macho_luglio 's cargo, Mostly fanfictions.

16-11-21-02-54-20-344_deco

ตอนเก่าๆเน้อ

Day 21

Keyword : กำแพงสังกะสี

Ch 21 : Jan 1, 2017.

‘วาฬ อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง ออกลูกครั้งละหนึ่งตัว ลูกของวาฬจะกินนมจากเต้านมของแม่เหมือนสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทั่วไป เต้านมของวาฬมีหนึ่งคู่ อยู่ในร่องท้องของวาฬตัวเมีย ขณะที่กินนมลูกวาฬจะว่ายน้ำเคียงข้างไปพร้อมกับแม่ จึงจำเป็นต้องใช้เวลาให้น้อยที่สุด โดยเพียงแค่จ่อปากที่หัวนม แม่วาฬจะปล่อยน้ำนมเข้าปากลูก เป็นระยะเวลาสั้น ๆ เพียงแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น เมื่อลูกวาฬคลอดออกมาใหม่ ๆ จะพุ่งตัวขึ้นผิวน้ำเพื่อหายใจทันที แม่วาฬจะช่วยดันลูกขึ้นสู่ผิวน้ำด้วยส่วนหัว และขณะที่แม่วาฬคลอดลูกนั้น วาฬตัวอื่น ๆ ในฝูง โดยเฉพาะวาฬตัวเมียจะช่วยกันปกป้องแม่และลูกวาฬมิให้ได้รับอันตราย ลูกวาฬเมื่อแรกเกิดจะมีลำตัวประมาณร้อยละสี่สิบ ของแม่วาฬ และในบางชนิดจะมีขนติดตัวมาด้วยในช่วงแนวปากบนเมื่อแรกเกิด และจะหายไปเมื่อโตขึ้น’

-Wikipedia

ปกติครรภ์ม้าน้ำจะใช้ระยะเวลาประมาณหนึ่งเดือน เมื่อเทียบกับครรภ์ของเบต้าทั่วไปที่มีระยะเวลาประมาณเก้าเดือนแล้ว ถือว่าสั้นมาก

และเพราะมีเวลาน้อย ทำให้ทุกวันของการตั้งครรภ์ม้าน้ำสำคัญ ขาดเหลือไปเพียงไม่กี่วันย่อมส่งผลกระทบ…โจชัวเพิ่งอุ้มท้องได้แค่สามสัปดาห์ เทียบกับการอุ้มท้องของเบต้าปกติคือไม่ถึงเจ็ดเดือนดี

ลูกในท้องกำลังตกอยู่ในอันตราย

คาร์ลไม่ได้นอนมาเกินยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว ขมับของเขาปวดหนึบ สมองส่งสัญญาณความเมื่อยล้า หากเขายังรักษาสติเอาไว้…ในซอกแคบระหว่างร้านเฟอร์นิเจอร์เก่ากับร้านเบเกอรี่ คือสถานที่ที่ใช้หลบซ่อนจากศัตรู เขามองลอดกองไม้เหลือใช้ออกไป ปลายสายตาคือตึกร้าง ทางเข้าคริมสัน

ชาร์กเบนเดอร์คงจะสลบไม่นานนัก เพราะเมื่อพวกเขาหนีออกมาจากโรงแรมได้ไม่กี่ชั่วโมง หน่วยลาดตะเวนของบริษัทก็วิ่งพล่านไปทั่วเมืองแล้ว แผนเดิมที่จะหนีเข้าคริมสันจึงต้องชะงัก เพราะการเดินทางเป็นกลุ่มจะสะดุดตา อาจเป็นการชักศึกเข้าเมืองได้ พอลจึงเป็นคนอาสา ลอบเข้าไปในคริมสันเพียงคนเดียว และนำความช่วยเหลือออกมา

ในอ้อมแขนของเขา โจชัวกำลังหลับ แต่ริมฝีปากส่งเสียงครางอย่างเจ็บปวดตลอดเวลา คาร์ลกอดร่างอ่อนแรงนั้นไว้ ฝ่ามือทาบลงบนหน้าท้องนูน รักษาอุณหภูมิด้วยไออุ่นจากตัวเขาและเสื้อตัวหนาซ้อนทับกันหลายชั้น

ภายนอกเหน็บหนาว หากใจของเขาร้อนเป็นไฟ ทั้งโกรธแค้น และ หวาดกลัว

แน่นอนว่าความโกรธแค้น ระบุชื่อชาร์กเบนเดอร์ลงในบัญชี เขาไม่ควรลังเลเลย น่าจะฆ่าให้ตายไปตั้งแต่ตอนมันพลาดท่า

ส่วนความหวาดกลัว เขาเคยประสบแค่ครั้งเดียวในอดีต ตอนที่ตนเองจะถูกรุมทำร้ายปางตาย หากตอนนี้…ความหวาดกลัวของเขาเกิดเพราะคนอื่น เพราะสองชีวิตในอ้อมแขน หนึ่งคือคนที่รักมาเนิ่นนาน สองคือเจ้าตัวน้อยที่รอคอยให้เกิดมา

หากทั้งคู่เป็นอะไรไป คาร์ลสาบานเอาไว้…ว่าชาร์กเบนเดอร์จะได้แช่ในอ่างเลือดของมันเอง

เสียงเรียกชื่อของเขาดังแผ่วออกมาจากริมฝีปากแห้งผากของโจชัว คาร์ลตื่นเต็มตา รีบเอื้อมไปหยิบขวดน้ำดื่มมาให้คนเจ็บจิบ

“…พอลล่ะ”  โจชัวถาม หลังจากได้เสียงกลับมาอีกครั้ง

“เขาไปตามคนจากคริมสันมาช่วยพวกเรา” คาร์ลยิ้มให้คลายกังวล “อีกไม่นานหรอก”

คนฟังพยักหน้า เลื่อนมือขึ้นแตะหน้าท้องตนเอง สัมผัสเจอกับมือใหญ่ที่วางอยู่ก่อน

“ลูก…ยังอยู่ไหม”

คำถามนั้น บีบหัวใจผู้ถูกถามเหลือทน

เขานั่งกอดโจชัวข้ามคืน วางมือไว้บนท้องตลอดเวลา แต่เจ้าตัวน้อยไม่ขยับเลยสักครั้ง

“ถามโง่ ๆ ท้องนายยังป่อง ลูกก็ต้องยังอยู่ในนั้นสิ” แกล้งดุแล้วหัวเราะ…อย่างฝืดฝืน

“เหรอ…”  เจ้าของท้องถอนหายใจยาว “…ถ้านายดูท่าว่าฉันจะไม่รอดแน่แล้ว…ผ่าท้องได้เลยนะ อย่างน้อย—”

“ไม่!” คาร์ลขึ้นเสียงอย่างลืมตัว “…อย่าพูดอะไรแบบนั้นออกมาอีก”

แขนใหญ่กระชับร่างในอ้อมแขนแน่นขึ้น กดปลายจมูกลงเส้นผมสีดำสนิท เลื่อนลงมายังหน้าผาก และริมฝีปากซีดขาวเป็นตำแหน่งสุดท้าย

คาร์ลถอนจูบออก สบตากับคนในอ้อมกอด

“เชื่อมั่นในตัวเองหน่อยสิ…เชื่อในตัวลูกด้วย…เขาเป็นลูกของนายนะ ต้องแข็งแรงแน่นอน”   

โจชัวนิ่งเงียบ…ก่อนจะยิ้มแผ่วบาง

“ฉันอยากให้เขาเป็นลูกของนายด้วย เขาจะได้เข้มแข็งแบบนาย”

คาร์ลหัวเราะ ก้มลงโขกหน้าผากอีกฝ่ายเบา ๆ “นาน ๆ จะชมฉันที ตอบไม่ถูกเลย”

/…ตุบ…/

ลูกเตะน้อย ๆ จากในท้อง กระทบฝ่ามือของคาร์ลเป็นครั้งแรกในรอบวัน

โจชัวหลับตาลง…นึกขอบคุณสวรรค์ นรก หรืออะไรก็ตามที่ยังไม่พรากลูกไปจากเขา

และเมื่อลืมตาอีกครั้ง จึงได้เห็นคาร์ลในสภาพน้ำตานอง หน้าตาบูดเบี้ยวดูไม่ได้…น่าเกลียดที่สุด โจชัวอุทานใส่

ก่อนจะเอื้อมมือขาวไปเหนี่ยวลำคอหนาลงมาหา…จูบลึกล้ำซับน้ำตาให้…

———

พอลกลับมาสมทบในที่สุด

“มีเวลาไม่มากแล้ว”  หัวหน้าบอกอย่างเร่งรีบ ช้อนร่างของโจชัวขึ้นไปอุ้มเอง แล้วสั่งคาร์ลที่กำลังจะแย้ง “นายเปลี่ยนชุดแล้วแบกสัมภาระไป เอาปืนฉมวกยิงใต้น้ำออกมาเตรียมไว้ด้วย”

“ปืนฉมวกเหรอ”  คนถูกสั่งเลิกคิ้ว แต่ก็ยอมทำตาม ป้องกันไว้ก่อนดีกว่า

พอค่อย ๆ เดินออกจากที่ซ่อนมาเกือบถึงริมน้ำปลอดคน คาร์ลถึงได้เข้าใจทุกอย่าง…เพราะสภาพร่างกายของโจชัวกำลังอ่อนแอ จึงไม่สามารถแช่น้ำเย็นจัด การใช้เรือพายก็ดูสุ่มเสี่ยงจะโดนจับ พอลจึงไปนำ ‘แคปซูลดำน้ำ’ มาให้ ปกติมีไว้ใช้บรรจุสินค้าแล้วพ่วงกับเรือดำน้ำ ทำจากวัตถุโปร่งแสงทรงกระบอกหัวท้ายมน ขนาดกว้างหนึ่งเมตร ยาวสองเมตร เปิดประตูด้านข้างแล้วให้คนลงไปนอนได้หนึ่งคน

“ไม่เอาได้ไหม”  โจชัวทำหน้าสยอง เพราะบางครั้ง เจ้าแคปซูลดำน้ำนี่มีไว้ขนส่งศพ…

“ทนหน่อยนะ จากที่นี่ไปถึงจุดหมายใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีหรอก ถังออกซิเจนฉันก็เตรียมมาให้” พอลปลอบขณะประคองคนเจ็บลงไปในพาหนะ ก่อนจะหันไปคุยกับอีกคน “คาร์ล ฉันจะดำน้ำแล้วลากจากด้านหน้า นายคอยดันหลัง”

“ได้เลยลูกพี่” คาร์ลพยักหน้า รูดซิปเสื้อ wetsuit

“คาร์ล” โจชัวยื่นมือออกมาก่อนประตูจะปิด คว้าเอาแขนใหญ่ไว้ “ระวังตัวด้วยนะ”

คนถูกห่วงไม่ตอบ แต่ก้มลงไปจูบอีกฝ่ายหนัก ๆ ทีนึง

พอลกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะฟึดฟัด “เออ! สุดท้ายก็มีแต่ฉันที่หัวเดียวกระเทียมลีบ!!!”

“โอ๋ ๆ ไม่อิจฉาสิ”  คาร์ลหลุดก๊าก โผเข้าไปหารุ่นพี่ “มามะ ๆ จูบบ้างก็ได้”

คนจะถูกปลอบจึงยันโครมไปทีนึง “ยี้!!! ไม่! รังเกียจ”  

โจชัวยอมลงไปนอนในแคปซูลแต่โดยดี คว้าหน้ากากออกซิเจนมาสวมเอาไว้เผื่อกรณีฉุกเฉินล่วงหน้า พอลและคาร์ลลงไปลอยคอในน้ำ ก่อนจะกดสวิตซ์ข้างแคปซูล สูบน้ำจำนวนหนึ่งเข้าไปในถังถ่วงจนค่อย ๆ ลดระดับจากผิวน้ำสู่ด้านล่าง ลึกประมาณห้าถึงหกเมตรให้พ้นระยะมองเห็น แม้จะเป็นเวลากลางคืนแล้วแต่ก็ประมาทไม่ได้

แมคเคอเรลเป็นพันธุ์ที่ดำน้ำอึด แต่ทั้งพอลและคาร์ลต่างก็เหนื่อยล้า ประกอบกับความมืดทำให้เสียเวลามากกว่าที่คิด พวกเขาใช้เวลาเกือบสิบห้านาทีกว่าจะดำมาถึงจุดหมาย มากกว่าที่คิดไว้เกือบครึ่ง

พอลตะกายขึ้นฝั่งอย่างทุลักทุเล เหนื่อยพอ ๆ กับคาร์ลที่โผล่ขึ้นมาหายใจเฮือกใหญ่เข้าปอด เมื่อดูลาดเลาซ้ายขวาแล้วปลอดคน จึงกดปุ่มไล่น้ำให้แคปซูลลอยขึ้นมา พอลเปิดประตูแล้วยื่นมือรับคนข้างใน

ทว่า…โจชัวไร้เรี่ยวแรงจะลุกขึ้น แววตาของเขาสั่นไหว มือซีดเซียวกุมท้องเอาไว้…เลือดที่หยุดไปแล้วเริ่มไหลอีกครั้ง

คาร์ลไต่ขึ้นฝั่งมาเห็นสภาพนั้นเต็มตา เขาพยายามอุ้มอีกฝ่ายขึ้น หากทำได้ยากนัก นึกเจ็บใจที่มาไร้เรี่ยวแรงเอาในเวลานี้

ตอนนั้นเอง แขนล่ำสันสองคู่ก็ผลักเขาออกให้พ้นทาง ช่วยกันช้อนร่างของโจชัวขึ้นมาราวกับไร้น้ำหนัก…คาร์ลไม่เคยทั้งตกใจและดีใจพร้อมกันขนาดนี้เมื่อเห็นหัววาฬมหึมา แลงดอนกับโลแกนนั่นเอง

วาฬสีน้ำเงินพยักหน้าเป็นเชิงว่าให้รีบตามมา คาร์ลช่วยฉุดกระชากพอลให้ลุกขึ้น พวกเขากึ่งวิ่งกึ่งลากขาตามพี่น้องสองวาฬ ผ่านเวิ้งน้ำที่พวกนั้นเคยใช้ส่งคลื่นสัญญาณ ลึกเข้าไปอีกสิบเมตร ถึงได้เจออาคารเก่าโทรม กำแพงอิฐเดิมถูกทุบทิ้งไป ล้อมอาณาเขตใหม่ด้วยกำแพงสังกะสี

โซอี้ยืนรออยู่ เมื่อเห็นว่าพี่น้องตนเองและคนที่ถูกช่วยมาครบแล้ว สาวน้อยรีบวิ่งเข้าไปด้านใน ไม่กี่อึดใจเตียงพยาบาลก็เข็นออกมารอ แลงดอนวางโจชัวลงอย่างแผ่วเบา หมอในชุดผ่าตัดวิ่งมาสมทบ

คาร์ลตามมาทันเมื่อวินิจฉัยอาการของคนไข้เสร็จพอดี ดูเหมือนโซอี้จะเป็นคนอธิบายเรื่องร่างกายของโจชัวอย่างคร่าว ๆ ให้หมอฟังแล้ว

“ไม่ได้การ อย่างนี้เขาคลอดแบบปกติไม่ได้แน่” หมอเงยหน้ามามองทุกคนในที่นั้น ก่อนสั่ง “ต้องผ่าตัดแบบ C-section ด่วน!!! เตรียมบอลลูนปลอดเชื้อ! เราจะผ่าตัดเขาที่นี่”

นอกจากพี่น้องวาฬสามคน หมอหนึ่งคนแล้ว ยังมีพยาบาลสองคนและบุรุษพยาบาลอีกสี่คน ทว่า…ไม่ว่าจะมีจำนวนคนเท่าใด การผ่าตัดในสถานที่รกร้างเช่นนี้ก็ยังเป็นเรื่องเสี่ยง

และคงไม่มีพ่อแม่คนไหนอยากให้ลูกเกิดมาในสถานที่เช่นนี้…โจชัวน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

คาร์ลคว้ามือคนร้องไห้เอาไว้ จูบย้ำ ๆ ลงไปบนหลังมือ “ที่รัก…นายทำได้…นายต้องไม่เป็นไรแน่นอน เชื่อฉันสิ”

“ฉันโอเค…แค่รู้สึกแย่ที่ไม่มีทางเลือกดีกว่านี้ให้ลูก”  มือหนึ่งลูบท้องไปมาราวกับจะปลอบ อีกมือบีบตอบมือใหญ่ที่กุมไว้ “…ว่าแต่…ใครอนุญาตให้เรียกฉันแบบนั้นกัน”

“มีปัญหาอะไรไหม ฉันมันคนชอบฉวยโอกาส จำไว้” คาร์ลงับหลังมือขาวไปเบา ๆ “…เข้มแข็งไว้นะ”

โจชัวสูดหายใจเข้าลึก พยักหน้าส่งท้ายในขณะที่บุรุษพยาบาลเข็นเตียงเข้าไปในบอลลูนปลอดเชื้อเพื่อเริ่มการผ่าตัด

….

……….

…………….

เสียงเครื่องมือตรวจวัดระบบการทำงานในร่างกายเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ฟังแล้วน่ารำคาญสำหรับคนที่กำลังเหนื่อยล้า…หากคาร์ลยอมแสลงหู ดีกว่าให้มันส่งเสียงประหลาดหรือเงียบหายไป

พอลนั่งกอดเข่าอยู่ข้าง ๆ เงียบและดูอ่อนแอราวกับเป็นคนละคน…เขาเองก็คงจะมีสภาพไม่ต่างกันนัก ความเครียดจากการรอคอยที่คาบเกี่ยวกับชีวิตใครสักคนนั้นหนักหนาเหลือแสน

บรรยากาศผ่าตัดอันเคร่งเครียดเริ่มแปรผัน อยู่ ๆ หมอกับพยาบาลก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เสียงพูดคุยที่อยู่ ๆ ดังขึ้นนั้น บีบรัดหัวใจคาร์ลและทุกคนที่รอคอยอย่างรุนแรง

ในที่สุด เสียงหนึ่งที่ไม่คุ้นเคยก็แทรกขึ้นมา ไม่ดังกังวาน…หากไม่แผ่วเบาจนเกินไป

เป็นเสียงของทารกแรกเกิด

โซอี้กรี๊ดออกมาเบา ๆ พร้อมกระโดดกอดพี่ชายตัวใหญ่ทั้งสองคน พอลกำหมัดร้อง ‘เย่!!!’ ส่วนมืออีกข้างฟาดบ่าเขารัว ๆ โดยไม่ออมแรง

…คาร์ลสงสัยว่าพอลคงจะตีเขาแรงไป…น้ำตาของเขาจึงไหลพราก

เพราะอยู่ในแคปซูลปลอดเชื้อ พวกข้างนอกจึงทำได้เพียงเบียดเสียดกันมุงอยู่ตรงหน้าต่างพลาสติกใส พยาบาลอุ้มทารกน้อยไปให้โจชัวเห็นหน้า…เขายิ้มออกทั้งน้ำตา จูบหน้าผากจิ๋ว ๆ นั้นอย่างรักใคร่ ก่อนที่หมอและพยาบาลจะดำเนินการทำแผลและทำความสะอาดเด็กน้อยต่อ

ทุกอย่างจบลง เมื่อหมอเดินออกมาบอกว่าทั้งคู่ปลอดภัย ตอนนี้หลับไปแล้ว

คาร์ลและพอลขอบคุณหมอด้วยดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะทรุดลงนั่ง…ผล็อยหลับไปเกือบจะพร้อมกันอย่างโล่งใจ

TBC

Talk :

  • งั่ก ๆ ๆ พะงาบ ๆ /คนเขียนตายก่อนตัวละคร
  • ใจจริงอยากจะลงชดเชยหลายตอน แต่วันนี้กลับบ้านดึก เลยอิดิทได้แค่ตอนเดียวค่ะ TvT
  • ไว้พรุ่งนี้จะรีบอิดิทมาลงเพิ่มนะะะะ แงงง อยากไล่ให้จบทันเดือนมาก ๆ ค่าาา
  • กอดขอบคุณทุกคนที่ยังติดตามกันอยู่เสมอ แง ๆ ๆ ขอบคุณนะคะ (;///; ❤
Advertisements

Comments on: "[Novel] Omega3verse. – Day21" (12)

  1. โหยยยยโล่งอกมากเลยค่ะ เจ้าตัวน้อยเกิดมาแล้วว เกิดมาอย่างสมบูรณ์ด้วย ฮือออออ
    เราประทับใจความรักที่คาร์ลมีให้โจชัวมาก แล้วยังรักเผื่อแผ่ไปทั้งที่ไม่ใช่ลูกตัวเองด้วย โคตรดีอ่ะผู้ชายแบบนี้ㅠㅠㅠ
    ส่วนพี่หลาม ขอไม่เจอกันอีกหลายๆตอนเลยได้มั้ยคะ โผล่มาอีกทีคือตายแล้วงี้5555555 เกลียด!
    ขอบคุณคนเขียนมากนะคะ คุณมาโชสู้ๆ✌✌

    • แงงงงง กอดดดด ขอบคุณเช่นกันค่ะที่อยู่ด้วยกันมาถึงตอนนี้ อีกไม่กี่ตอนก็จบแย้ววว (;///; ❤

      ตัวจิ๋วเกิดแย้วววว คาร์ลนี่คิดว่าตัวเองเป็นพ่อเด็กไปเรียบร้อยแล้วค่ะ กรั่กๆๆๆ คือรักใครแล้วจะรักทุกสิ่งทุกอย่างของคน ๆ นั้น ❤

      ส่วนพี่หลาม ยังต้องเจอนะคะ อิอิ ไปจัดการถล่มหลามกันนน XD

      • ถ้าจบแล้วคงคิดถึงคุณมาโชกับคาร์ โจชัว พอลแน่ๆเลยค่ะ ฮือออออ😂😂😂
        รอนะคะ รอดูพี่หลามโดนตัดหู/เดี๋ยว 55555555
        ทำซุปหูฉลาม!

      • คิดถึงเก๊า สามารถอ่านเรื่องอื่นต่อได้นะคะ อิอิ ❤ #มีโฆษณาแฝงงงง

        โอ้ย หิวเลยค่ะ โคร่กกกกก

      • จริงๆตามอ่านของคุณมาโชทุกเรื่องเลยค่ะ555555555555555 และจะตามต่อไปแน่นอน เก๊าชอบมากกกก ชอบภาษาชอบทุกอย่างเลย💓

      • /ทำมือเลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟ (;///; ❤

  2. Pwfangie said:

    แงงงงงง น้องน้อยเกิดแล้วว ลืมตาดูโลกแล้ววว ฮืออออออ
    คือลุ้นมากว่าจะเป็นอะไรไหม อิพี่หลามเล่นแกล้งซะขนาดนี้ T T ดีใจด้วยนะคาร์ล ลูกคลอดแล้ว เป็นปะป๊าแล้วน้าา (เดี๋ยวๆ?) อื้อหืม ชีวิตครอบครัวแสนสุขกำลังจะมา อิพี่ชบดปล่อยให้เขาได้อยู่ด้วยกันก่อนสักพักเถิดหนาาา อย่าเพิ่งรีบร้อนนะพี่ยาาา

    เผื่อผัวหัวปลาจะได้มีโอกาสทำน้องเพิ่มอีกสักคน 55555555
    คุณมาโชสู้ๆนะค้าาา มาโชทำได้ สู้ตายสู้ๆ. มีนักอ่านอย่างเราๆติดตามเป็นกำลังใจให้กันอยู่เสมอออ เย้!!

    อยากอ่านตอนต่อไปมากเล้ยยย😘😍

    • กว่าจะคลอดได้เนอะคะ แงงงงง แฮ่ก ๆ O(—[

      อยากจะให้ปั๊มกันอีกซักคน กร๊ากกก แต่เรื่องนี้ดำเนินเรื่องแบบวันต่อวัน ดังนั้นคาร์ล อดไปก่อนนะ อิอิอิ ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ค่า ขนาดอ่านย้อนหลังยังได้กำลังใจเต็มเปี่ยมเยย ❤

  3. งุ้ยยย ตาหนูคลอดแล้ว ที่น้องดิ้นเพราะทีส่วนเป็นโอเมก้าของบุปผาใช่มั้ยคะ กลัวตาหลามเล่นพิเรนท์อีกจัง พอลเอาพุลอัดหน้าซักทีเถอะค่ะ หมั่นไส้55555

    • ฮึบ ๆ ตอนหน้าคลอดแล้วค่ะ เย้วววววว / พอลตอนนี้พุงเหี่ยวอยู่ค่ะ เดี๋ยวไปขุนก่อนค่อยอัดหน้าให้ตาย 5555

  4. ชอบพาร์ทที่คาร์ลร้องไห้แล้วโจชัวบ่นน่าเกลียดยังไงไม่รู้ค่ะ รู้สึกว่าเข้ากันมาก แบบ ตกใจร้องไห้อยู่สภาพหน้าคงไม่ดีนักหรอก จะมาสบตาหวานซึ้งอะไรนี่ไม่มี้

    แล้วก็แอบสงสารคาร์ล ชวดอุ้มโจชัวหลายรอบแล้วตอนนี้ ไม่มีแรงนายก็ยืนดูให้กำลังใจปล่อยคนที่พร้อมเค้าช่วยไปเถอะนะ 5555 (โปรดฟังอีกครั้ง ในเลขห้ามีความสงสารซ่อนอยู่)

  5. ฮิเมะโต้คลื่น said:

    แอบสงสัยว่าเป็นลูกครึ่งอย่างนี้ตอนกลายพันธุ์จะเป็นตัวอะไรคะ…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: