macho_luglio 's cargo, Mostly fanfictions.

16-11-09-02-34-23-133_deco

ตอนเก่าเก่าก่าวก่าว

Day 9

Keyword : จดหมาย

Ch 9 : Dec 20, 2016.

 

‘ม้าน้ำ เป็นปลากระดูกแข็งที่อาศัยอยู่ในทะเลจำพวกหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ย่อย Hippocampinae (ซึ่งมีอยู่ 2 สกุล คือหนึ่งสกุลนั้นคือ ปลาจิ้มฟันจระเข้สัน ที่อยู่ในสกุล Histiogamphelus มีรูปร่างคล้ายปลาจิ้มฟันจระเข้ผสมกับม้าน้ำ) ในวงศ์ Syngnathidae อันเป็นวงศ์เดียวกับปลาจิ้มฟันจระเข้และมังกรทะเล ในอันดับ Syngnathiformes

-Wikipedia

 

 

 

ถ้ามีของวิเศษใช้หยุดเวลาได้ คาร์ลคิดว่าตนเองอยากใช้มันกับช่วงเวลานี้

เพราะเมื่อช่วงเที่ยงคืนของวันจันทร์ ข้างห้อง…ถึงเช้า ต้องใช้สำลีอุดหูเอาไว้ พวกเขาเลยหลับได้ไม่สนิทนัก ช่วงเวลาที่ได้นอนเต็มที่เลยกลายเป็นกลางวัน ตื่นมาก็แทบจะค่ำ คาร์ลคิดว่าการนอนผิดเวลาแบบนี้ไม่ส่งผลดีต่อโจชัวนัก จากที่ตกลงว่าจะออกเดินทางกันวันนี้ จึงตัดสินใจเลื่อนเป็นวันพุธเพื่อปรับสภาพร่างกายให้ได้พักผ่อนเต็มที่เสียก่อน

ผลคือ…เขาได้ดูแลประคบประหงมคุณพ่อ(แม่)ตั้งครรภ์อย่างเต็มที่ ตั้งแต่ออกไปหาซื้ออาหารมีประโยชน์และของที่เจ้าตัวชอบมาเสิร์ฟ ซื้อเสื้อผ้ากันหนาวมาสำรองไว้ระหว่างเดินทาง…คือไม่ให้ใส่เลยหรอกนะ ไม่งั้นก็เสียโอกาสที่เขาจะนอนกอดน่ะสิ

หากเป็นวันอังคารแบบปกติ ทุกเช้าเขาต้องตื่นมาในห้องคนเดียว ทานอาหาร ไปทำงาน กลับมาอยู่คนเดียว…การมีใครสักคนในชีวิตให้ห่วงใยและใช้เวลาด้วย…มันเทียบกันไม่ได้เลย

คาร์ลถอนหายใจพลางปิดเป้หลังแพคเสบียงและของใช้เสร็จ จังหวะเดียวกับที่โจชัวเดินออกมาจากห้องน้ำหลังล้างภาชนะมื้อเย็น

เจ้าตัวกวักมือเรียกเขาให้ไปสมทบบนเตียง “ตอนนี้พอลน่าจะอยู่บ้านแล้วนะ ลองวิดิโอคอลกันไหม”

“เอาสิ” คาร์ลพยักหน้า ด้วยความที่ห้องแคบมาก ก้าวขาทีเดียวก็ขึ้นไปนั่งเคียงข้างอีกคนได้แล้ว

โจชัวลากนิ้วผ่านหน้าจอ โทรเข้าเบอร์ของพอล รออยู่ครู่หนึ่งจนนึกว่าสายจะหลุด ปลายทางก็ตอบรับ

ภาพแรกที่เห็นผ่านวิดิโอคอลคือ แก้ม….แก้มอวบ ๆ เกยอยู่บนจอ เสียงงึมงำ ๆ เหมือนคนกึ่งหลับกึ่งตื่น

“พอล…”  โจชัวเรียกหัวหน้าแผนก ก่อนจะเรียกอีกรอบ “พอล!!!”

“เฮ้ย!!!” แก้มอวบขาวเหมือนซาลาเปาเด้งขึ้น พอลตื่นมาคว้าสมาร์ทโฟนเอาไว้อย่างลนลาน ก่อนจะถอนหายใจเมื่อเห็นหน้าจอ “อ้าวววว…นึกว่าใคร ว่าไงพวก”

“นี่นอนตั้งแต่ยังไม่ค่ำเลยเหรอ” โจชัวขมวดคิ้ว “เพราะแบบนี้ไงถึงได้อ้วน บอกแล้วใช่ไหมให้นอนเป็นเวลา”

นายเองก็นอนผิดเวลามาหลายคืน มีหน้าไปว่าเขาเหรอ….คาร์ลได้แต่คิดในใจ

“หนวกหูน่าาาาา นายไม่รู้หรอกว่าช่วงนี้ฉันเหนื่อยแค่ไหน” หนุ่มตุ้ยนุ้ยลูบหน้า “เป็นไง สบายดีไหมพวก ตอนนี้อยู่เมืองไหน”

“ยังอยู่แอตแลนติเซียร์”  โจชัวตอบ แล้วยกมือห้ามพอลที่กำลังอ้าปาก “ฉันรู้ว่าเราเดินทางช้าผิดแผน แต่ไม่ใช่ความผิดฉันนะ”

“ครับ ๆ ความผิดผมเองครับ” คาร์ลเบ้ปาก ถือโอกาสเบียดอีกคนมาเข้ากล้องด้วย “มีปัญหาขลุกขลักนิดหน่อยน่ะลูกพี่ แต่ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างโอเค พรุ่งนี้จะออกเดินทางไป Southeniar”

“ให้มันจริงนะ…เฮ่ย…”  พอลทำหน้าบูด เอื้อมมือไปคว้าถุงขนมมาแกะ  “รีบไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ชาร์กเบนเดอร์เริ่มเคลื่อนไหวหลายอย่างแล้ว”

“เขาทำอะไรบ้าง” หนุ่มแมคเคอเรลขยับนั่งซ้อนหลังอีกคน สีหน้ากังวลขึ้น

“อันดับแรก เขาให้ฉันนำกำลังคนไปบุกบ้านของพวกนาย ค้นว่ามีหลักฐานหรืออะไรระบุว่าไปที่ไหน”  หัวหน้าแผนกยกตะกร้าขนมเข้ากล้องมาให้เห็น  “อ้อ ขนมกับของกินในบ้านที่เหลือเอาไว้ ฉันกวาดมาช่วยกินนะ”

“ตามสบายเลยลูกพี่…นั่นฉันไม่ได้หยิบบ๊วยเค็มมาด้วยเหรอ บ้าเอ้ย”  โจชัวทำตาละห้อยเมื่อเห็นขนมสุดโปรดตกเป็นของคนอื่น

“แล้วไงต่อ”  คาร์ลรีบเร่งให้พ้นหัวข้อของกินไว ๆ

“จากนั้นเขาก็สั่งจัดกำลังพล ให้ออกไปล่าพวกนาย แบ่งเป็นหลายทีมเหมือนกัน ฉันไม่รู้ว่าส่งไปที่ไหนบ้าง เพราะถึงจุดนี้เขากันฉันออกมา แต่เดาได้ไม่ยากว่าจะเริ่มจากที่ไหน ต้องเมืองใกล้ ๆ ล่ะ แต่! นอกแปซิฟิเซียร์พวกนั้นคงไม่ชำนาญพื้นที่ พวกนายมีโอกาสอยู่ หลบให้ดีแล้วกัน” พอลเทขนมก้นถุงลงปาก พักดื่มน้ำอึกใหญ่ ก่อนจะพูดต่อ  “เรื่องต่อไปสิ น่าสนใจกว่าเยอะ”

โจชัวกับคาร์ลเลิกคิ้วพร้อมกัน ในขณะที่พอลเอื้อมมือไปหยิบแท็บเลตจอกว้างมาวางหน้ามือถือ

“ฉันแอบไปดึงข้อมูลมาจากระบบกล้องวงจรปิด ทายซิใครเอ่ย…”  นิ้วอวบ ๆ เปิดคลิปหนึ่ง

ภาพบนจอ แยกเป็นอีกหลายจอย่อย แสดงให้เห็นถึงบริเวณโดยรอบของห้องทำงานชาร์กเบนเดอร์ ถ่ายจากหลายมุมโดยกล้องหลายสิบตัว มี Special Guard สามคนเดินตรวจตราตลอดเวลา

แล้วที่จอเล็กมุมล่างขวา…ร่างคุ้นตาของใครคนหนึ่งซึ่งไม่ควรอยู่ที่นั่น ปรากฎขึ้น

“ซีบิล…” โจชัวครางชื่อภรรยาตามกฎหมายออกมาด้วยเสียงแหบแห้ง

คาร์ลเบิกตากว้าง ยื่นหน้าเข้าไปใกล้มือถือ…แม้เขาจะไม่ค่อยได้ติดต่อคบค้ากับเธอ แต่ยังไงก็ไม่มีวันลืมเจ้าสาวของคนที่ตัวเองแอบรักเด็ดขาด และใช่ เป็นเธอแน่นอน

หญิงสาวร่างระหง ผมสีน้ำตาลอ่อนดัดเป็นลอน เธอค่อย ๆ เคลื่อนไหวอย่างระแวดระวัง ก่อนจะหันมาเห็นกล้องวงจรปิดที่ถ่ายอยู่ สีหน้าฉุนเฉียวปรากฎขึ้น แล้วกล้องก็ดับไป

“กล้องของบริษัทเรามีทั้งกล้องที่ติดตั้งไว้อย่างเปิดเผย สังเกตง่าย ใช้เป็นตัวล่อ และกล้องที่แอบซ่อนไว้อย่างแนบเนียนเพื่อถ่ายคนที่พยายามลอบหลบกล้องหลัก”  พอลปิดคลิป คว่ำแท็บเลตลง “จุดที่ซีบิลเข้ามา คือจุดที่นายเคยประจำอยู่ เธอคงเล็งไว้แล้วว่าเป็นช่องโหว่ แต่ดันพลาดถูกกล้องที่ซ่อนไว้ถ่าย แต่ก็สังเกตเห็นและจัดการมันในพริบตาด้วยปืนฉมวก…เมียนายเก่งขนาดนี้เลยเหรอโจชัว”

คนถูกถามส่ายหน้าเชื่องช้า ซีบิลที่เขาแต่งงานด้วยคือผู้หญิงอ่อนหวาน ทำงานธนาคาร เป็นแม่บ้านแม่เรือนที่เพียบพร้อม ไม่ได้มีทักษะแทรกซึมราวกับผู้ก่อการร้ายแบบนี้

ไม่สิ…อันที่จริงเขาอาจจะไม่เคยรู้จักเธอเลยด้วยซ้ำ…ตัวตนของเธอเพิ่งเผยให้เห็นในคืนที่กระทำย่ำยีเขา

“นี่เป็นคลิปของวันไหน”  โจชัวพยายามซ่อนความหวาดหวั่นเอาไว้

“อังคารที่สิบสาม” พอลหยิบกระดาษใบหนึ่งขึ้นมาอ่าน “ช่วงเช้า…นายกับคาร์ลอยู่ที่โรงพยาบาลพอดี”

“ทั้งเวลาและจุดที่จะลักลอบเข้า เตรียมการมาอย่างดีเลยนะ” คาร์ลออกความเห็น “แต่…แค่จะกันโจชัวออกมา ทำไมเธอถึงต้องทำให้เขาท้องด้วย…”

“แล้วเธอรู้ได้ยังไงว่าเขาสามารถท้องได้ เติมเขาเป็นเบต้านะ” พอลคิดตามบ้าง “เจ้าตัวยังไม่เคยรู้เลยนะเว้ยเฮ้ย”

“เออ ไม่รู้อะไรทั้งนั้นจริง ๆ”  โจชัวกุมขมับ เอนหลังจะล้มลงที่นอน แต่ชนกับแผงอกของคนนั่งซ้อนหลังแทน

สามคนถอนหายใจออกมาพร้อมกันดังเฮ้อ…

“ช่างแม่ง”  คาร์ลสบถ “ปริศนาห่าเหวไรเอาไว้ก่อน รอดให้ได้สำคัญสุด”

“ฮ่ะ ๆ ใช่…”  โจชัวหัวเราะแห้งแล้ง ยกมือขึ้นลูบท้อง

“ถูกอย่างที่คาร์ลว่า แหม่…เท่จริงพ่อคุณ” พอลเป่าปากแซว สายตากรุ้มกริ่ม “ไม่สำคัญว่าจะเป็นลูกใคร ช้านนนนรับได้ทุกอย่างงงง”

พระเอกจำเป็นแยกเขี้ยวใส่มือถือ

“เรื่องทางนี้ ฉันจะคอยสืบและส่งข่าวไปให้เอง” หัวหน้าแผนกกอบขนมคำใหญ่เข้าปาก “รีบไปเซาท์เทิร์นเนียร์ ฉันส่งจดหมายฝากให้พรรคพวกทางนั้นเตรียมหาที่ซ่อนให้พวกนายแล้ว ถ้าโชคดีคงอยู่ได้ยาวล่ะนะ”

“พอล…..” โจชัวทำเสียงซาบซึ้ง ก่อนจะแสยะยิ้ม “ได้ค่านายหน้าจัดหาที่พักมาเท่าไหร่!”

“โว้ย!!! คนช่วยด้วยความเมตตาอารีก็หาว่ามีผลประโยชน์” หนุ่มตุ้ยนุ้ยเต้นผาง คว้าถุงผูกริบบิ้นสีหวานแหววมาเข้ากล้อง “นี่ซื้อเซ็ตขวดนมไว้แล้วนะ! จะเอามั้ย!”

“เอาสิ” ว่าที่พ่อ(แม่)ลูกอ่อนพยักหน้า “อย่าลืมเครื่องล้างขวดนม ย้ำ”

“คาร์ล!” พอลชี้มาทางคนที่อยู่ข้างหลัง “ดีดหูไอ้คนไม่สำนึกบุญคุณให้หน่อย!”

คนถูกสั่งมองคนนั่งข้างหน้า ก่อนจะถอนหายใจ  “…อย่าไปทำเลย คนกำลังท้องกำลังไส้”

“หงุดหงิด!!!”  พอลบีบถุงขนมแตกดังโป้ง “เออ! แค่นี้แหล่ะ เดี๋ยวฉันจะส่งพิกัดที่พักไปให้ ลา!!!”

แล้วสายก็ถูกตัดไปอย่างรวดเร็ว

คาร์ลจับหัวคนในอ้อมแขนโยกเบา ๆ “นายอย่าแกล้งยั่วโมโหพอลนักสิ เขาเหนื่อยนะ…ดูซูบ ๆ ไป”

“ขนาดซูบแล้วนะนั่น…”  โจชัวยิ้มบาง “ก็แค่อยากจะหยอกเขา ไม่ให้เครียดเกินไปน่ะ”

ครู่ต่อมา เสียงแจ้งเตือนอีเมลเข้าก็ดังขึ้น พวกเขากำลังจะเปิดอ่าน หากมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นเสียก่อน

คาร์ลลุกขึ้นจากเตียง ที่นี่ไม่มีช่องตาแมวให้ส่องดูภายนอก จึงต้องแง้มประตู เพ็ททูเนียมายืนรอ พร้อมกับชายและหญิงแปลกหน้า

“คุณแมคเคอเรล” เล็บสีเขียวนีออนของเธอเตะตาทุกครั้งที่ยกมือทักทาย “ขอรบกวนเข้าไปด้านในหน่อยได้ไหม”

ผู้เข้าพักลังเล หันไปสบตากัน แต่เห็นว่าเธอเป็นคนเคยหยิบยื่นความช่วยเหลือให้จึงตัดสินใจเปิดรับ และเนื่องจากไม่มีเฟอร์นิเจอร์อื่นใดอีกนอกจากเตียง ทุกคนจึงต้องนั่งล้อมวงราวกับจะเล่นไพ่…

“นี่คือมาร์คกับลีน่า พวกเขาเช่ารายเดือนอยู่ห้องข้าง ๆ พวกคุณ”  เพ็ททูเนียผายมือไปยังชายหญิงสองคนที่พามา พวกเขาเกล็ดปลาบริเวณแขนขาอย่างเห็นได้ชัด

คาร์ลชี้นิ้วไปทางซ้าย เพ็ททูเนียส่ายหน้า ชี้นิ้วไปทางขวาเธอจึงพยักหน้า…อ้อ…เจ้าของเสียงราวกับหนัง AV นั่นเอง

“อันดับแรก…ต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่ผมกับภรรยาเสียงดัง” มาร์คเกาหัวเก้อ ๆ “ช่วงนี้เป็นช่วงฮีทพอดี…เลยห้ามใจไม่ค่อยได้น่ะ”

“อา…ไม่เป็นไรครับ ไม่ถือสาหรอก”  โจชัวส่ายหน้า ช่วงฮีทสำหรับคู่สามีภรรยามันพลุ่งพล่านแค่ไหน เขาเข้าใจดี

“ผนังที่นี่บางด้วย เลยรบกวนคุณซะเยอะ” ลีน่ายิ้มแหยจนไม่น่าเชื่อว่านี่จะเป็นเจ้าของเสียงกระเส่าเร่าร้อน เธอยื่นกล่องคุ้กกี้ที่ถือมาด้วยให้กับโจชัว  “แทนคำขอโทษนะคะ”

“ขอบคุณมากครับ” คนถูกรบกวนรับไว้แบบเก้ ๆ กัง ๆ

จบการขอโทษขอโพย เกิดความเงียบในอากาศอยู่หลายอึดใจ

เพ็ททูเนียใช้ความอาวุโส เปิดประเด็นเสียเอง  “เอาล่ะ ขอเข้าเรื่องเลยแล้วกันนะ ประเด็นคือผนังที่นี่มันบาง…คุณแมคเคอเรลได้ยินพวกเขา…พวกเขาเองก็ได้ยินพวกคุณเหมือนกัน”

“อ้อ เหรอครับ รบกวน—-”  คาร์ลเสียงขาดที่กลางประโยค

ฉิบหายแล้ว ได้ยินงั้นเหรอ วัน ๆ นึงเขาพูดอะไรกับโจชัวบ้าง เรื่องอาหาร เรื่องที่พัก เรื่องท้อง เรื่องของพอล ฉิบหาย ฉิบหาย ฉิบหาย

“คุณแมคเคอเรล ใจเย็น” เจ้าของที่พักโบกไม้โบกมือ “อย่างที่ว่า พวกเขาได้ยินพวกคุณคุยกัน แล้วเกิดความกังวลใจ…เราไม่ได้มีเจตนาร้าย แต่เราอยากให้พวกคุณเล่าเรื่องทุกอย่างตามจริง โอเคไหม เพราะช่วงนี้ฉันได้ข่าวอะไรประหลาด ๆ มาจากในเมือง กลัวว่ามันจะเกี่ยวข้องกับพวกคุณ”

คาร์ลทำปากพะงาบ ๆ ก่อนจะหันไปหาโจชัว…พวกเขาสบตากันเงียบ ๆ

ในที่สุด โจชัวก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากเล่าเรื่องอย่างคร่าว ๆ

….

………….

…………………

“ฉัน…ขอจับท้องคุณหน่อยได้ไหมคะ”  ลีน่าถามขึ้นแบบเขิน ๆ

โจชัวกะพริบตาปริบอย่างคาดไม่ถึง แต่ก็ตอบตกลง “ได้สิ”

มือบางของหญิงสาวแตะลงบนหน้าท้องนูนป่อง เธอหลับตาลงแล้วยิ้ม “อา…ฉันรู้สึกถึงหัวใจดวงเล็ก ๆ เต้นด้วยล่ะค่ะ”

“อัศจรรย์มากเลยนะครับ เบต้าตั้งท้องเนี่ย” มาร์คยังคงทึ่งกับสิ่งที่ได้ฟัง แต่ภรรยาของเขาพิสูจน์แล้วว่าเป็นเรื่องจริง

“ผมเองก็ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้ยังไง” คาร์ลยิ้ม ยังเนียนเป็นสามีของโจชัวอยู่อย่างสมบทบาท

“อาจจะเป็นการกลายพันธุ์ก็ได้นะ ถ้าใช่ก็เป็นเคสที่หายากมาก” เพ็ททูเนียตั้งข้อสันนิษฐาน และดูน่าเชื่อถือเสียด้วย  “ชาร์กเบนเดอร์อะไรนั่น ถึงอยากได้คุณเป็นคอลเล็คชัน”

เมื่อชื่อนี้ถูกเอ่ย ความกังวลเข้าถาโถมใจของโจชัวอีกครั้ง เขาเปิดรูปภาพในสมาร์ทโฟน ก่อนส่งให้เจ้าของที่พักดู   “เพ็ททูเนีย มีคนเห็นเครื่องหมายรูปฉลามแบบนี้ในเมืองจริง ๆ เหรอ”

หญิงวัยกลางคนเพ่งสายตามอง “เอ…ฉันไม่เห็นกับตา แต่สายข่าวบอกว่ามีกลุ่มผู้ชายใส่เครื่องแบบติดรูปฉลาม มาตามหาคนสองคน ตอนนี้คงกำลังวนหาอยู่ตามโรงแรมในเมือง”

น่าจะเป็นหน่วยค้นหาของชาร์กเบนเดอร์จริง ๆ แต่เพราะพวกเขาหลบหนีมาด้วย ‘สภาพปกติ’ พวกนั้นจึงตามหาเขาและคาร์ลตามโรงแรมที่รับแต่คนปกติ…นับว่าเป็นโชคดีในคราวร้ายจริง ๆ ที่คาร์ลเกิดกลายร่างจนได้มาอยู่ที่นี่…

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของเพ็ททูเนียแผดเสียงดังลั่น เธอหยิบมันออกมาจากกระเป๋าเสื้อกดรับ

“อะไรนะ! พวกนั้นกำลังมางั้นเหรอ!”

แค่ประโยคขึ้นต้นก็ทำให้โจชัวและคาร์ลสติแตกได้แล้ว ไม่ต้องเดาเลยว่าพวกนั้นคือพวกไหน สองคนโดดขึ้นยืน พุ่งไปเปิดตู้เสื้อผ้า คว้าเป้คนละใบขึ้นสะพาย

“เดี๋ยว!!!” เจ้าของสถานที่ร้องห้าม นางทูน่าเดินมาคว้าแขนของโจชัวเอาไว้ ปลดเป้ออกแล้วลากกลับขึ้นไปบนเตียง “นอนลง!”

“หะ หาาาาา”  โจชัวงงไปหมด ให้นอนแล้วเขาจะหนียังไง

“คุณด้วย!” เพ็ททูเนียเอ็ดลั่น คว้าคาร์ลมาถลกเสื้อออกแล้วดันให้นอนลงข้าง ๆ โจชัว “มาร์ค!!! ไปเรียกคนอื่น ๆ มาเร็ว!!!”

“พวกคุณจะทำอะไร” คาร์ลที่เปลือยอกอยู่คว้าโจชัวมากอดไว้ก่อน เกิดอะไรขึ้นเขายังปกป้องได้ทัน

“พรางตัวให้พวกคุณไงล่ะ”  หญิงวัยกลางคนบอกเสียงเข้ม พร้อมกับถอดเสื้อตัวเองออกด้วย

กำลังจะร้องว้าก บรรดามนุษย์ปลากลายสภาพก็แห่กันเข้ามาจนเต็มห้องทั้งชายและหญิง ทุกคนมาในสภาพเกือบเปลือย โดดขึ้นเตียง ห้อมล้อมสองคนที่้ต้องการซ่อนตัวเอาไว้….แล้วเริ่มส่งเสียงครางกระเส่าเหมือนกำลังมีเซ็กซ์หมู่…

ไม่กี่อึดใจหลังจากนั้น เสียงย่ำเท้าโครมครามก็ดังไล่ขึ้นมาจากบันได ประตูถูกผลักออกตามมาด้วยเสียงอุทานด้วยความตกใจของผู้เปิดเอง

“นี่มันอะไรเนี่ย!!! พวกทุเรศ!!!” ชายในเครื่องแบบติดตราฉลามโวยวายใส่ “ไอ้พวกกลายพันธุ์วิปริต!!!”

“แล้วไง…อยากร่วมวงด้วยไหมจ้ะพ่อหนุ่ม” เพ็ททูเนียส่งเสียงยียวน และได้รับคำตอบมาเป็นเสียงก่นด่า “อย่าอารมณ์เสียสิ ที่นี่มีแต่พวกกลายพันธุ์แบบนี้ล่ะจ้า”

ส่วนสองคนที่หลบซ่อน โดนบี้อยู่กลางกลุ่มก้อนมนุษย์ครวญคราง ทุกคนช่วยกันบังพวกเขาเอาไว้ ในสถานการณ์ที่คงไม่มีใครแหวกหา

คาร์ลนอนคว่ำคร่อมโจชัวเอาไว้ในท่าแพลงก์ เอาแขนและขากันไม่ให้น้ำหนักของคนอื่นหล่นทับคนข้างใต้…รอบกายมีแต่เสียงอืออา บางคู่ที่เป็นสามีภรรยากันจริง ๆ ต่างกอดรัดและจุมพิตกันแนบแน่น

นัยน์ตาสองคู่จ้องมองกันในระยะใกล้…โจชัวนั้นนอนหงายอยู่ เห็นชัดทุกทางเลยกระอักกระอ่วนใจกับรอบด้าน ส่วนคาร์ลนั้นไม่ใช่…ในสายตาของเขามีแต่อีกฝ่ายเท่านั้น

ใบหน้าคมโน้มลงไปหาช้า ๆ ทำให้คนข้างล่างสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหนวดเคราของเขาทิ่มแทงปลายคางเกลี้ยง…ก่อนที่ริมฝีปากจะทาบทับแนบสนิท

แขนที่ยันอกคาร์ลไว้เกร็งและพยายามดันออก แต่ว่า…จูบนั้นช่ำชองเกินคาด ไม่ได้รีบร้อนเอาชนะ แต่ค่อย ๆ ปลุกเร้าให้คล้อยตาม…แม้จะเม้มปากแน่น แต่เพียงแค่ถูกโลมเลียด้วยลิ้นร้อนเบาา ๆ กลับต้องเผลอคราง ปล่อยให้รุกล้ำสู่ภายใน

มือที่ดันเปลี่ยนเป็นจิกเล็บลงบนผิวแกร่ง โจชัวกระซิบห้าม หากคาร์ลหยุดทุกคำด้วยริมฝีปากเอาไว้ได้ แขนใหญ่โอบเอวร่างข้างใต้ขึ้นมาแนบชิดตัวเอง ดึงขาให้มาเกี่ยวกระหวัดสีข้างเอาไว้ ถูไถผิวกายร้อนผ่าวเข้าหาอย่างปลุกปั่น

ทุกอย่างคงเตลิดไปไกล หากไม่ได้อยู่ในสถานการณ์เช่นนี้…

“แหม ๆ ติดลมกันเลยนะจ้ะ พ่อคุณเอ้ย”  เพ็ททูเนียหัวเราะพลางใส่เสื้อผ้า

โจชัวตาสว่าง ยกขาถีบคาร์ลดังโครมตกเตียงไป

ไม่รู้ว่าคนของชาร์กเบนเดอร์จากไปตอนไหน คนอื่น ๆ ที่เลิกนัวเนียกันมาหลายอึดใจแล้วหัวเราะเอ็นดูพวกเขา ต่างคนต่างใส่เสื้อผ้า แยกย้ายกันกลับห้องราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เอ่อ…ขอบคุณมาก…ขอบคุณมากนะทุกคน”  โจชัวบอกไล่หลังไปแบบเขิน ๆ แม้จะน่าอาย แต่ทุกคนก็ช่วยให้เขารอดจากภัยมาได้อย่างฉิวเฉียด

“เป็นวิธีตบตาที่ล่อแหลมไปหน่อย แต่ได้ผลดีนะ” เจ้าของที่พักตบบ่า

“ตอนพวกเราหนีจากทางบ้านมา เพ็ททูเนียก็ทำแบบนี้แหล่ะ”  ลีน่าโผล่มาข้างเตียง กอดแขนคนรักเอาไว้ “ทุกคนในอาคารนี้ ส่วนใหญ่ได้เธอช่วย”

“เรื่องเล็กน้อยน่าแม่คุณเอ้ย” นางทูน่ายิ้มอ่อนโยน ก่อนจะถลกกระโปรงยาวคลุมเข่าขึ้นเล็กน้อย…ช่วงต้นขาของเธอติดกันและมีสีเหมือนหางปลา  “พวกเดียวกัน ต้องช่วยกันจริงไหม”

โจชัวรู้สึกอุ่นวาบในอก…ความไว้วางใจและช่วยเหลือกันโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน มักมอบความรู้สึกดีเช่นนี้เสมอ

“ขอบคุณจริง ๆ ครับ”  อยากพูดอะไรมากมาย แต่สุดท้ายได้แต่กล่าวคำนี้

“ฉันเองก็อยากให้พวกเธออยู่พักไปนาน ๆ แต่ระหว่างแปซิฟิเซียร์กับที่นี่ ระยะทางมันน้อยเกินไป ไม่ปลอดภัยเลย” เพ็ททูเนียถอนหายใจ ก่อนจะหยิบกระดาษใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ยื่นให้โจชัว “ไปที่นี่สิ พวกเขาต้องต้อนรับเธอแน่”

มือขาวยื่นไปรับมาอ่าน ในนั้นมีแผนที่คร่าว ๆ ระบุว่าสถานที่นั้นอยู่ในเมืองเซาท์เทิร์นเนียร์ เขาพยักหน้ารับ “ตกลงครับ”

“เดี๋ยวจะโทรไปบอกล่วงหน้าให้นะ” ยิ้มกว้าง ก่อนจะชี้นิ้วสีเขียวนีออนไปยังพื้นห้อง “บอกผัวหัวปลาของเธอให้รีบเตรียมตัวด่วนเลย นอนอยู่ได้”

“ผมไม่ได้หัวปลาแล้วนะ….” คาร์ลประท้วงเสียงแผ่ว เขาไม่ได้อู้…แต่ยังอายกับสิ่งที่ทำไปจนขอนอนทำใจอีกพักหนึ่ง

โจชัวเองก็ยังไม่อยากให้อีกฝ่ายโผล่ขึ้นมานัก เขาบอกลานางทูน่าและสองสามีภรรยาข้างห้อง ก่อนจะนึกได้ว่ายังไม่ได้อ่านพิกัดจากพอลเลย นี่ก็ได้สถานที่ใหม่มาจากเพ็ททูเนียอีก

เบต้าท้องสัปดาห์กว่าเอื้อมมือไปคว้าสมาร์ทโฟนมากด…แล้วต้องเบิกตากว้าง ก่อนพุ่งลงไปหาอีกคนข้างเตียง “คาร์ล!!!”

“อะไร!!!” ร่างใหญ่กว่าเด้งดึ๋งขึ้นมานั่ง

“ดูนี่สิ! ที่ ๆ เพ็ททูเนียกับพอลแนะนำ มัน….”

คือสถานที่เดียวกัน

 

TBC

Talk :

  • ลงสายอย่างเป็นทางการครั้งแรก เนื่องจากเมื่อวานเผลอหลับค่ะ orz
  • และก็ติดดู Yuri on ice #ร้องไห้
  • ตอนนี้หย่อนปมเพิ่มไว้อีกค่ะ อิอิ
  • ก็ถือว่าคสพ.คืบหน้าเนอะ แหะ ๆ (///___///
  • ขอบคุณทุก ๆ คอมเมนต์นะคะ แงงงงงง อ่านแล้วปลาบปลื้มมาก เหนื่อยแค่ไหนก็จะไถต่อไปค่าาา ❤
Advertisements

Comments on: "[Novel] Omega3verse. – Day9" (9)

  1. tnecul said:

    อุฟฟฟ❤️❤️❤️ อ่านวนนนนค่ะคุณมาโช ลูอ่านวนนน /////_///// ตรัยแร้ว หลังจากกลายเป็นปลาความกล้าก็มาเต็มเชียวนะคะคาร์ล /ปรบมือ
    บทนี้พอลได้ออกจึ๋งนึงด้วยแอร๊ย นอกจากจิมีพุงเด้งดึ๋งเป็นโมเอะพ้อยต์เดิมแล้ว บทนี้เพิ่มไอเทมแก้มอวบมาอีก ก๊าาา อยากเห็นหน้าพอลจังค่ะ ทุกวันนี้ยังเป็นหน้าปลาพุงพลุ้ยอยู่5555
    เป็นกำลังใจให้นะค้าาา สู้วๆ

    • แอร๊ยยยย เขินการอ่านวน 5555555 (///___///

      เก๊าขำพอลเป็นปลาพุงพลุ้ย 55555 อิมเมจพอลในใจคือเจมส์แมคอะวอยค่ะ กร๊ากกกก เวอร์ชันอวบอั๋น /เจมส์บอก ทำไมทำกันอย่างนี้ยยยย์

      กอด ๆ ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่าา รับมาาา ❤

      • tnecul said:

        ว้ายยย โอเครรรร หยิบหน้านุ้งเจมส์แมคมาดึงยืดแล้วแปะลงพุง เอ้ย หน้าพอล 55555 เดี๋ยวให้พี่ชาร์กพาไปวิ่งออกกำลังกายเล่นฮุลล่าฮูป ถถถถถ

      • กรั่ก ๆ ๆ ❤

  2. Pwfangie said:

    อุโฮะ!!! เค้าจูบกันแล้วข่า เค้าจูบกันแร้ววววววว //ร้องแรกแหกกระเซอ #นี่เอ็งไปจูบกับเค้าด้วยรึไง 😭😭😭😍😍😂😂

    ชอบบทพอลจังเลยค่ะ นั่ลลัคคคค หนุ่มอ้วนมีพุง ทำไมเค้าแอบคิดถึงอิมเมจปลาบอลลูน55555555
    ป้าเพ็ททูเนียก็ด้วย จะน่ารักไปไหนน ดีใจกับสองคนนี้ที่แม้จะมีอุปสรรคต้องหนี แต่เจอคนดีๆคอยช่วยระหว่างทาง หนีให้รอดนะลูกก แล้วรีบสร้างครอบครัวใหม่พ่อ แม่(?) ลูกได้เลยย 😆

    เลิฟฟฟฟ

    • แอร๊ยยยย ใช่แล้ววว จูบกันรอบสองแบบลึกล้ำขึ้น อิอิ (///__///

      ดีใจที่ชอบนะคะ แงงงง ตัวรองนี่ บางทีเอ็นดูกว่าตัวหลักด้วยซ้ำ กร๊ากกกก

      • Pwfangie said:

        55555555 ก้อพี่พอลกับคุณป้าเพ็ตทูเนียเขาออกจะน่านักกันขนาดนี้ ไม่แปลกฮะที่จะเอ็นดูมากกว่า เมื่อเทียบกับพ่อพระเอกเฟรนด์โซนแล้วนั้น…😏 คริๆ. โอ้ยย ไม่เอาไม่แซวพี่คาร์ลเขา เขาไม่ป๊อดแล้วเนาะ

  3. ทุกครั้งที่พอลโผล่มาจะรู้สึกถึงความน่ารัก ฮั้ยยย พ่อปลาอ้วนน
    มีแอบจูบด้วย คาร์ลคะ ร้ายกาจจจ พลิกวิกฤตเป็นโอกาสจริง ๆ
    ส่วนเพ็ททูเนีย ได้ค่านายหน้ามาเหมือนกันใช่มั้ยคะ— //โดนสั่งดีดหู

    ชอบที่เล่นย้อนหลังกลับไปอีกทีเรื่องเสียงทะลุหากันค่ะ ชอบจุดนี้มาก

    • กรั่ก ๆ ๆ เก๊าก็ชอบปลาอ้วนมากเลยค่ะ มุ้งมิ้งงง ❤

      เก๊าว่าเพ็ททูเนียได้ค่านายหน้า— /ไม่ใช่นะ ส่วนเสียงทะลุเนี่ย ทำให้เรื่องดำเนินไวดีค่ะ กร๊ากกกก #เหตุผลแค่นี้ยยย์

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: