์ด้วยนะ หลัง ๆ ลำบากกันหน่อยนะโจชัว
      /ปรากฎคาร์ลลืมกิน โดนยัดตู้แทน—

  2. คาร์ลโผล่มาน้อยแต่ทำดาเมจนะคะะ
    การกอดโดยไม่ถามอะไรนี่แบบ ฮืออออ

    • แงแง เก๊าชอบคสพ.ประมาณนี้เลยค่ะ กอดโดยไม่ถาม อยู่ข้าง ๆ โดยไม่ซักไซ้ (;///;

  3. nammon said:

    ชาร์ลโหดร้ายอ่ะ น่ากลัวมากเลย เป็นห่วงโจชัวร์ 😰

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: