macho_luglio 's cargo, Mostly fanfictions.

16-11-06-20-41-55-848_deco

ตอนเก่าจ้า

Day 6

Keyword : Fool

Ch 6 : Dec 17, 2016.

 

 

‘นอกจากโอเมก้า 3 แล้ว ในเนื้อปลาซาร์ดีนยังมี ฟอสฟอรัส, ทองแดง, แม็กนีเซียม, เหล็ก, แมงกานีส, ไลโคปีน และวิตามินบี อีกด้วย’

– Wikipedia

 

 

แม้จะได้ชื่อว่าเป็น ‘เมืองรอง’ และมีอาณาเขตใกล้ชิดติดกับแปซิฟิเซียร์ หากแอตแลนติเซียร์ไม่มีความศิวิไลซ์เท่า

อาจจะเพราะเป็นศูนย์กลางแห่งการอุตสาหกรรม อาคารปลูกสร้างส่วนใหญ่จึงล้วนเป็นโรงงานขนาดยักษ์ แทบไม่มีความสวยงามให้เห็น ย่านการค้ากระจุกตัวกันอย่างแน่นขนัด เป็นจตุรัสเล็ก  ๆ ด้านตะวันออกของเมือง ถัดมาคือย่านโรงแรม ที่ไม่ได้หรูหรา แค่เอาไว้รองรับคนผ่านไปผ่านมาชั่วคราว

คาร์ลและโจชัวพายเรือยางไปตามลำน้ำสีขุ่น ดูแค่ตาก็รู้ว่าปนเปื้อนไปด้วยสารเคมี น่าแปลกที่พลเมืองดูจะไม่ใส่ใจกับความสกปรกนี้ ระหว่างทางหาที่พัก พวกเขาเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์เล่นโปโลน้ำ (กีฬายอดนิยมอันดับหนึ่ง) กันตามช่องว่างระหว่างอาคาร ไม่ก็ว่ายน้ำสัญจรไปมาแม้จะมีขยะลอยผ่านหน้าไปเห็น ๆ

พวกเขาไม่มีตัวเลือกมาก โรงแรมที่ดูดีหน่อยต้องจ่ายค่าห้องพักและเช็คอินด้วยบัตรประจำตัว ซึ่งทันทีที่เข้าระบบ ‘ผู้มีอิทธิพล’ จะสามารถตรวจสอบได้โดยง่าย จึงต้องเลือกโรงแรมขนาดเล็กที่รับเงินสดแทน

กว่าจะได้เข้าพัก โจชัวก็แทบสลบ…เขาเคยอึดขนาดเดินทางไกลหลายวันหลายคืนได้โดยไม่ต้องพัก แต่เพราะมีเจ้าตัวน้อยที่กำลังโตเอา ๆ อยู่ในท้อง เลยช่วยกันผลาญพลังงานเสียเหือดแห้ง

คาร์ลมองเพื่อนพุ่งไปนอนขดอยู่บนที่นอนอย่างสงสาร เขาเองก็เหนื่อย แต่ตั้งใจว่าจะออกไปหาซื้อเสบียงมากักตุนไว้ กะว่าจะเอนหลังพักซักชั่วโมง

………….

……………………

ที่ไหนได้ ตื่นมาอีกทีก็เกือบค่ำ

หนุ่มแมคเคอเรลสะดุ้งเมื่อเห็นว่าแสงตะวันนอกหน้าต่างเปลี่ยนเป็นสีส้มแล้ว เขาเด้งขึ้นจากเตียง

“ตื่นแล้วเหรอ”  โจชัวทัก นั่งอยู่บนโซฟา ในมือมีโปรตีนบาร์และบิสกิตซึ่งเป็นเสบียงแห้งที่พกมาด้วย “โทษทีที่ต้องฉกออกมากินก่อน แต่ฉันหิวไม่ไหวแล้ว”

“อา…กินไปเถอะ ฉันว่าจะออกไปซื้อเพิ่มอยู่พอดี” บอกพลางลูบหน้า แปลก…ทั้ง ๆ ที่นอนไปทั้งวันขนาดนี้ กลับยิ่งรู้สึกเพลียมากขึ้นกว่าเดิม เขาตัดสินใจฝืนลุกขึ้น

โจชัวส่งโปรตีนบาร์อีกแท่งและบิสกิตที่เหลือให้ รินน้ำใส่แก้วของโรงแรม คาร์ลรู้สึกดีขึ้นเมื่อได้น้ำ เขาเติมอีกหลายแก้วอย่างกระหาย ในขณะที่ไม่ค่อยเจริญอาหารเท่าไหร่

คนกินเสร็จก่อนลุกขึ้นยืดหลัง ช่วงนี้เขาไม่มีอาการคลื่นไส้แล้ว แต่ปวดเมื่อยเนื้อตัวบ่อยแทน นึกอะไรบางอย่างได้จึงเดินไปค้นเป้ หยิบยาบำรุงออกมากินตามหมอสั่ง แล้วคืบคลานกลับไปนอนบนเตียง

คาร์ลอมยิ้มกับภาพนั้น รู้สึกโล่งใจที่อีกฝ่ายกินได้นอนหลับ เขาฝืนกินอาหารจนหมด แล้วลุกขึ้นไปหยิบกระเป๋าเงิน กะจะออกไปซื้อเสบียงตามที่ตั้งใจ

แต่คนร่วมห้องเรียกเอาไว้เสียก่อน “คาร์ล…”

เจ้าของชื่อหันไปมอง เห็นอีกคนตบมือลงบนที่นอน เรียกให้มานั่ง

“ว่าไง” เขาทิ้งตัวลงข้าง ๆ พยายามยิ้มให้  “เดี๋ยวจะออกไปซื้อของกิน อยากได้อะไรรึเปล่า”

“ไม่อยากได้” โจชัวส่ายหน้า “นายเป็นยังไงบ้าง”

คนฟังเลิกคิ้วสูง “…เฉย ๆ ทำไมล่ะ”

“หน้าซีดเป็นปลาแดดเดียว ยังจะมาบอกเฉยๆ” พูดจบก็พลิกตัวอย่างเมื่อยขบเพราะปวดหลัง “ขนาดฉันไม่ค่อยได้แบกของหนัก เดินทางข้ามเขาตลอดคืนยังแทบแย่”

คาร์ลยกมือขึ้นจับใบหน้าตัวเอง แล้วคิดในใจว่าแย่แล้ว…ที่โจชัวเห็นว่าหน้าซีดก็ไม่แปลก เพราะผิวหน้าเขาบางส่วนมันเริ่มกลายเป็นหนังปลาแล้วน่ะสิ…ความกังวลพลุ่งพล่าน

“เดี๋ยวก็หายน่า” บอกปัดพร้อมทำสีหน้าคล้ายรำคาญ

หารู้ไม่ว่าท่าทางแบบนั้นทำให้คนมองตัดสินใจได้

“เราแยกย้ายกันที่เมืองนี้เถอะ ต่างคนต่างไป” โจชัวบอกด้วยเสียงเรียบ

คาร์ลเงียบ….

ก่อนจะแสดงสีหน้าไม่พอใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่ผ่านมา

“นายหมายความว่ายังไง” เขารู้สิ่งที่อีกฝ่ายต้องการสื่อ หากยังแกล้งโง่ถาม

โจชัวยันตัวขึ้นนั่งอย่างช้า ๆ สายตาสงบนิ่ง  “ก็ตามนั้น…แยกย้ายกันไป เห็นอยู่ว่าอะไรกำลังไล่ล่าพวกเรา”

“แต่ฉันก็พานายรอดมาได้” คาร์ลค้าน แล้วเอ่ยอย่างแน่ใจว่าไม่ได้เข้าข้างตัวเอง  “ถ้าไม่มีฉัน ป่านนี้นายได้เข้าไปนอนในตู้อควาเรียมแล้ว”

“ไม่คิดบ้างเหรอไงวะ ว่าอาจจะเป็นนายก็ได้” เสียงที่เอ่ยเริ่มสั้นห้วน

“นอนไปเลยนะ…” คาร์ลลุกขึ้นจากเตียง ยกมือขยี้ผมแรง ๆ

เพราะอารมณ์ที่ไม่มั่นคง ทำให้หงุดหงิดง่าย โจชัวลุกขึ้นจากเตียง คว้าแขนคนจะหนีเอาไว้

แล้วต้องตกใจ เมื่อสัมผัสได้ถึงผิวหนังแบบปลาที่ข้อมือของคาร์ล เขารีบถลกแขน wetsuit ของอีกคนขึ้น

“คุณพระช่วย…”  ดวงตาสีเทาอ่อนไล่มองไปยังหนังสีเงินแวววาว “เป็นมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

คาร์ลตั้งใจจะบอกว่าเดี๋ยวมันก็หายไปเอง แต่รู้ดีว่าไม่มีทาง “…ฉันลืมกิน Omega 3 ตั้งแต่วันจันทร์ มันหมด และลืมไปเบิกเพิ่ม”

โจชัวมองคนตรงหน้าด้วยสายตาตำหนิ Omega 3 นั้นเป็นสวัสดิการที่รัฐบาลให้ประชาชนทุกคนเบิกได้ฟรี แต่ต้องใช้บัตรประจำตัวและมีหลักฐานว่า ‘ได้รับการจ้างงาน’ หากไม่ได้สังกัดที่ใดจะไม่สามารถเบิกได้ และถ้าใช้เงินซื้อหาก็ราคาแพงเอาการ…เขาเดินไปยังกระเป๋าเป้ของตนเอง รื้อเอากระปุกยาออกมา ยื่นให้อีกฝ่าย

มือใหญ่รับมาเขย่า ได้ยินเสียงก๊อกแก๊กในนั้น “เก็บไว้กินเองเถอะ”

“กินเข้าไป เดี๋ยวนี้” เสียงที่สั่งฟังหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

“ฉันออกไปหาซื้อเอง” คาร์ลโยนขวดยาลงบนเตียง เบี่ยงตัวจะเดินเลี่ยง

ทว่าโจชัวไวกว่า เขาคว้าแขนและหัวไหล่คนสูงกว่าเอาไว้ เตะตัดข้อเท้าให้ล้มลงไปบนฟูก

“เฮ้!!!”  คาร์ลขึ้นเสียง แต่พริบตาที่จะดีดตัวขึ้นจากเตียง กลับรู้สึกหน้ามืด

ในช่วงที่ร่างกายขาด Omega 3 นั้น เคมีในร่างกายของมนุษย์พันธุ์ปลาจะแปรปรวนเป็นพิเศษ พลังงานจะลดต่ำลงอย่างมากเนื่องจากใช้ไปกับการเปลี่ยนโครงสร้างร่างกาย บางคนอาจสลบไปและไม่ฟื้นอีกเลย

ทางแก้คือต้องหา Omega 3 มาบริโภคเพิ่ม ก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป

“เจ้าโง่…” โจชัวพึมพำ เป็นคำที่ติดปากมาจากพอลตั้งแต่สมัยก่อน “ทำไมไม่รู้จักดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้ กับแค่เรื่องง่าย ๆ อย่างการกินยาให้ตรงเวลา”

หากเป็นเวลาปกติ คาร์ลคงหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า ‘นั่นสินะ’ ด้วยน้ำเสียงนุ่ม ๆ

แต่ตอนนี้ เขาเลือกที่จะพ่นความในใจ  “เพราะนายยังไงล่ะ”

คนฟังหรี่ตาลงอย่างยอมรับ “ขอโทษแล้วกันที่เอาความเดือดร้อนมาให้…ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องของนายเลย”

“เพราะเป็นเรื่องของ ‘นาย’ ยังไงล่ะ ฉันถึงปล่อยวางไม่ได้!” คาร์ลลงเสียงหนัก แม้ร่างกายจะอ่อนล้า

โจชัวนิ่งไป…

“แล้วนายก็ยังจะบอกให้ฉันทิ้งตัวเองไปหน้าตาเฉย…ใช่…ฉันมันไอ้โง่…โง่ขนาดร่วมหัวจมท้ายด้วย” ดวงตาสีเขียวอมฟ้าเหม่อมองเพดาน  “แต่นายมันโง่กว่า…ที่เห็นฉันทำขนาดนี้…แล้วยังจะพูดเรื่องแยกทางกันไป…”

บรรยากาศในห้องพักเงียบสงัด…ผ่านไปหลายอึดใจจึงได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาและเสียงทอดถอนลมหายใจ

“พักผ่อนก่อนเถอะ เรื่องยากับเสบียง เดี๋ยวฉันไปหามาให้เอง”  

คาร์ลไม่ตอบรับหรือปฏิเสธประโยคนั้น จนประตูห้องเปิดและปิดลง เขาถึงพรูลมหายใจออก

ระหว่างเขากับโจชัวเป็นเช่นนี้เสมอมา…เมื่อใดที่เขาเริ่มเปิดเผยความในใจ อีกฝ่ายมักเพิกเฉย…เหตุการณ์นี้ซ้ำซากนับครั้งไม่ถ้วน

หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงถอยกลับ

ทว่าตอนนี้…เหตุการณ์มันเปลี่ยนไป

คาร์ลยกแขนที่ไร้เสื้อปิดขึ้นมอง การที่เขากังวลแต่เรื่องของอีกฝ่ายจนลืมใส่ใจตัวเองแบบนี้ เป็นข้อพิสูจน์ได้ยิ่งกว่าดีว่า ‘ไม่เคยเปลี่ยนไป’

ทั้งการถูกไล่ตาม ทั้งความไม่มีที่ไป และโจชัวไม่มีใครเหลือเคียงข้าง

นี่เป็นโอกาสของเขาแล้ว….โอกาสที่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตฃ

อยู่ ๆ เสียงเชียร์ของพอลเมื่อนานมาแล้วก็ดังขึ้นในหัว ทุกครั้งเขามักจะหงอตามวิสัยแมคเคอเรลที่ดี แต่ครั้งนี้…อยากจะลองทำตามเสียงยุของแมคเคอเรลอ้วนกลมคนผ่าเหล่าเสียแล้ว

แต่ตอนนี้…ขอนอนก่อนนะ คาร์ลคิดแล้วผล็อยหลับไป

———

 

อีกด้าน โจชัวกำลังเดินตามหาร้านขายยาที่จำหน่าย Omega 3 โดยไม่ต้องใช้บัตรประจำตัว

ยิ่งเดินยิ่งผิดหวัง เพราะแต่ละร้านค่อนข้างเคร่งครัดและผูกขาดระบบพอสมควร  ต่างกับในแปซิฟิเซียร์ ที่หากมีเงินมากพอก็ซื้อขายได้สะดวก

เขาหาอยู่นาน จนร้านต่าง ๆ ทยอยปิด เหลือเพียงคอนวีเนียนสโตร์ที่เปิดตลอดเวลาเป็นแสงสว่างนำทาง โจชัวตัดสินใจถามชาวเมืองที่กำลังเก็บกวาดร้านอาหาร ว่าพอจะมีใครแบ่งขายได้ไหม แต่คำตอบส่วนใหญ่คือไม่ เพราะเบิกมาก็ต้องใช้กันทุกคน

เขายืนเคว้งหาทางอื่น เสียงหนึ่งก็ลอยมาจากด้านหลัง “ถ้าอยากได้ ทำไมไม่ลองไปถามพวกที่เริ่มกลายพันธุ์แล้วล่ะ”

คนที่ทักเขานั้นสวมฮู้ดปิดหน้าตา เขายื่นแขนข้างหนึ่งที่มีเกล็ดปลาปกคลุมมาหา คลายมือออกช้า ๆ …เม็ด Omega 3 สีเหลืองทองสดใสล้อแสงไฟนีออน

“เท่าไหร่” โจชัวถามอย่างไม่อ้อมค้อม “มีเยอะหรือเปล่า”

“ตามมานี่สิ” ชายในฮู้ดออกเดินนำ

โชคดีอีกฝ่ายไม่ได้พาไปไหนไกลนัก แค่เดินวนไปยังด้านหลังตึกเก่าโทรม ที่นั่นมีกลุ่มชายฉกรรจ์อีกสามคนนั่งล้อมอยู่หน้าโต๊ะไม้ผุ ๆ กำลังเล่นไพ่กันอยู่

หนึ่งในสามคนนั้นยิ้มกว้าง แผงเหงือกข้างลำคอขยับไปมา  “โอ้ว ผู้เล่นใหม่”

“ฉันไม่สนใจการพนัน” โจชัวบอกเสียงนิ่ง “แค่จะมาขอซื้อ Omega 3 เท่านั้น”

“โธ่ เห็นพามาดิบดี นึกว่าจะมีอะไรตื่นเต้น”  เสียงผิดหวัง แต่กลับหัวเราะจนเหงือกสั่น ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในเสื้อ กำยาออกมา “ก็ได้ ๆ ฉันมีขาย แต่ไม่มากนะ 7 เม็ด พอมั้ย? บังเอิญเพิ่งขายไปก่อนหน้านี้น่ะ เม็ดละ 100 UD (United Dollars)”

“พอ…” แม้จะแอบเบ้ปากกับราคาโขกสับ แต่ไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้ โจชัวหยิบเงินในกระเป๋าสะพาย ยื่นให้

“เดี๋ยวก่อน…” อีกฝ่ายชักมือกลับ  “ไหน ๆ ก็ได้เจอกันทั้งที เล่นพนันกันซักตาไหมน้องชาย”

คนฟังขมวดคิ้วอย่างไม่ปิดบัง แต่ยังใจเย็นพอ…โจชัวมองชายมีเหงือกคว้าไพ่สำรับนึงที่แยกเอาไว้ ลายด้านหลังบอกว่ามันคือไพ่ยิปซี

มือกระด้างกรีดสำรับไพ่ให้แผ่ออก “ถ้าจับได้ Fool อดได้ยาแต่ยังต้องจ่ายเงินนะ…กล้า ๆ หน่อย จั่วเลย โอกาสโดนน้อยจะตาย”

คนถูกท้าอยากให้จบเรื่อง จึงยื่นนิ้วออกไปคีบไพ่อย่างรวดเร็ว แล้วหงาย

เขาได้ไพ่ Fool

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ !!! ดวงแย่จริงนะน้องชายยยย” หัวโจกวงไพ่หัวเราะลั่น เรียกให้พวกพ้องเยาะเย้ยตาม “เอ้า! จ่ายเงินมา”

คนดวงซวยขมวดคิ้ว…แล้วกรีดไพ่ห้าใบติดกันที่ถืออยู่

“แม่ง…Fool ทุกใบ” ดวงตาสีดำขลับนั้นคมกริบ

“เฮ้ย มันหยิบไปได้ยังไงวะ” ชายมีเหงือกทำหน้าไม่เชื่อ แล้วเริ่มกระซิบกระซาบกับพวกพ้อง “…รุมแม่งแย่งกระเป๋าตังค์เลยดีมั้ย”

อยู่ ๆ เสียงของพอลก็ลอยขึ้นมาในหัว…อย่าหงอให้ความอยุติธรรม อย่ายอมให้ตัวเองมีภัย…

โจชัวลูบท้องตัวเองอย่างกังวลนิดหน่อย

แต่สุดท้ายก็ประเคนหมัดเข้ากระเดือกของวงไพ่ทุกคนได้อย่างถ้วนทั่ว

———

 

เกือบเที่ยงคืนแล้วเมื่อโจชัวกลับมาถึงห้องพัก

ในมือของเขามีอาหารจากคอนวีเนียนสโตร์หลายถุง ส่วนในกระเป๋าสะพายนั้น อัดแน่นไปด้วยเม็ด Omega 3 ที่ยึดมาจากกุ๊ยข้างทาง…แน่นอนว่าเงินทุกใบยังอยู่ครบถ้วน

“คาร์ล…” เขาเรียกคนที่นอนอยู่บนเตียง

อีกฝ่ายคลุมผ้าเสียมิดไม่เห็นใบหน้า และไร้ปฎิกริยาตอบสนอง

คนเรียกรู้ตัวว่าผิดที่เพิกเฉยก่อนออกจากห้องไป เขาลองเรียกดูอีกครั้ง ง้องอน  “ฉันขอโทษที่ดุนายไป…ลุกมาคุยกันก่อนได้ไหม”

ร่างบนเตียงขยับ คล้ายจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นช้า ๆ โจชัวถอนหายใจ หันไปจัดการเก็บของที่ซื้อมาระหว่างอีกคนหายงัวเงีย

เสียงเอี๊ยดอ๊าดจากสปริงเตียงบอกให้รู้ว่าอีกฝ่ายลุกขึ้นนั่งแล้ว โจชัวหันไปหา

แล้วก็ต้องร้องสุดเสียงออกมา เมื่อเห็นสภาพของคาร์ล

TBC

Talk :

  • ตอนนี้ลงผิดเวลา แต่ยังถือว่าอยู่ในวันที่ 6 เนอะคะ พราก
  • ลงตอนนี้เสร็จก็ไปเขียนต่อตอน 7 โลดดดด 
Advertisements

Comments on: "[Novel] Omega3verse. – Day6" (10)

  1. นึกภาพว่าคาร์ลกลายเป็นหัวปลาพะงาบๆ ไปแล้ว แงงงง ๕๕๕๕๕๕๕๕

  2. คาร์ล บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าลืมกินยาาาาาาาาาาาาาา

  3. โจชัวแมนจังค่ะะ แง ขอโมเมนต์กรี๊ดพระเอกเท่ๆบ้าง 5555 แต่เอาจริงๆตอนนี้ให้ใจคาร์ลไปเยอะเลยย เห็นถึงความเป็นห่วงโจชัวมากๆมาตลอด ทำเอานึกเลยว่าต้องเจ็บขนาดไหนนะคะตอนงานแต่งโจชัวเนี้ยย ;_; ส่วนโจชัวก็มีโมเมนต์ช่วยเหลือคาร์ลบ้าง แถมแมนกว่าคาร์ลอีกค่ะ 555555555

    • กร๊ากกกก โจชัวแมนจริงค่ะ (นี่ขนาดท้อง…)

      แง ๆ ดีใจที่ให้ใจคาร์ลนะคะ เป็นคนที่โดนเฟรนด์โซนอย่างแรงมาตลอด แต่ก็ยังแอบรักเขาเรื่อยมา (TvT

      ช่วงแรกขอปูพื้นไปก่อนนะคะ หลังจากนี้รับรองคาร์ลมีบทเท่ ๆ แน่นอน อิอิ ❤

      ปล. ตอน 7 มาพอดีเลยค่ะ!

  4. โจชัวคะ ระวังลูกหลุด
    บทบรรยายคือประเคนหมัด แต่ทำไมเราเห็นภาพกระโดดถีบขาคู่ 5555
    ดีดี เป็นนายเอกต้องสตรองค่ะ คุณพระเอกไปช่วยไม่ได้ นอนหมดสภาพไปแล้วว

    • โดดถีบม่ายล่ายยยย โน่วววววว 55555 /มีคนบอก คาร์ลไร้ประโยชน์ขั้นสุด แงงงง

  5. คาร์ลตะไมขี้ใจน้อยงี้ เดี๋ยวหัวล้า—-แค่กๆ
    จอช เอ้ย โจชัวแข็งแกร่งมากค่าาา เรื่องนี้ไม่ต้องมีพระเอกแล้ว กักตัวคาร์ลให้อยู่ในเฟรนด์โซนต่อเป็นการลงโทษ /โอ๋นะคาร์ล รักดอกจึงหยอกเล่น 55555 ตื่นมากินโอเมก้า3ที่”เพื่อน”รักเอามาให้เร้ว ❤️

    ปล.มีภาพปลากรอบแย้วว /วิ่งไปลูบหนวดคาร์ล

    • อย่าทักเรื่องหัวล้านกั๊บ เดี๋ยวเป็นจริง กร๊ากกกก
      อย่าทำร้ายคาร์ลเลยยยย 5555555

      ฮี่ ๆ ภาพประกอบนี่เอามาเสริมความเมะคาร์ลเลยค่ะ ส่วนโจชัว เราว่ามีความจอชแฝงอยูํ่จริง ๆ นะคะ เอิ๊กกก ❤

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: