macho_luglio 's cargo, Mostly fanfictions.

16-11-12-23-23-24-265_deco

ตอนเก่าก่อนก่อนเก่า

Day 12

Keyword : คำโกหก

Ch 12 : Dec 23, 2016.

‘ม้าน้ำมีพฤติกรรมแบบคู่เดียวตลอดทั้งชีวิต กล่าวคือ หากฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดมีอันเป็นไป ก็จะไม่หาคู่ใหม่’

-Wikipedia

วันศุกร์มักมีพลังพิเศษ คล้ายเป็นวันที่เหล่าคนทำงานรอคอยเพราะใกล้จะได้พักจากภาระหน้าที่ แต่ศุกร์นี้พิเศษยิ่งกว่าเพราะเป็นสุดสัปดาห์ก่อนคริสต์มาส เทศกาลที่ทุก ๆ คนรอคอย

ในคริมสันก็เช่นกัน สถานที่ต่าง ๆ เริ่มตกแต่งด้วยของประดับ ต้นสนใหญ่ต้นหนึ่งจากภูเขาถูกตัดลงมาประดับอยู่กลางตลาด ที่นี่จะใช้เป็นที่จัดงานเฉลิมฉลอง

เช้านี้คาร์ลออกไปข้างนอกเช่นเคย แต่เปลี่ยนจากหน้าที่ครูฝึกต่อสู้เป็นกรรมกรแบกหาม ทุกคนในคริมสันดูตื่นเต้นและยึดเอาคริสต์มาสเป็นเทศกาลยิ่งใหญ่สุดประจำปี สถานที่และการประดับประดาต้องจัดเต็มไม่มีเบรก ตลาดที่ปกติเต็มไปด้วยร้านแผงลอย ตอนนี้ยกทุกร้านออกไปจนโล่งกว้าง แต่ละบ้านยกโต๊ะไม้ของตนเองออกมาตั้งล้อมเป็นวงใหญ่ เว้นตรงกลางเอาไว้สำหรับต้นสนและเวที

คาร์ลยืนคิดหนัก เขาเพิ่งมาอยู่ไม่กี่วัน ไม่รู้ว่าต้องเตรียมโต๊ะมาจองสถานที่ กำลังคิดจะเดินกลับบ้าน มือคู่หนึ่งก็วางลงบนบ่าดังพลั่กใหญ่ เล่นเอาเข่าแทบทรุด เขาหันไปช้า ๆ

แล้วพบกับ…หัววาฬสีน้ำเงินอันแสนเคร่งขรึม….ดวงตาเล็กมากเมื่อเทียบกับขนาดหัวมองมายังเขา มนุษย์วาฬใส่เสื้อกล้าม คาดผ้ากันเปื้อนและนุ่งกางเกงขาสั้นกุด แขนล่ำบึ้กข้างหนึ่งถือโต๊ะไม้ไผ่เอาไว้ ราวกับมันไร้น้ำหนัก…

คาร์ลจำได้ทันที ว่านี่คือพ่อค้าขายปลาหมึกปิ้งที่เห็นตั้งแต่วันแรก สะดุดตาขนาดนั้นใครจะลืมลง

โต๊ะไม้ไผ่วางโครมลงตรงหน้า วาฬสีน้ำเงินพยักหน้า…ประมาณว่ายกให้

มิตรภาพลูกผู้ชายแผ่ซ่านไปทั่วบรรยากาศ

“ขอบคุณมากครับ” คนได้รับโต๊ะพยักหน้ารัว “ผมชื่อ คาร์ล แมคเคอเรล เอ่อ…คุณ”

อยู่ ๆ นึกได้ อีกฝ่ายเป็นหัวปลา สมาร์ทโฟนก็ไม่ได้พก จะคุยกันยังไงล่ะทีนี้

พอดีกับเสียงระฆังช่วยมาถึง  “แลงดอน!!! ขอบคุณมาก ๆ ที่เอื้อเฟื้อสมาชิกใหม่”

“อ้อ คุณแลงดอน” คาร์ลทวนชื่อ ชูนิ้วโป้งแถมไปอีก

‘แลงดอน’ พ่นลมหายใจออกทางกลางหัวดังฟู่! ชูนิ้วโป้งกลับ ก่อนจะหันหลังจากไปอย่างสุดแมน

เอิร์นเนสโขยกเขยกมาหา ในมือของเขามีกล่องอุปกรณ์ช่างเลยทำให้เดินช้ายิ่งกว่าเก่า “เป็นคนดีใช่ไหมล่ะ ได้รางวัล ‘พ่อบ้านขวัญใจเมือง’ ของปีก่อนด้วยนะ”

“…ชื่อรางวัลดูอบอุ่นดีนะครับ” ชายหนุ่มบอก จะว่าบ้านนอกก็เกรงใจ เขาช่วยชายชราถือกล่องแทน

“นายก็มีสิทธิลุ้นนะปีนี้ หน่วยก้านดีเอาการ”  เอิร์นเนสเอาศอกสะกิดแขน ควักไปป์ออกมาจุดสูบก่อนถามต่อ  “โจชัวล่ะ”

“ให้นอนอยู่บ้านครับ” คาร์ลถอนหายใจเบา ๆ “ท้องเขาใหญ่ขึ้น เลยรู้สึกปวดเมื่อยคล้ายจะไม่สบาย ผมเลยบอกให้นอนพักเยอะ ๆ”

อายุครรภ์ใกล้จะครบสองสัปดาห์ ท้องของโจชัวกลับป่องออกมาราวกับคนตั้งท้องสี่เดือน แม้จะไม่ใหญ่โตมาก แต่เห็นได้ชัดเจนแล้ว…เขาสังเกตอีกฝ่ายมาตลอด เห็นท่าทางกระดากใจทุกครั้งที่มีคนรู้เรื่อง…แม้โลกนี้จะมีโอเมก้าเพศชายตั้งท้องได้มากมาย แต่กับเบต้าชายนั้นคนละเรื่องกันเลย

ไม่สามารถพูดต่อหน้าเจ้าตัวได้…แต่ช่วงนี้หมอนั่นช่างน่ารักน่าเอ็นดู…เพราะฮอร์โมนที่เปลี่ยนแปลงทำให้น้ำหนักขึ้น พุงกลม ๆ ทำให้เวลาเดินดูอุ้ยอ้ายเล็กน้อย ผิวขาวนุ่มนิ่มมีน้ำมีนวลกว่าเก่า คืนก่อนเขาเผลอพาดแขนลงน้ำหนักมากไป เช้ามาเป็นรอยแดงชัดเจน แถมช่วงนี้เจ้าตัวยังอึดอัดกับการใส่กางเกง จึงมักจะยืมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาไปสวมเป็นชุดคลุม ปล่อยขาเปลือยเปล่ายั่วเย้าสายตา…   

แม้จะใจเต้นตึกตักจนเกือบหลุดปากชมไปหลายครั้ง…เขายังย้ำเตือนตนเองให้สงบได้เมื่อนึกถึงวีรกรรมเก่า ๆ …สารภาพตามตรง ถ้าไม่ติดว่าท้อง คนที่น่าจะมาสอนศิลปะการต่อสู้ให้ชาวบ้านควรจะเป็นอีกฝ่าย…ตำแหน่งงานเก่านั้นไม่ได้มาเพราะโชคช่วย โจชัวเก่งกว่าเขา…เคยโดนซัดจนหมอบมาแล้วตอนจำลองสถานการณ์ก่อการร้ายในบริษัท

เสียงของเอิร์นเนสดึงคนคิดถึงอดีตกลับมา “แล้วพอลจะมาช่วงคริสต์มาสรึเปล่า”

“เอ…ไม่ได้ถามแฮะ”  ล่าสุดที่เขาติดต่อพอลคือเมื่อเช้า ต้องเดินขึ้นไปรับสัญญาณโทรศัพท์บนเนินเขาหลังบังกะโล  “ทำไมเหรอครับ”

“แค่ลองถามดู ฉันชวนเขามาที่นี่หลายรอบแล้ว แต่ไม่เคยสำเร็จสักที” ควันไปป์พ่นคลุ้ง “เขาเป็นพันธมิตรที่ดี…ช่วยพวกเราเอาไว้หลายครั้ง จนอยากจะได้มาเป็นพวก”

หืม…พอลเคยทำอะไรไว้เยอะแยะขนาดนั้นได้ยังไง และทำช่วงไหน ปกติวันหยุดเขาเห็นอีกฝ่ายสนุกสนานกับการออกไปพิชิตร้านบุฟเฟต์…

“อีกเรื่องนึง พ่อหนุ่ม”  ชายชราวางมือลงบนไหล่ “แม้ที่นี่จะมีแต่คนกันเอง แต่อยากฝากฝังให้นายช่วยสอดส่องเหตุร้ายที อาจจะมีคนเมาตีกันแบบปีก่อนหรือแย่งจุดตั้งโต๊ะกันอีก”

“วางใจได้เลยครับ” รักษาความปลอดภัยคืออาชีพของเขาอยู่แล้ว

“ดี ๆ ….”  เอิร์นเนสพยักหน้าสองสามครั้ง ก่อนจะนวดคออย่างเมื่อยขบ ดึงกล่องเครื่องมือจากคนหนุ่มคืนมา  “เดี๋ยวว่าจะแวะไปเอายานวดที่โรงพยาบาลเสียหน่อย…เมื่อวานไปช่วยพวกหอบังคับการทำประวัติคนในเมือง…ก็รู้อยู่ว่าฉันตาไม่ดี เพ่งซะเมื่อยคอไปหมด นี่ยังต้อง—–”

คาร์ลมองตามหลังตาเฒ่าที่เดินบ่นอะไรไม่รู้ยืดยาวไปจนสุดสายตา

ประวัติเหรอ…จะใช่ประวัติของเขากับโจชัวหรือเปล่า ที่นี่ไม่ได้ใหญ่โตอะไร ประชากรไม่เยอะนัก แต่แฟ้มประวัติก็คงจะยืดยาวไม่น้อย เมื่อวานเขาประเมินด้วยสายตา มีคนอยู่ไม่ต่ำกว่าสามพันคนแน่นอน

เมื่อได้รับมอบหมายหน้าที่ คาร์ลเดินไปรอบบริเวณสถานที่จัดงาน เล็งทำเลดี ๆ สำหรับยืนเฝ้ามองความเป็นไป…หอบังคับการคือที่ที่เข้าตาเขา ด้วยความสูงน่าจะมองลงมาเห็นทั้งลานได้อย่างครอบคลุม ชายหนุ่มเดินตรงไปที่นั่น

ทว่า กลับสะดุดกับใครบางคนเสียก่อน

‘เธอ’ ปะปนอยู่กับชาวบ้านที่ทยอยมาร่วมงาน…ต่างกับที่เคยเห็นตอนยืนนิ่ง ๆ ในคลิปวิดิโอ ตอนนี้ผมสีน้ำตาลอ่อนพลิ้วไหวทุกครั้งยามย่างก้าว หน้าตาสะสวยครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ใต้ผ้าพันคอสีขาวนุ่มปุย หากชุดที่ใส่กลับดูทะมัดทะแมงเกินกว่าจะมาเดินเล่น

‘ซีบิล’ คาร์ลอุทานชื่อนั้นในใจ

เขารีบสะกดรอยตามแม่ม้าน้ำ พยายามใจเย็น…ในมือของเธอถือแฟ้มเก่าคร่ำคร่า หลังค่อย ๆ เดินอย่างไร้พิรุธจนพ้นช่วงคนหนาแน่นแล้ว เธอมุ่งหน้าตรงไปยังชายหาดด้วยฝีเท้าเร็วขึ้น

อ่าวคริมสันไม่ได้มีทางเข้าออกแค่อุโมงค์แน่แล้ว และเธอกำลังจะหนีไป คาร์ลเลิกย่อง เร่งฝีเท้าสุดแรง ไม่กี่อึดใจก็คว้าแขนข้างที่ถือแฟ้มอยู่เอาไว้ได้

“ไง…”  เขาทักทายคนสะดุ้งสุดตัว  “ไม่ได้เจอกันตั้งแต่งานแต่งนะ”

ซีบิลไม่ตอบ ทำเพียงถลึงตาใส่ราวกับเห็นวิญญาณร้าย

ก่อนจะเหวี่ยงหมัดข้างว่างเข้าใส่ เปรี้ยงเดียวเล่นเอาคาร์ลหน้าแทบหัน

คนถูกต่อยตาลายไปวูบ เขาถูกสะบัดจนมือหลุดจากแขนของหญิงสาว หากประสบการณ์ทำให้เขาดักทางคนหนีอย่างว่องไว ขาใหญ่ตวัดเตะกวาดพื้น ดักทางจนคนหนีสะดุดล้ม

ซีบิลส่งเสียงเจ็บปวด หากยันตัวลุกขึ้นได้ไว ขาเรียวตวัดเตะตอบโต้ รองเท้าบูธเฉี่ยวหน้าเป้าหมายไปวูบวาบ หากพลาดคงพังพาบคาที่

“เธอต้องการอะไร!!!” คาร์ลตะคอกถาม ทั้งต้องการคำตอบจริง และเรียกร้องความสนใจจากรอบข้าง ยิ่งคนมามากเท่าไหร่ ทางหนีผู้บุกรุกยิ่งน้อยลง

“นายควรจะปล่อยฉันไปซะ”  เธอตอบไม่ตรงคำถาม ซ้ำยังยัดแฟ้มใส่อกเสื้อกันลม รูดซิปปิดป้องกันถูกแย่ง  “ฉันแค่มาเอาของที่อยากได้”

“แต่ของที่เธอเอาไป มันของคนในเมืองนี้”  หน่วยรักษาความปลอดภัยที่ได้รับการแต่งตั้งมาหมาด ๆ ยิ้มเยาะ “ขี้ขโมยแบบนี้ ไม่ดีนะ”

เสียงแค่นหัวเราะดังจากลำคอ “…นี่ด่ากระทบอดีตด้วยรึเปล่า”

“ตามแต่จะคิด”  คาร์ลยักไหล่ กวาดสายตามองรอบ ๆ ชาวบ้านเริ่มมากันแล้ว “ยอมแพ้เถอะ คนเยอะขนาดนี้เธอจะหนียังไง ไม่กลัวเหรอ”

ริมฝีปากคนฟังง้ำลง…ก่อนจะเหยียดเย้ยอีกครั้ง ซีบิลล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกันลม หยิบโทรศัพท์ออกมากด  “มาดูกัน…ว่าใครควรจะกลัวใคร”

คาร์ลระแวงกับโทรศัพท์เครื่องนั้นมากกว่าคำขู่ไหน ๆ …ถ้าหากมันเป็นตัวจุดระเบิด…

ไวเท่าความคิด เขาพุ่งเข้าไปหาอีกฝ่าย มือใหญ่รวบข้อมือข้างที่ถือโทรศัพท์ พยายามกระชาก หากคนถูกจับก็แผลงฤทธิ์ไม่เลิกรา หลังเท้ายกสูงขึ้นฟาดเปรี้ยงหมายจะอัดดวงตา ถ้าคาร์ลยกการ์ดช้าไปแค่อึดใจคงหน้าแหก

ยัยนี่มันร้าย! คาร์ลสบถในหัวก่อนจะขอขมาเทวดาประจำใจ แล้วเงื้อหลังมือฟาดใส่ใบหน้าสวย ๆ นั่นไปหนึ่งฉาด

ซีบิลร้องลั่น เซวูบจนเกือบล้ม แต่เพราะมือถูกคาร์ลฉุดเอาไว้จึงไม่ร่วงลงพื้น เธอกัดฟันตั้งหลักก่อนจะโดดเอาเข่าถองใส่อก เป็นตาคาร์ลกระอักบ้างแล้วทีนี้ เขาทำเสียงฮึ่มแฮ่ในลำคอ เงื้อหมัดขึ้นกะจะปิดฉากทุกอย่าง

ทว่าต้องชะงัก เมื่อหญิงสาวตวาดเสียงลั่น

“มัวทำอะไรอยู่!!!!”

หมายความว่ายังไง ถามใคร

คำตอบที่ได้ คือเสียงลั่นไกส่งกระสุนแหวกอากาศ

ประชาชนรอบด้านกรีดร้อง ต่างทรุดตัวลงหมอบหลบจ้าละหวั่น ล้วนหวาดกลัวต่อเสียงกัมปนาทเขย่าขวัญของอาวุธร้าย

คาร์ลไม่ได้กลัว เขากวาดสายตาไปทั่ว สำรวจความเสียหาย

….จนกระทั่งรู้สึกถึงเลือดสด ๆ พุ่งพรวดออกมาจากร่างกายตัวเอง…

แรงดันเลือดที่ลดต่ำลงกะทันหันส่งให้หน้ามืด หูดับ…เขาเห็นซีบิลสะบัดหลุดจากมืออย่างง่ายดาย เห็นเธอออกวิ่งไป ในขณะที่ทัศนวิสัยของเขาเอนเอียงจนขนานกับพื้น

ครู่ต่อมา ร่างเขาลอยขึ้นสูง…หางตาเห็นหัววาฬสองหัว….เห็นเอิร์นเนสอ้าปากกว้าง แต่เสียงช่างห่างไกลเหลือเกิน

คาร์ลหมดสติไปในที่สุด

———

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง…เขาเห็นแต่สีขาวสว่างเจิดจ้า…

คาร์ลเอียงหน้าหลบ  ปวดกระบอกตาจนไม่อาจมองแสงไฟบนเพดานตรง ๆ เขาได้ยินเสียงเก้าอี้ขยับดังครืด ใครบางคนเข้ามาในระยะสายตา

“เป็นยังไงบ้าง…”  เสียงนั้นแหบพร่า เจือด้วยความกังวล  “นายสลบไปเป็นสิบชั่วโมงเลย”

ชายหนุ่มรีบฝืนเบิกตาขึ้น ไม่อยากพลาดจะเห็นใบหน้าเจ้าของเสียง  “…ยังไม่ตายล่ะนะ”

โจชัวเกาะอยู่ข้างเตียงพยาบาล นัยน์ตาสีเทาอ่อนนั้นดูสั่นไหวจนน่าสงสาร

“ไม่ตายหรอก โดนยิงแค่ไหล่เอง”  พูดพลางดึงมือซ้ายข้างที่ไม่ได้เสียบสายน้ำเกลือของคนเจ็บไปกุม “โชคดีที่โรงพยาบาลอยู่ใกล้…นายเลยเสียเลือดไม่มาก”

“ใช่…ต้องขอบคุณทุกคนที่ช่วยหิ้วฉันมา”  เขาจำได้แม่นแม้เลือนลาง ต้องไปขอบคุณแลงดอนและเอิร์นเนสทันทีที่ลุกไหว  “ว่าแต่นายเถอะ มาเฝ้าฉันแบบนี้ เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก….แถมมาทั้งชุดแบบนี้อีก”

โจชัวเม้มปาก เพราะรีบร้อนมาโรงพยาบาล ที่สวมอยู่คือเสื้อตัวโคร่งของคนบนเตียง ทับด้วยโค้ทกันหนาวหนา ๆ อีกชั้นเท่านั้น  “….ช่างฉันเหอะน่า ไม่ได้ใส่ไปโชว์ใครที่ไหน”

…ตัวเจ็บ…หากใจไม่เจ็บ…ซ้ำยังคิดรุ่มร่าม…ขาของอีกฝ่ายยืนล่อตาอยู่ข้าง ๆ  แม้มือขวาจะมีสายน้ำเกลือเสียบคา แต่เขาไม่พลาดที่จะยื่นมือไปลูบคลำ….มองตาค้าง….

“…นายได้ยินเสียงปืนรึเปล่าตอนฉันถูกยิง”  คาร์ลถาม มือซ้ายบีบมือโจชัวเบา ๆ “อยู่ที่บ้านเหรอตอนนั้น”

“ฉันนอนอยู่ สะดุ้งตื่นเลย”  อีกฝ่ายตอบ ถอนหายใจ “ใจคอไม่ดี เลยวิ่งออกมาหา”

“…อย่าวิ่ง เดี๋ยวสะเทือนลูกในท้อง”  ดุไปตามที่คิด  

“ครับ ๆ ขอโทษแล้วกัน” โจชัวทำหน้าหน่าย “หิวไหม อยากกินอะไรรึเปล่า จะไปบอกพยาบาลด้วยว่านายฟื้นแล้ว”

คนถูกถามนิ่งไปครู่หนึ่ง   “…ขอน้ำเปล่าก็พอ”

“เดี๋ยวฉันมานะ”  บีบมืออีกฝ่ายให้กำลังใจอีกครั้ง ก่อนจะดึงมือออก กระชับเสื้อโค้ทแล้วไปทำตามที่บอก

คาร์ลกำมือซ้ายที่หลงเหลือความอบอุ่นจากอีกฝ่ายเอาไว้ ขยับลากมือขวาที่มีสายให้เลือดและน้ำเกลือกลับมาประสานบนอก

คำโกหก’ ของคนที่รักก้องกังวานในหัว

….เสียงลั่นไกของปืนสไนเปอร์นั้นมีเอกลักษณ์เฉพาะ ไม่มีปืนใดเลียนแบบได้…

…ท่ายิงที่เสถียรที่สุดคือท่านอน…แต่เพราะคนยิงมีหน้าท้องโตจึงต้องเปลี่ยนมาใช้การนั่งเล็ง…ท่าที่นั่งก็คงได้แค่ขัดสมาธิเพราะเหตุผลเรื่องหน้าท้องเช่นกัน

ขาตั้งปืนสไนเปอร์ส่วนใหญ่ยาวไม่พอสำหรับท่านั่ง เพื่อให้ลำกล้องนิ่ง ต้องใช้ข้อศอกสองข้างวางลงบริเวณต้นขา…เมื่อบวกกับน้ำหนักมหาศาลของปืนแล้ว ย่อมเกิดรอยกดทับ

….บนผิวขาวจัดของโจชัวนั้น…มีสองรอยแดงชัดเจน…

คาร์ลกลั้นความเจ็บปวดที่คล้ายจะสำรอกออกมาจากหัวใจ

…โจชัวเป็นคนยิงเขา…

TBC

Talk :

  • ลงทันวัน แงงงง /รอดไปวัน ๆ …
  • ใช่ค่ะ โจชัวยิงคาร์ล…
  • พอลไม่ได้แอบมายิงนะ แม้จะมีพุงเหมือนกันก็เถอะ
  • ท่ายิงก็ตามรูปแนบเลยค่ะ เผื่อใครนึกไม่ออก ฮาาาา (แต่ในรูปไม่ใช่สไนเปอร์แบบที่โจชัวใช้เน้อ ในเรื่องจะกระบอกใหญ่กว่าเยอะ)
  • /กอดก่ายทุกคนเพิ่มพลัง/ เช่นเคยยยย ขอบคุณทุกคอมเมนต์ทุกช่องทางนะคะ เสพคอมเมนต์เป็นแรงใจทุกวันเลยล่ะ ❤

e

Advertisements

Comments on: "[Novel] Omega3verse. – Day12" (9)

  1. เรื่องคาร์ลเป็นพระเอกใช่มั้ยคะ หรือไม่ใช่5555555555 อะไรจะรันทดได้ขนาดนี้ㅠㅠㅠㅠㅠㅠ

    • ป….เป็นพระเอกจริง ๆ ค่ะ พรากกกก (;{}; #ชะตากรรมของพระเอกของมาโชมักเป็นแบบนี้…

  2. Pwfangie said:

    อ๋า!?!!? ฮือออออออออออ

    กำลังคิดภาพตามมิตรภาพลูกผู้ชาย(อีกแล้ว55) ระหว่างคาร์ลกับขุ่นพี่หัววาฬ และขาสวยๆของนุ้งโจชัวกับอิมเมจคุณแม่ท้องสาวใส่ชุดเสื้อเชิ้ตไม่ใส่กางเกงให้หื่นเล่นๆ กลับเจอเรื่องผิดคาดให้ตกใจซะงั้น!!!?!?

    ทำไมล่ะนุ้งโจชัวววว ยิงผัวหัวปลา(?) ทำไมมม ตกลงอะไรกับซีบิลไว้งั้นเหรออ เรื่องนี้มันมีเงื่อนงำ อยากรู้ววว กรี๊ดดดดดดดด

    เฮ้อ…คาร์ล นายช่างเป็นพระเอกที่น่าสงสารจริงๆเลย T T

    • แฮ่ก ๆ เก๊าก็คิดตาม ชุดเซ็กซี่เนอะคะ อาจจะไม่ได้สั้นมาก(เพราะคาร์ลตัวใหญ่ เสื้อเลยยาว) แต่ต้องน่าขยำแน่นอน (///___///

      ส่วนเงื่อนงำ งั่ก ๆ มีเฉลยในอนาคตแน่ค่ะ ตอนนี้ให้คาร์ลเจ็บปวดไปก่อน หงิง ๆ ๆ ๆ เป็นพระเอกมาโชต้องอดทนนนนนน 555555

  3. โจชัววววววววววววววววววววววววว อยากกรีดร้องมาก ณ จุดๆ นี้ค่ะ แต่นางคงมีเหตุผลของนาง จะรอดูว่าเหตุผลของนางคืออะไร T_T คาร์ลหายไวๆ นะลูก แล้วกลับมาคิดบัญชีค่ะ 55555 หายแล้วลวนลามหนักๆเลย! #ผิด

    • ฮึก ๆ งานนี้ต้องแก้แค้นแน่นอนค่ะะะะะะ ให้แผลค่อยยังชั่วแล้วต้องมีสอบพยาน(?)แน่นอน (///___///

  4. โจชัววว แงงง นายมีเหตุผลใช่ไหมม เก่งขนาดนั้นโดนไหล่คงตั้งใจไม่ใช่พลาด
    คาร์ลที่น่าสงสารกลับมาแล้ว นึกว่าเนียนจับขาที่แท้หาหลักฐานนี่เอง
    ชอบเวลาหย่อนรายละเอียดให้ก่อนเช่นผิวเป็นรอยง่ายกับชุดสะดวกต่อการลวนล— เอ้ย ตรวจสอบ

    ว่าแต่ซีบิลใช้โทรศัพท์ยี่ห้อไหนรุ่นอะไรคะ ใช่โน้ตเจ็—- //ปี๊ป

    • ถ้าใช้โน้ตเจ็ดนี่ไม่ต้องยิงเลยกั๊บ ระเบิดบู้มเดียว—- /เดี๋ยวก่อนๆ

      จงใจพลาดจริง ๆ ค่ะ แงงงง จะฆ่าผัวหัวปลาไม่ได้นะ เอาแค่ไหล่พอ ฮาาาา /แงง ขอบคุณค่าาา กอดๆ

  5. ฮิเมะโต้คลื่น said:

    แอบนึกถึงแรงถีบปืน คุณแม่ท้องอ่อนมาทำตัวเปรี้ยวอย่างนี้มันอันตรายนะคะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: