macho_luglio 's cargo, Mostly fanfictions.

16-11-21-02-53-14-390_deco

ตอนก่าววววว

Day 20

Keyword : สเต็กเนื้อ

Ch 20 : Dec 31, 2016.

 

‘ปลาฉลามขาวอาศัยอยู่ตามแถบทะเลชายฝั่งเกือบทั่วทุกมุมโลก ที่มีอุณหภูมิระหว่าง 12 – 24 องศาเซลเซียส แต่จะอาศัยอยู่หนาแน่นบริเวณอ่าวประเทศออสเตรเลีย ทางตอนใต้ของทวีปแอฟริกา แคลิฟอเนีย และตอนกลางของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน แต่ที่หนึ่งที่หนาแน่นที่สุดอยู่ที่ ไดร์เออร์ ไอร์แลนด์ (Dyer Island, South Africa) ที่แอฟริกาใต้ ทั้งยังสามารพบได้ในเขตร้อนแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน

ปลาฉลามขาวเป็นปลาน้ำลึก แต่ที่บันทึกจำนวน ส่วนมากจะมาจากการสำรวจแถบทะเลชายฝั่ง บริเวณที่มีสิงโตทะเล แมวน้ำ โลมาอาศัยอยู่ ได้มีความพยายามที่จะสำรวจในบริเวณน้ำลึก ถึงระดับ 1280 เมตร ผลปรากฏว่าจะพบมากบริเวณผิวน้ำมากกว่า’

-Wikipedia

 

โดยไม่รู้ตัว วันสุดท้ายของปีก็มาถึง

โจชัวบิดขี้เกียจแรง ๆ หนึ่งรอบ เมื่อยขบไปหมด คงเพราะเขานั่งเขียนไปรษณียบัตรมาตั้งแต่เช้า ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเย็น กองกระดาษที่จ่าหน้าเสร็จแล้วจึงสูงท่วมพ้นหัวคนเขียน

เจ้าของความคิดส่งเรื่องราวเป็นลูกโซ่ ลูบหน้าท้องตนเองเบา ๆ ก่อนจะคว้ากระดาษที่เขียนเสียขึ้นมาขยำ ปาลงไปใส่คนแอบหลับอยู่บนพื้นทั้ง ๆ ที่มือยังถือปากกาอยู่

คาร์ลสะดุ้งโหยง ลุกขึ้นมาตั้งการ์ด “อะไร!!!”

“อู้เหรอ”  โจชัวหรี่ตา

“แค่พักสายตาเอง…”  คนถูกจับได้แก้ตัว “อา…เวลาผ่านไปขนาดนี้แล้วเหรอ”

“นายเขียนเสร็จหรือยัง” ถามขณะโกยไปรษณียบัตรใส่ถุงกันน้ำใบใหญ่ “รีบเอาไปส่งก่อนที่ทำการจะปิดเถอะ”

“อา…เขียนเสร็จแล้ว” คาร์ลลุกขึ้น บิดตัวไปมาอย่างเมื่อยล้า

“ส่วนจดหมายหนา ๆ นี่ ส่งให้ครอบครัวฉัน” โจชัวยื่นอีกหลายซองให้

คาร์ลรับมาอ่าน…แต่ละซองจ่าหน้าสองชื่อ ไม่ใช่ชายกับหญิง แต่เป็นเพศเดียวกัน นามสกุลเดียวกัน “ใครบ้างเนี่ย”

“พ่อกับลุง แม่กับน้า พี่ชายฝาแฝด น้องสาวฝาแฝด” ตอบพลางป้องปากหาว

เดี๋ยวนะ…  “ทำไมพ่อไม่จ่าหน้าซองเดียวกับแม่..ทำไมลุงกับน้า…”

โจชัวจึงอธิบาย  “ลุงคือแฝดของพ่อฉัน น้าคือแฝดของแม่ฉัน พวกเขาก็เหมือนคน ๆ เดียวกัน ชอบทำอะไรพร้อมกัน ฉันเลยเหมือนมีพ่อสองคน แม่สองคน”

“นี่บ้านนายมีฝาแฝดทุกคนเลยเหรอ!!!” คาร์ลตกใจ แม้จะแอบรักมานาน แต่เพราะครอบครัวอีกฝ่ายอยู่ไกลจึงไม่เคยฉุกใจไต่ถามมาก่อน

“ยกเว้นฉัน” เบต้าท้องกลมไต่ขึ้นเตียงนอน “นอกนั้นก็มีฝาแฝดหมด เป็นเรื่องปกติของครอบครัวเรา”

หากพันธุ์แมคเรอเรลตระกูลเขามีเรื่องปกติคือลูกดก พันธุ์ซาร์ดีนตระกูลโจชัวก็คงเป็นเรื่องฝาแฝดสินะ…คาร์ลพยายามเข้าใจ

“นายง่วงแล้ว พักเถอะ เดี๋ยวฉันออกไปส่งเอง” มือใหญ่รวบถุงขนาดเบิ้ม มองเผิน ๆ เหมือนซานตาคลอสหลงทางมาเทศกาลปีใหม่ “จะว่าไป นี่คืนส่งท้ายปี อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม ฉลองกันสักหน่อย”

โจชัวคิด เมื่อวานกับวันนี้เขาสั่งแต่อาหารจากรูมเซอร์วิสขึ้นมาเพราะไม่อยากเสียเวลาในการทำงาน ตอนนี้ว่างแล้ว ควรเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง

“เอาอะไรก็ได้…” ตอบไปแบบคิดไม่ออก

“งั้นกินฉันไหม”  คาร์ลหยอก เลื่อนมือลงไปแตะซิปกางเกง

“กาม…ไม่เอา ท่าทางจะเนื้อเหนียว”  ส่ายหน้าแล้วพลิกตัวซุกผ้าห่ม ง่วงหงาวหาวนอน “มื้อเย็นแล้วแต่นายเลย จะสั่งเมนูเดิมมาก็ได้”

“โอเค…” หนุ่มแมคเคอเรลไม่ได้ซักต่อเพราะเห็นอีกคนเพลีย เขารวบถุงขึ้นบ่า ออกไปทำธุระตามแผน เอ่ยส่งท้ายเมื่อนึกอะไรได้  “เออ ฉันอาจจะแวะไปหาเอิร์นเนสที่หน้าคริมสันหน่อยนะ”

“อืม…..”  โจชัวตอบรับในลำคอ ก่อนจะเคลิ้มหลับไป

———

 

เสียงเคาะประตูหน้าห้อง ปลุกโจชัวให้ตื่นขึ้นมา ไม่ใช่คาร์ลแน่นอนเพราะอีกฝ่ายเอากุญแจไป แล้วใครกัน

คนท้องค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียง ตรงมายังประตู มองลอดผ่านช่องตาแมวออกไป แล้วต้องอุทาน

“พอล!”

ประตูถูกเปิดออก สภาพของพอลที่เห็นนั้นทำให้ตกใจ อีกฝ่ายตัวเปียกโชก รูปร่างซูบลงเยอะ ราวกับกลายเป็นพอลตอนยังเรียนอยู่ ริมฝีปากม่วงคล้ำและหน้าซีดเผือดด้วยความหนาว

โจชัวรีบดึงหัวหน้าเข้ามาในห้อง พาไปที่เตียง อีกฝ่ายมือสั่นเทาขณะถอดเสื้อผ้าออก เขารวบรวมผ้าทุกผืนในห้องมาห่มพอลเอาไว้ เร่งเครื่องปรับอากาศให้อุ่นขึ้นกว่าเดิมหลายองศา

พอลเหมือนรอดตายหวุดหวิด ยกมือขึ้นเป่าให้หายเกร็ง…โกโก้ร้อนจากลูกน้องส่งมาให้ ขับไล่ความเย็นในกายออก

“นาย…ไปทำอะไรมา” โจชัวนั่งลงเคียงข้าง

“ฉันหนีออกมาจากชาร์กเบนเดอร์…ไม่ต้องห่วง ฉันสลัดเขาหลุดไปตั้งแต่ที่แปซิฟิเซียร์ ไม่มีใครตามมา” พอลตอบแล้วถอนหายใจ  “คาร์ลล่ะ…ฉันมีเรื่องต้องบอกพวกนาย”

“เขาออกไปทำธุระ แล้วจะแวะไปหาพวกที่คริมสันด้วย คงกลับช้า” ให้คำตอบแล้ววางมือลงบนไหล่ “มีอะไรก็เล่าให้ฉันฟังก่อน ฉันเองก็มีเรื่องอยากจะบอกนายเหมือนกัน”

ทั้งสองคนมองหน้ากัน พอลพยักหน้าให้อีกฝ่ายเริ่มก่อน เขาจะเล่าทีหลัง…

…..

……….

……………..

โจชัวนิ่งอึ้ง…ทั้งความตายของหลง ทั้งความสัมพันธ์ระหว่างบุปผากับซีบิล…มันหนักหนาเกินไป

“ที่ซีบิลแต่งงานกับฉัน…ไม่สิ…วางแผนเข้ามาในชีวิตฉัน ทั้งหมดเพื่อหาทางช่วยบุปผางั้นเหรอ” เสียงแค่นหัวเราะแหบแห้งตามมา “ลงทุนมากเลยนะ…มาเป็นเมียคนอื่น เพื่อช่วยคนรักของตัวเอง…”

“ฉันเสียใจด้วย…”  พอลเศร้าลึกเมื่อเห็นความเจ็บปวดของรุ่นน้อง

มือขาวลูบท้องตัวเอง รู้สึกปวดแสบในอก “แล้วเธอย้ายครรภ์มาไว้ในท้องฉันเพื่ออะไร”

“ข้อนี้เธอไม่ยอมตอบ” ครั้งนี้พอลไม่ได้โกหก “เธอให้สัญญา ว่าสักวันจะบอกกับนายเอง”

“หึ…….” โจชัวแค่นเสียงขื่น

ความเงียบแผ่กระจาย จนเมื่อพอลจิบโกโก้หมดถ้วยแล้ว กริ่งห้องพักจึงดังขึ้นอีก

“คราวนี้ใครล่ะเนี่ย”  โจชัวกระเตงท้องกลมนูนลุกขึ้น เดินไปส่องช่องตาแมว ภาพตรงหน้าคือพนักงานรูมเซอร์วิส พร้อมถาดอาหารในมือ

คาร์ลสั่งเมนูเดิมขึ้นมากินเหรอ

“สักครู่นะครับ” หนุ่มซาร์ดีนบอกพนักงาน แล้วหันไปหาคนในห้อง “รีบแต่งตัวเร็ว”

พอลเองก็ไม่อยากเปลือยต่อหน้าคนไม่รู้จัก จึงคว้าเสื้อผ้าที่โจชัวเตรียมไว้ให้ขึ้นมาสวม โชคดีในคราวเคราะห์ที่หุ่นเขาลดลง ไม่งั้นคงใส่ไม่ได้

เมื่อพร้อมแล้ว โจชัวจึงเปิดประตูให้พนักงานเข้ามาเสิร์ฟอาหาร พอลแอบระแวงจึงซ่อนปืนไว้ใต้ผ้าห่ม…ทว่า…ไม่มีอะไรเกิดขึ้น พนักงานโรงแรมค้อมศีรษะให้ แล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็วเมื่อวางจานลงบนโต๊ะ

กลิ่นอุ่น ๆ ของเครื่องเทศ ทำให้พอลทำจมูกฟุดฟิด “เมนูอะไรน่ะ”

“หิวแล้วเหรอ” โจชัวยิ้มออกนิดหน่อย เขายกฝาครอบสเตนเลสขึ้น “สเต็กเนื้อ

“เปล่า…แค่รู้สึกว่ากลิ่นมันแปลกมาก…” พอลย่นคิ้วเข้าหากัน

“ลองชิมดูก็รู้” พูดจบก็หยิบมีดและส้อมข้างจานมาตัดแบ่ง “ใส่เครื่องเทศเยอะมากจริง ๆ …แบบนี้กินแล้วเจ้าตัวในท้องจะเผ็ดไหมเนี่ย”

เนื้อที่ปลายส้อมกำลังจะเข้าปาก หากถูกมือของพอลปัดจนกระเด็นเสียก่อน

โจชัวตกใจ หลังมือของเขามีรอยเล็บข่วนจนได้เลือดซิบ “อะไร!”

คนถูกปัดหันไปเอาเรื่อง หากคนปัดนั้นหน้าซีดไร้สี…

…ประตูห้องพัก เปิดออกด้วยมาสเตอร์คีย์ของทางโรงแรม…ต้อนรับให้กับบุคคลระดับยิ่งกว่า VIP เข้ามา…

“อ้าว…กำลังจะลองชิมกันเหรอ ถูกใจไหม” ชาร์กเบนเดอร์ยิ้มกว้างอย่างมีไมตรี “สเต็กเนื้อ ‘ครึ่งคนครึ่งปลาอะโรวาน่า’ เชียวนะ ไม่เคยมีใครทำเมนูนี้มาก่อนแน่นอน”

กลิ่นคาวเลือดและสาบเนื้อมนุษย์นั่นเอง ถึงต้องใช้เครื่องเทศจำนวนมากกลบเอาไว้

โจชัวยังไม่ได้ลิ้มรส หากกลับคลื่นเหียนทันทีที่รู้ว่าอาหารในจานคืออะไร เขาทรุดตัวลงพื้น โก่งคออาเจียนโดยสัญชาตญาณ

“ระยำ!!!” พอลตัวสั่น กำหมัดแน่น ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาด่านายเหนือหัว แต่ครั้งนี้ไม่ไหวแล้ว “ทำไมถึงได้ระยำขนาดนี้!!!”

“ระวังปากบ้างนะพอล เดี๋ยวจะไม่เหลือสภาพปากดี ๆ ไว้ทานอาหารอีก”  

ชาร์กเบนเดอร์ส่ายหน้า เดินตรงเข้ามาหยุดต่อหน้าทั้งสอง ด้านหลังมีผู้คุ้มครองสี่คนและอาวุธครบมือ เขายกนิ้วขึ้นกระดิกเบา ๆ กลุ่มชายฉกรรจ์ย่างเท้าเข้ามา เตรียมจะจับพอลและโจชัว

อดีตหัวหน้าพุ่งเข้าขวางไม่ให้ศัตรูเข้าถึงตัวลูกน้อง เขาออกหมัดต่อยพวกมันคว่ำไปคนหนึ่ง ก่อนจะถูกสวนด้วยกระบองเข้าเต็มแผ่นหลัง หากเป็นเวลาปกติพอลไม่มีทางเสียเปรียบแบบนี้ แต่นี่เพราะเขาเหนื่อยล้าจากการเดินทางในสภาพอากาศอันหนาวเย็นเกินไป

สเต็กเนื้อมนุษย์กระเด็นตกไปอีกมุมห้อง เมื่อพอลคว้าถาดสเตนเลสที่รองอยู่ขึ้นมาเป็นโล่ป้องกัน การต่อสู้กลับมาสูสีเมื่อมีของทุ่นแรง แต่คงไม่นานนัก เมื่อนึกถึงว่าอีกฝ่ายยังมีอาวุธอยู่ พอลเร่งปิดเกมให้ไวขึ้นด้วยการหวดสันถาดเข้าขมับคู่ต่อสู้ คว่ำไปได้อีกหนึ่งคน

ตอนนั้นเองที่โจชัวฟื้นจากอาการคลื่นไส้ เขากุมท้องไว้ ก่อนจะเลื่อนมือขวาเข้าไปใต้เสื้อตัวโคร่ง สูดหายใจรวบรวมเรี่ยวแรง แล้วดีดตัวขึ้นยืน ควักปืนที่ซ่อนเอาไว้ออกมายิงไปสามนัด

แม้จะเป็นลูกโม่กระบอกเล็กบรรจุได้เพียงสี่นัด หากอานุภาพปืนที่เอิร์นเนสให้มานั้นจัดว่าใช้ได้ ศัตรูสองคนร่วงลงไปกองในสองนัดแรก…ส่วนนัดที่สามนั้นเจาะเข้าแผ่นหลังคนเดิม เพราะชาร์กเบนเดอร์ดึงมาบังตัวเองไว้อย่างหวุดหวิด

นายเหนือหัวที่เสียผู้คุ้มกันไปจนหมด ผิวปากหวีดหวิว “ว้าว…สมเป็นพวกนาย เก่งจริง”

“ยอมแพ้ซะเถอะ”  โจชัวจ่อปืนไปยังอีกฝ่าย เหลือบมองโม่กระสุนที่เหลือเพียงนัดเดียวนั้น แล้วข่มใจให้นิ่ง

“มีอาวุธอะไรในตัว โยนออกมาให้หมด”  พอลสั่ง ขณะเตะกระบอกปืนที่หล่นอยู่ตามพื้นให้ห่างจากมนุษย์ฉลามมากที่สุด

ชาร์กเบนเดอร์ยักไหล่ เริ่มถอดเสื้อสูทออก ตามด้วยสายคาดปืนที่สีข้าง ต่อด้วยซองปืนที่เข็มขัดทั้งซ้ายและขวา โยนลงพื้น ตกห่างจากพอลไม่มาก

“นายตามมาถึงโรงแรมนี้ได้ยังไง” อดีตลูกน้องผู้ภักดีสุดใจถาม

ชายวัยกลางคนยิ้มอ่อนโยน หากดวงตาเย็นชา “…ฉันฝากรอยรักไว้หลังคอนาย…แถมด้วยชิปส่งสัญญาณตัวน้อยยังไงล่ะ”

พอลกุมหลังคอทันที…ที่แท้ใต้แผลอันเจ็บปวดนี้ มีสิ่งแปลกปลอมฝังอยู่…

“จะระยำไปถึงไหนกัน…”  โจชัวโกรธแค้นแทน ใช้นิ้วโป้งขึ้นนก เตรียมลั่นไกทุกเมื่อ “หมอบลงไปกับพื้น เดี๋ยวนี้!!”

“ที่ว่าคนท้องขี้โมโหนี่ เรื่องจริงสินะ” เลิกคิ้วล้อเลียน “แต่ขอโทษนะ…ฉันคงทำตามที่นายบอกไม่ได้ พอดีมีอะไรบางอย่าง อยากจะทดลองน่ะ”

พอลสังหรณ์ไม่ดี…อย่างมาก  “โจชัว ถอย ถอยมาอยู่ด้านหลังฉันเดี๋ยวนี้”

คนฟังทำหน้าไม่เข้าใจ แต่ก็ยอมขยับไปหาตามบอก

ทว่า…พริบตาที่ก้าวขา ชาร์กเบนเดอร์กลับพุ่งเข้ามาทันที! โจชัวเหนี่ยวไก แต่เพราะกำลังย้ายที่ยืน วิถีเล็งจึงคลาดเคลื่อน กระสุนนัดสุดท้ายเฉี่ยวข้างขมับศัตรูไป!

พอลถลาเข้ามา…หากมือของชาร์กเบนเดอร์ วางอยู่บนหน้าท้องของโจชัวเรียบร้อยแล้ว

“เอาล่ะ”  ฉลามคลั่งแสยะยิ้ม “มาดูกัน ว่าจะทนได้แค่ไหน”

พลังประหลาดที่พอลเคยเห็นกับตาแผ่กระจายออกมารอบร่างสูงใหญ่…ความกดดันที่เบต้ายังต้องหวั่นเกรงและสั่นกลัวท่วมท้นห้อง

หากโจชัวเชื่อมั่น เขาและพอลเป็นเบต้า พลังของอัลฟ่าไม่มีทางทำอะไรไปได้มากกว่าข่มขวัญ สมัยก่อนตอนเผชิญหน้ากับอริของคาร์ล พวกเขายังรอดมา

สภาพตอนนี้ เหมือนแข่งจ้องตากันมากกว่าเอาชีวิต

ทว่า…

สายเลือดเบต้าทนได้

หากส่วนที่เป็น ‘โอเมก้า’ เริ่มมีปฏิกริยา

โจชัวสะดุ้งเฮือก ตาเหลือกโพลง…มันเริ่มจากความปวดหน่วง ต่อมาเหมือนถูกน้ำร้อนลวกไปทั่วหน้าท้อง…บางสิ่งในตัวกำลังบีบรัด บิดเกร็งด้วยความทรมาน

…ลูกน้อยของเขาดิ้นรนอยู่ในครรภ์ เตะถีบมดลูกที่กำลังคลุ้มคลั่ง…

ทั้งร่างร่วงลงไปกองกับพื้น โจชัวกรีดร้อง ในหูอื้ออึงนั้นแว่วเสียงพอลกำลังชกศัตรู ได้ยินเสียงตวาดที่ไม่เคยเจอมาก่อนจากชายอารมณ์ดีดังก้องอยู่ไกล ๆ

พอลถูกฟาดกระเด็นมาล้มอยู่หน้าเขา อีกฝ่ายพยายามขวางชาร์กเบนเดอร์เอาไว้ มือใหญ่ของฉลามขาวคว้าเข้าที่ลำคอของพอล ตัดเสียงด่าทอจนหมด

โจชัวกัดฟัน…หรือพวกเขากำลังจะตาย…

พริบตานั้นเอง…ร่างหนึ่งกระโจนมาด้านหลังชาร์กเบนเดอร์ ศอกแหลมคมแทงเข้าที่ขมับ เลือดเส้นใหญ่พุ่งพรวดออกมา ชาร์กเบนเดอร์เสียหลักตัวเอียง จึงเจอหมัดหนักหน่วงเข้าที่ชายโครง ส่งให้ลงไปนอนเร็วขึ้น

คาร์ลยืนคำราม ก่อนจะตามคร่อมร่างไร้สติของอดีตเจ้านาย กระทืบซ้ำไม่นับครั้ง

พอลประคองโจชัวขึ้นมาในอ้อมแขน พร้อมตะโกนห้าม “คาร์ล!!! พอแล้ว!!! พอ!!! เราต้องรีบหนีแล้ว!”

หนุ่มแมคเคอเรลได้สติ ดวงตาของเขายังแดงจัดเพราะเลือดแค้นจากการเห็นคนที่รักถูกทำร้ายจนดิ้นรนทรมาน เขาเตะอัดซ้ำไปอีกรอบ ก่อนจะเลิก

คาร์ลรับโจชัวมาสำรวจอาการ…อีกฝ่ายหน้าซีดเผือดและแววตาเลื่อนลอย พอลตะโกนถามที่เก็บสัมภาระ เขาบอกไปอย่างรีบร้อน

เสียงฝีเท้าหลายสิบคู่ดังมาจากโถงนอกห้อง พอลสะพายเป้และกระเป๋าอาวุธขึ้นบ่า ก่อนจะถีบประตูนำออกไปก่อน เสียงสาดกระสุนดังสนั่น ผสานไปกับเสียงกรีดร้องอย่างตกใจของคนที่พักชั้นนี้

หัวหน้าของเขาหอบหายใจขณะส่งสัญญาณว่าทางหนีเคลียร์ คาร์ลอุ้มโจชัวขึ้น วิ่งตามหลังพอลออกไปยังทางหนีสู่นอกอาคารที่ใกล้ที่สุด

ทุกอย่างตึงเครียดยิ่งขึ้น เมื่อหว่างขาของคนในอ้อมแขนเปียกชุ่มไปด้วยเลือด

โจชัวกำลังจะคลอด

 

 

TBC

Talk :

  • ว้ากกกกกกกกกกกกก ว้ากกกกกกกกกกกกกกกก ว้ากกกกกกกกกกกก (;{};
  • ตอนที่ 20 แล้วค่ะ อีก 10 ตอนจะจบแล้ว นี่คือ Long Shot เลยนะเนี่ย orz
  • ไม่นึกว่าจะเขียนมาได้ขนาดนี้…2/3 แล้วนะคะ /น้ำตา
  • ขอไปปั่นตอนต่อด่วน ๆ แงงงงง ขอบคุณทุกท่านค่ะ ขอบคุณทุกคอมเมนต์ ไม่ต้องบอกใช่ไหมว่ารักคนอ่านแค่ไหนที่อยู่กันมาจนตอนนี้ยยยย์ เอาใจช่วยเก๊าด้วยยยย ❤
Advertisements

Comments on: "[Novel] Omega3verse. – Day20" (8)

  1. กรี๊ดดดดดด อิชาร์กเบนเดอร์ กรี๊ดดดดดดด
    เป็นตอนที่อ่านแล้วลุ้นมากค่ะ ยิ่งตรงสเต็กเนื้อหลงนี่แบบ ฮืออออ/ไปสู่สุขคตินะหลงนะ
    พอลกลับมารวมได้แล้วว อยากรู้ว่าลูกโจชัวจะเป็นยังไงบ้าง จริงๆแอบหวังให้คาร์ลฆ่าพี่หลามไปเลยนะ เอาให้ตาย หมดเสี้ยนหนาม5555555555555555
    2/3แล้นนน สู้ๆนะค้าา💓💓

    • กรั่ก ๆ ตอน19เก๊าอ่านเมนต์ว่าแย่ไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว แต่ แต่ มันแย่ได้อีกจริง ๆ ค่ะ พรากกกกกก /กุมหน้า/

      กอด ๆ ๆ ใกล้ความจริงแล้วค่ะ แงงงง ขอบคุณนะคะที่อยู่ด้วยกันมาตลอด รักนะะะ (T///T ❤

  2. หลามมมมมมมมม นิสัยไม่ดีอ่ะ งือออ ทำไมเป็นคนแบบนี้ สมควรโดนกระทืบค่ะ
    โอ้ย ส่วนพอลก็น่าสงสารเหมือนเคย มาอยู่กะเราดีกว่า พอลอยากกินอะไรเราก็จะกินเป็นเพื่อน 555
    ตอนหน้าน้องจะคลอดแล้ว ซีบิลน่าจะรู้ทุกอย่าง รวมถึงรู้สรีระของโจชัวเลยยอมแต่วด้วยเพื่อปกป้องลูกแน่เลย สงสารนะ แต่โกรธอยู่ เธอมาขัดขวางความรักของคาร์ลได้อย่างไร!!

    • แงงง เพิ่งว่างมาตอบ+อัพตอนใหม่ กอด ๆ ค่าาา ❤

      กรั่ก ๆ อยากยกพอลให้เหลือเกินค่ะ อยู่กับหลามมีแต่ช้ำ ไม่ไหวเลยยยย XD

      ส่วนซีบิล ใช่ค่ะเหตุผลประมาณนั้นเยย เดี๋ยวตอนต่อ ๆ ไปก็จะเริ่มเฉลยเหตุผลของเธอแล้วค่ะ อิอิ

  3. Pwfangie said:

    โอ้ยยยย โอยยๆๆๆๆๆ ตอนนี้ตื่นเต้นและทำร้ายจิตใจกันม้ากกกกก โธ่หลง ไปสู่สุคตินะลูกก T T
    อิพี่ชบด!!! ทำอะไรโจชัวกับลูก แถมทำร้ายพอลอีก!!! ไม่อวยแล้วว แอ้
    คาร์ล มาได้แบบพระเอกมากเลยลูก สู้ๆนะ หนีกันไปให้รอดดดด
    ท้ายนี้ส่งกำลังใจให้มาโชค่าาา จุ๊บๆๆ สู้ค่าา❤️❤️❤️

    • และเมื่อมาถึงตอน20 ทุกคนก็พร้อมใจกันเทชบด. กร๊ากกกก / รับกำลังใจย้อนหลัง ฮึบ ๆ (- -,, ❤

  4. โอ้โห นอกจากญาติจะเยอะแล้วยังเป็นตระกูลแฝด
    โจชัว นายแน่ใจนะว่าไม่มีฝาแฝดที่พลัดพรากก
    ถ้ามีจริงคาร์ลนั่นแหละที่จะลำบาก(มั้ย)แยกไม่ออกล่ะน่าดู

    พออ่านถึงพนักงานรูมเซอร์วิสแล้วระแวงเหมือนกันค่ะ เมนูเดิมด้วยเงี้ย
    อะไรก็ระแวงไปหมด แล้วก็จริง
    โจชัว คราวหลังอ้วกใส่หน้าไปเลยนะคะ ทำอะไรไม่ได้ก็ขอเอาคืนด้วยวิธีนี้ได้มั้ย 5555

    ส่วนพ่อหัวปลาาา ดีที่กลับมาทันแถมกระทืบมันส์เลย 55 ถ้ามาไม่ทันอีกจะปลดออกจากพระเอกจริง ๆ ด้วย (เอาสิทธิ์อะไรไปปลดไม่รู้ แต่จะปลดด) นายเอกจะเก่งยังไงก็มีสถานการณ์คับขันให้ต้องช่วยเหลือนะคะ

  5. nammon said:

    ชาร์กมีทางหายบ้ามั้ย แม่งโคตรบ้า เลือดเย็น อำมหิตที่สุด เคยรักใครจริงมั้ย ฮือออออออ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: