macho_luglio 's cargo, Mostly fanfictions.

16-11-08-23-21-18-058_deco

ตอนก่าวก่าววววว

Day 8

Keyword : เสื้อกันหนาว

Ch 8 : Dec 19, 2016.

‘ปลาทูน่า หรือ ปลาโอ เป็นปลาทะเลกลุ่มหนึ่ง ในเผ่า Thunnini วงศ์ Scombridae โดยเฉพาะในสกุล Thunnus จัดเป็นปลาเศรษฐกิจที่มีความสำคัญมาก เนื้อของปลาทูน่าจะมีสีชมพูหรือแดงเข้ม ต่างจากปลาทั่วไปที่มักจะมีเนื้อสีขาว นิยมเอามาทำเป็นปลากระป๋อง หรือปรุงสดต่าง ๆ เช่น ซาชิมิ’

-Wikipedia

ถ้านับด้านความเจริญแล้ว แอตแลนติเซียร์ด้อยกว่าแปซิฟิเซียร์ทุกด้าน แต่มีสองอย่างที่ชนะ คือจำนวนโรงงานอุตสาหกรรม และ ถนน เนื่องจากต้องใช้ในการขนส่งสินค้าหนักและหลีกเลี่ยงการแช่น้ำเจือปนสารเคมี

แต่ก็ใช่ว่าถนนทุกจุดจะดีเลิศ หลังเดินตามหญิงลึกลับมาซักพัก จากถนนก็เหลือเพียงสะพานเหล็ก สะพานไม้ หรือวัสดุอะไรก็ได้จับมาพาดรวมกัน

โคลงเคลงอยู่บนสะพานราวสิบนาที ก็ข้ามมาถึงอาคารแห่งหนึ่ง ภายนอกดูเหมือนบ้านร้าง มากกว่าจะเป็นที่พักอาศัยให้เช่า คนนำทางไขประตูเหล็ก เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังลั่นเสียดหู

โจชัวและคาร์ลเดินตามเข้าไป…สภาพข้างในไม่ได้เลวร้ายเท่าข้างนอก แม้จะไม่หรูเลิศทันสมัย แต่ก็โปร่งโล่งสบายตา

“เพ็ททูเนีย ทูน่า”  เจ้าของสถานที่แนะนำตัว เธอถอดเสื้อโค้ทออกวางบนเคาท์เตอร์ไม้ หยิบสมุดปกแข็งเล่มหนาพร้อมปากกามาถือ  “ขอชื่อหน่อย จะชื่อจริงชื่อปลอมก็ได้ ฉันแค่อยากจดเอาไว้จะได้เรียกถูกเวลาเก็บค่าห้องพัก”

“โจชัว…เอ่อ แมคเคอเรล” คนถูกถามเผลอบอกชื่อจริงไปก่อน จึงรีบเอานามสกุลอีกคนต่อท้าย

“โจชัว ‘เอ่อ’ แมคเคอเรล ชื่อแปลกดีนะคุณ” เจ้าของที่พักทวนคำ

“ไม่ใช่ ๆ ‘โจชัว แมคเคอเรล’ ไม่มีเอ่อครับมาดาม” รีบแก้ไขให้ถูก ก่อนจะหันไปหาเพื่อนที่ทำเสียงหุ ๆ ในคอ “นั่นนายขำเหรอ ฉันดูไม่ค่อยออก”

คาร์ลหัวปลาส่ายหน้าด๊อกแด๊ก อันที่จริงเขาเขินที่อีกฝ่ายใช้นามสกุลของเขาน่ะ…

“อย่าเรียกมาดามเลย มันฟังหรูไป เรียกฉันว่าเพ็ททูเนียก็ได้” เธอปิดสมุดดังป้าบ วางคืนที่เดิม “ขอโทษที่ไม่ได้แนะนำตัวดี ๆ แต่แรก ฉันอยากให้พวกเราออกจากตรงนั้นให้เร็วทื่สุดเพราะไม่รู้จะมีพวกล่าคนกลายพันธุ์มาเมื่อไหร่”

“พวกล่าคนกลายพันธุ์” โจชัวกะพริบตาถี่

“พวกคุณมาจากแปซิฟิเซียร์สินะ เดาเอาจากเสื้อผ้าใหม่เอี่ยม ที่นี่เขาไม่ใส่ของดี ๆ กันหรอก” เพ็ททูเนียย้ายตัวเองข้ามห้อง หยิบแก้วและรินน้ำอย่างคล่องแคล่วเกินวัย กลับมาส่งให้แขกดื่ม “ที่นั่นคงไม่มีพวกบ้า ๆ เท่าไหร่ แต่ที่นี่น่ะ เหยียดพวกกลายพันธุ์กันหนักมาก”

คนฟังจิบน้ำอึกใหญ่ “แต่…ผมเจอพวกกลายพันธุ์ตั้งโต๊ะเล่นไพ่กันอย่างเปิดเผยอยู่นะ”

“พ่อคุณเอ้ย ใครเขาจะไปวอแวกับพวกกุ๊ยกัน…พวกนักล่ามันเล่นงานแต่คนไม่มีทางสู้” หญิงวัยกลางคนถอนใจ  “แบบผัวหัวปลาของคุณนี่แหล่ะ เหยื่อเลย”

มนุษย์แมคเคอเรลสำลักน้ำค่อกแค่ก

โจชัวอยากแก้ว่าไม่ใช่ผัว แต่ก็ช่างมันเถอะ ให้เข้าใจไปแบบนั้นจะปลอดภัยกว่า “…เพ็ททูเนีย ก่อนอื่นผมขอขอบคุณที่พาพวกเรามาที่นี่…ว่าแต่ ปกติคุณทำแบบนั้นเหรอ เสี่ยงอันตราย ออกเดินทางตอนกลางคืน ตามหาพวกกลายพันธุ์?”

“ใครจะไปเสี่ยงแบบนั้นล่ะพ่อคุณเอ้ย” นางทูน่าหัวเราะเบา ๆ “ยุคนี้เป็นยุคแห่งข่าวสารนะจ้ะ ฉันก็แค่จ่ายเงินให้พนักงานโรงแรมทุกแห่ง ถ้ามีพวกกลายพันธุ์หรีอเพิ่งกลายพันธุ์โผล่มาให้รีบโทรหา ฉันถึงออกไปรับ”

ระหว่างที่กำลังสนทนาไขข้อข้องใจกันอยู่นั้น ใครคนหนึ่งลงมาจากชั้นบน เขาเป็นมนุษย์ที่มีลูกตาแบบปลาและแผงเหงือกใหญ่โต

ชายคนนั้นสบตากับคาร์ล แล้วทั้งคู่ก็ตรงเข้าจับมือกันแนบแน่น เอียงหน้าประสานสายตา(ปลา)กัน…มิตรภาพกลายพันธุ์แผ่ซ่าน

โจชัวยิ้มแหย ๆ ให้ภาพตรงหน้า ก่อนจะหันกลับมาหาเจ้าของที่พัก  “ว่าแต่ ค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ครับ ผมอยากจะพักสักสองคืน อย่างน้อยก็ให้หมอนั่นกลับเป็นคนเต็มร้อยก่อน”

“ห้องพักของฉันค่อนข้างแคบนะ เพราะต้องซอยห้องให้เยอะ ๆ รองรับลูกค้า ห้องนึงอยู่ได้สองคนพอดี” เพ็ททูเนียชี้นิ้วไปยังของในมือลูกค้าคนใหม่ “กุญแจฉันให้เธอไปแล้ว ค่าเช่าคืนละ 50UD ถ้าแพงไปก็ขอลดได้”

ราคาราวกับให้พักฟรี โจชัวดีใจจนยิ้มร่า พยักหน้ารัว  ๆ

“คนที่พักส่วนใหญ่เป็นพวกกลายพันธุ์ อาจจะมีกลิ่นคาวหน่อย ในห้องมีน้ำหอมปรับอากาศ ฉีดเอาเองนะ” หญิงวัยกลางคนหายแว้บไปหลังเคาท์เตอร์ ก้ม ๆ เงย ๆ หยิบของก่อนจะส่งตะกร้าใบนึงออกมา “นี่ผ้าเช็ดตัวกับอุปกรณ์อาบน้ำ”

“ขอบคุณครับ” ลูกค้ารายใหม่กล่าวอย่างซาบซึ้ง ก่อนจะหันมาเรียกอีกคน “คาร์ล………”

มนุษย์หัวปลาสองคนกำลังแลกอีเมลกันอยู่…

โจชัวแยกเขี้ยว ย่ำเท้าตึง ๆ ไปหา อยากจะดึงหูแต่ดันไม่มี เลยต้องลากคอเสื้อแทน

‘อย่าเดินลงส้นเท้าแรงสิ! ไม่ดีกับเด็กในท้อง’ กระดาษถูกส่งมาให้อ่าน แต่คนลากไม่สนใจ

ชั้นบนแคบอย่างที่เจ้าของว่า ทางเดินยาว ๆ นั้นมีประตูเรียงรายสองฝั่ง ห้องของพวกเขาอยู่ตรงกลางชั้น เมื่อเปิดประตูไม้เข้าไปก็เจอกับห้องพักเรียบง่าย มีเพียงเตียง ตู้เสื้อผ้า ตู้เย็น และห้องน้ำเล็ก ๆ คงเพราะขนาดห้องที่กว้างเพียงสี่คูณสี่เมตร ทำให้ใส่เฟอร์นิเจอร์อย่างอื่นไม่ลงแล้ว

คาร์ลนำกระเป๋าเป้สองใบเก็บใส่ตู้ ก่อนจะโดดเข้าห้องน้ำไปล้างกลิ่นตัวออก เป็นโอกาสให้โจชัวได้ฉีดสเปรย์ปรับอากาศและถอดหน้ากากให้หายใจสะดวกบ้าง…

รู้สึกวันนี้ช่างยาวนานเหลือเกิน…หนุ่มซาร์ดีนไร้เรี่ยวแรงจะรออาบน้ำต่อ เขาเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อผ้าที่ใส่สบาย ก่อนจะปีนขึ้นเตียง แล้วหลับลึกแทบจะทันที          

———

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน….ท้องไส้แสบหิว แต่ยังอยากนอนต่อ

โจชัวรู้สึกว่าร่างกายถูกจับพลิกไปมาอย่างแผ่วเบา…เขาลืมตาขึ้นช้า ๆ เห็นคาร์ลที่กลับสภาพเป็นปกติแล้วกำลังพยายามสวมเสื้อกันหนาวให้

“อา…ตื่นซักที นายนอนเยอะจนฉันกังวลเลย” แขนใหญ่ประคองหลังคนที่นอนอยู่ขึ้นมา แล้วจับสวมเสื้อต่อจนเสร็จ “หลับไปตั้งแต่ตีสี่วันอาทิตย์ จนถึงตอนนี้เที่ยงคืน ข้ามมาเป็นวันจันทร์เรียบร้อยแล้วนะ”

“…รู้สึกถูกวาร์ปข้ามวัน” คนเพิ่งตื่นกุมหัวอย่างมึนงง แล้วกุมท้องต่อ “หิว…”

คาร์ลลุกจากเตียง เดินไปหยิบอาหารที่เตรียมไว้ให้ เป็นซุปข้น เบคอน และสลัดผัก “นายชอบน้ำสลัดงาใช่ไหม”

โจชัวไม่ตอบ แต่คว้าทุกสิ่งตรงหน้าเข้าปากอย่างหิวโหย ไม่นานนัก ท้องที่ยุบไปนิดหน่อยก็กลับมาเต่งตึง  “…นายเป็นยังไงบ้าง เป็นปกติตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ตั้งแต่เช้าแล้ว ฉันพยายามปลุกนายตั้งหลายรอบ ตอนแรกว่าจะไปตามหมอด้วยซ้ำ แต่คงไม่ดีเท่า่ไหร่…” เพราะอาจจะถูกจับได้ทุกเมื่อ “แต่เห็นนายนอนเฉย ๆ ไม่มีอาการเจ็บป่วยอะไร ฉันเลยได้แต่เตรียมของกินเอาไว้…เมื่อกลางวันลงไปข้างล่าง เพ็ททูเนียจำฉันไม่ได้ด้วยล่ะ”

“ก็ล่าสุดที่เธอเห็น นายมีหัวเป็นปลานี่”  โจชัวหัวเราะ ดื่มน้ำตามเข้าไปแก้วใหญ่ ก่อนจะรู้สึกหนาวสั่น

“อยู่ดี ๆ อากาศก็เย็นลงฮวบฮาบ” คาร์ลบอก ลงนั่งบนเตียงเคียงข้างอีกคน “ลดลงเกือบแปดองศา เสื้อผ้าที่เราเตรียมมาไม่พอ ลงไปขอผ้าห่มกับเพ็ททูเนียเธอก็ไม่มีให้ เพราะโดนห้องอื่นขอไปหมดแล้ว”

ข้อเสียอย่างเดียวของที่นี่ คือฮีทเตอร์ไม่แรงพอนี่แหล่ะ

เพราะกำลังท้องหรือไงไม่รู้ อากาศเย็นที่เคยทนได้สบาย ๆ เลยกลายเป็นทรมาน โจชัวหดขาเข้าใต้ผ้าห่ม ยกแขนกระชับเสื้อให้แน่น

ก่อนจะอุ่นวาบ เพราะคาร์ลขยับมานั่งซ้อนหลัง กอดเขาเอาไว้

“เฮะ…เฮ้”  คนถูกกอดงง ทำไรไม่ถูกไปวูบนึง “ไม่ต้องก็ได้—-”

“เงียบ ๆ น่า ฉันเองก็หนาวเหมือนกัน ยังไม่ฟื้นตัวเท่าไหร่”  คนกอดโกหกไปคำโต ที่จริงเขาหายดีแล้ว

หลังผ่านวิกฤติชีวิตมาครั้งนึง คาร์ลตัดสินใจว่าจะเริ่มพุ่งชนกำแพงเพื่อนอย่างจริงจังเสียที…ดังนั้นอะไรฉวยโอกาสได้ ไม่ปล่อยไปให้โง่อีกแน่นอน

ไม่กอดเปล่า มือใหญ่เลื่อนไปลูบหน้าท้องนูน ๆ เล่น แม้จะโดนเจ้าของท้องดีดมือหรือดึงหนังจนยืดก็ไม่ยอมปล่อย

“…ฉันรู้สึกว่าท้องใหญ่เกินกว่าที่คิด ไหนหมอบอกว่าท้องจะไม่โย้ไง”  โจชัวเริ่มบ่น หลังจากปลงตกกับมือที่ยุ่มย่าม

“เอาน่า อาจจะท้องใหญ่เพราะเด็กอ้วนท้วนสมบูรณ์”  ตอบพลางเกยคางกับหัวอีกฝ่าย “หรือไม่ก็ท้องใหญ่เพราะนายกินมากเกินไป”

“แย่ละ…อย่างนี้หลังคลอดฉันจะเป็นตุ่มไหมวะ”  ทำเสียงสั่น ๆ ประกอบ “แต่ยังไงคงไม่อวบไปกว่าพอลเนอะ”

“เออ!” คาร์ลนึกอะไรได้ เขาล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบสมาร์ทโฟนที่พอลให้ไว้ก่อนแยกกัน “ฉันใส่ซิมแล้วก็ชาร์จไฟเรียบร้อย ตอนกลางวันติดต่อพอลไปแล้วหนนึง แต่คาดว่าเขาคงทำงานอยู่ ไม่ว่างรับสาย”

โจชัวพยักหน้า ปกติระหว่างทำงานทุกคนจะไม่พกเครื่องมือสื่อสารส่วนตัว แต่ตอนนี้เที่ยงคืนกว่าแล้ว หัวหน้าของเขาคงกลับถึงบ้านเรียบร้อย เขาดึงเครื่องมาจากมือใหญ่ เลื่อนหน้าจอหาเบอร์

…ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง จากข้างห้อง…

ทั้งคาร์ลและโจชัวหันไปพร้อม ๆ กัน…เป็นเสียงคราง…เร่าร้อน…แถมยังดังขึ้นเรื่อย ๆ ประกอบเสียงเตียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด ๆ

คงเพราะอากาศหนาวมาก…เลยต้องทำความร้อนกันแบบเฉพาะกิจ

นึกข้อเสียอีกอย่างของที่นี่ออกแล้ว ผนังห้องบางมาก!!!

โจชัวพยายามไม่ใส่ใจ จดจ่อกับสมาร์ทโฟนอีกครั้ง

…คราวนี้เสียงหัวเตียงกระแทกกำแพงดังกึงกัง พร้อมเสียงกรีดร้องราวกับปลาโดนแล่สด…นี่ถ้าไม่มีเสียงสยิวแทรก คงนึกว่าฆ่ากันจริง ๆ

“ถ้าโทรหาพอลตอนนี้ เสียงเข้าเครื่องแน่นอน”  คาร์ลบอก ยิ้มแหย ๆ ให้เสียงประกอบราวกับAV

“พรุ่งนี้ก็ได้…หวังว่าคงไม่…จนเช้า”  โจชัวโยนเครื่องลงบนพื้นเตียง หาวออกมา  “พออิ่มแล้วก็ง่วง…ไม่ไหวเลย”

“น่า…เป็นธรรมดา….” ของคนกำลังท้องกำลังไส้ คิดไว้แต่ไม่กล้าต่อประโยคจนจบ

แขนใหญ่คลายออก ปล่อยให้โจชัวมุดลงผ้าห่มไปอีกหน เขานอนลงบ้าง แอบเขยิบเข้าไป เอาแขนพาดผ่านเอว…รู้สึกโล่งใจที่อีกฝ่ายไม่หือไม่อือ

….ผ่านไปครู่หนึ่ง คาร์ลกลับเป็นฝ่ายเขยิบออกเอง เขาหันหลังให้คนข้าง ๆ นอนตัวงอ

เพราะดันเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมา…เขาก่นด่าข้างห้องในใจ

TBC

Talk :

  • มาแบบเกือบหมดวัน กรี๊ดดดดด
  • ในที่สุด คาร์ล strikes back!!! เขาจะข้าม Friend zone ได้หรือไม่ โปรดติดตามมม
  • ช่วงนี้งานถมค่ะ แต่ยังสู้สุดชีวิตเพื่อไม่ให้เสียสถิติลงทุกวัน
  • ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์นะคะ ยังมีแรงใจเขียนอยู่แบบนี้ เพราะทุกๆคอมเมนต์เลย (;w;
Advertisements

Comments on: "[Novel] Omega3verse. – Day8" (7)

  1. Pwfangie said:

    แฮ่ๆ ไม่มั่นใจว่าจะคอมเม้นติดไหม ขอลองดูหน่อยนะคะ. คือชอบนิยายเรื่องนี้มากกกกกกกกกกก จนอดที่จะคอมเม้นไม่ไหวเลยค่า

    ฟางเป็นแฟนนิยายของคุณนักเขียนมาตั้งแต่ได้ลองอ่านตรวนพายพันธนาครั้งแรกเลย เป็นอะไรที่ใช่! มันใช่! นี่แหละ. สิ่งที่เราตามหาาาา จากนั้นเลยได้เข้ามาตามเพจต่อ. แล้วก็ได้ลองอ่านนิยายเรื่องนี้ต่อเลย

    หลังจากลักอ่าน(อุ๊ปส์) อยู่ได้8ตอนแล้วว มันทนไม่ไหวว จั่งซี้มันต้องถอน(??) เลยขอลองคอมเม้นทิ้งไว้หน่อยนะคะ ๆม่รู้จะโพสติดมั้ย

    ชอบเรื่องนี้มากกก ชอบตัวละคร ชอบเรื่องราว ชอบทุกสิ่งทุกอย่างง ชอบจนบอกไม่ถูกกก ขอเป็นกำลังใจให้คุณนักเขียนแต่งต่อเรื่อยๆจนกระทั่งรวมเล่มนะคะ ฟางเป็นคนนึงที่จะรอวันนั้นแน่นอน อยากได้มาอยู่ในครอบครองมากกกกกกกกกกกกกก

    (คือเข้ามาเม้นเพื่อยุให้รวมเล่มเลยเจ้าค่ะ 55555 จุดประสงค์หลักที่สุด รวมถึงมาบรรยายความบ้าคลั่งของเค้าด้วยย)

    สู้ๆนะคะ รักกก

    • ติดค่ะติด ติดเข้ามาในหัวใจของเก๊าเลยยยยยย แงงงงงงง ขอบคุณค่าาาาา (;///; ❤ #แคปเก็บไว้อ่านอย่างปลาบปลื้มมมมม

      งึด ๆ ขอบคุณที่อุดหนุนพ่อตาของมาโชด้วยนะคะ /กอดรัด/ กับเรื่องนี้ ต้องแข่งกับเวลาและชาเลนจ์ตัวเองน่าดู แต่!!! ได้รับคอมเมนต์แบบนี้ สู้ตายค่าาาาาาาา /เต้นระบำไปรอบ ๆ ห้อง/

      กอด ๆ ๆ ขอบคุณมากนะคะ ดึกแล้วด้วย นอนหลับฝันดีค่าาาา (- -,,

      • Pwfangie said:

        วั้ยยย เค้าเพิ่งมาเห็นเม้นตอบของพี่มาโช ดีใจมากๆค่าาที่ได้เข้ามีส่วนร่วมเป็นกำลังใจน้อยๆให้พี่ได้ สู้ๆนะค้าา เค้าจะรออ่านต่ออย่างใจจดใจจ่ออ

        บอกเลยว่านิยายเรื่องนี้คือสิ่งบันเทิงที่สุดที่รอคอยของวันเลยนะคะ ไม่ได้อ่านแล้วเหมือนขาดอะไรไป 😍😍😍😍

  2. อื้อหื้ออออ กำแพงเฟรนด์โซนจะสูงซักแค่ไหนเชี้ยววว เลาเชื่อว่าคาร์ลแถกเหงือกข้ามได้ข่ะ—- /แซะคาร์ลวันละนิดจิตแจ่มใส มั้ย(?) 😂

    คาร์ลได้คะแนนนะคะตอนนี้ ปาใจให้ค่ะ❤️ คะแนนตีตื้นพี่ชาร์กมานิดหน่อย(?)ละ สู้เค้านะคาร์ล ว่าแต่…มีอารมณ์แล้วจะทำไงต่อ /ทำหน้าฉงฉัยยยย —–แค่กกกก

    • กร๊ากกก พริบตานึงเห็นภาพเป็นปลากระโดดกำแพง เมนูใหม่แข่งกับพระกระโดดกำแพงเลยค่ะ แงงงง XD

      เย้ ๆ รับคะแนนมาาาา ขอบคุณค่าาา ❤ /มีอารมณ์เหยอ….ก็…ก็นอนต่อ /โดนชก

  3. เอียงหน้าประสานสายตาปลา… ไม่ไหวกับช็อตนี้ แงงง 5555
    แต่:นนะไปลูบท้องเล่นเฉย ระวังคราวต่อไปกลายพันธุ์จากมือก่อน ด้วยแรงแช่งโจชัว 55
    ตกลงในท้องเป็นตัวอะไรคะฮือออ โจชัวนายไม่ได้จำผิดใช่ไหม //ตีปากตัวเอง

    ส่วนช่วงสุดท้าย คาร์ล นายมันน่าสงสาร 55555555555

    • โบรแมนซ์ไงคะ โบรแม้นนนนนนนน อิอิอิ XD

      ในท้อง ก…ก็เป็นลูกปลาาาาาา /ท่านหอยต่อย

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: