macho_luglio 's cargo, Mostly fanfictions.

#FantasticUncleAndHowToLoveHim

[FB : Gradence]  Proof.

Macho_Luglio

NSFW

Credence x Graves

พล๊อตไม่มีหน้าตาดีไปวันๆ

เป็นเหตุการณ์หลังครีเดนซ์ฆ่าแม่รี่ลูนะคะ / และไม่มีเหตุการณ์ต่อจากนั้น…

เพอซิลวาน เกรฟส์ มาถึงช้าเกินไป…

แมรี่ ลู และ เชสติตี้ แบร์โบนส์ นอนเสียชีวิตอยู่บนพื้น โมเดสตี้ หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

ครีเดนซ์…ยังอยู่ที่นั่น หนาวสั่น พรั่นพรึง

ผนังบางส่วนแตกออก เป็นช่องให้ลมหนาวพัดกรูเข้ามา เกรฟส์ร่ายคาถา ‘เรปาโร’ ซ่อมแซมให้มันเหมือนเดิม

แต่ถึงอย่างนั้น ภายในห้องโถงก็ยังเหน็บหนาว เกรฟส์ถอดเสื้อโค้ทสีดำหรูหรา คลุมลงไปบนไหล่ของครีเดนซ์

“เสื้อโค้ท…อุ่นขนาดนี้เลยเหรอครับ”

คำถามนั้น บ่งบอกถึงความแร้นแค้น เกรฟส์ลงนั่งข้างเด็กหนุ่ม โอบแขนรอบแผ่นหลัง

“ขอฉันดูมือหน่อย” คนสูงวัยกว่าบอก

ครีเดนซ์แบมืออันสั่นเทาส่งให้ ผิวหนังมีเพียงรอยจาง ๆ ของแผลในอดีต

“กล้าหาญมาก…” เกรฟส์ชม “เธอไม่ยอมให้ใครทำร้ายอีกแล้ว”

หูที่เคยชินเพียงคำด่าทอ ไม่คุ้นกับคำชมเท่าไหร่ ครีเดนซ์กะพริบตาเชื่องช้า

ก่อนจะยิ้มออกมา…ครั้งแรก

เกรฟส์ยิ้มตาม กว้างกว่า พึงใจกว่า เมื่อได้เห็นว่าใบหน้าของเด็กหนุ่มนั้นหล่อเหลาเมื่อเผยรอยยิ้มดั่งที่เคยคาดเดาไว้…เขายกมือขึ้นสัมผัสข้างสันกรามโดดเด่น ไล้ปลายนิ้วหัวแม่มือเข้ากับแก้ม

ครีเดนซ์สะดุ้งเล็กน้อย หากไม่เอนหนีมือแม้เพียงนิด

“เธอเป็นอิสระแล้ว” เกรฟส์กระซิบด้วยเสียงทุ้มนุ่ม “…เธอน่ะ แข็งแกร่ง…ไม่ต้องเก็บกดตนเองอีกต่อไป อยากรู้อะไร อยากทำอะไร ได้ทั้งหมด”

สิ่งที่อยากทำ ครีเดนซ์ยังไม่รู้…หากสิ่งที่อยากรู้…เขามีข้อหนึ่ง

“ผม…ถามอะไรคุณได้ไหมครับ” เด็กหนุ่มหลบตา

เกรฟส์จับใบหน้านั้นหันกลับมาหา “ว่ามาสิ”

ครีเดนซ์ลังเล…

เขากำมือ ใช้ปลายนิ้วสัมผัสรอยแผลเป็น

และคลายออกเมื่อเปล่งเสียงถาม

“เวลาเฆี่ยนตีคนอื่น…เราจะรู้สึกดีเหรอครับ”

เกรฟส์นิ่งไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะยกยิ้มชวนมอง  “จะลองดูไหม…”

ครีเดนซ์กะพริบตาถี่ขึ้น สับสนหนักขึ้น เมื่อเห็นคนตรงหน้าผายมือไปยังซากศพของแม่…ร่างไร้ชีวิตของแมรี่ ลู

ยามมีชีวิตเขาหวาดหวั่นนางมารร้าย ยามไร้ชีวิตเขาก็เห็นเป็นเพียงซากเนื้อ…น่าสะอิดสะเอียน

เกรฟส์หัวเราะเบา ๆ เมื่อเดาจากอาการคลื่นเหียนของเด็กหนุ่ม

“เป็นความรู้สึก…ของการได้มีอำนาจเหนือกว่า..เหมือนเป็นเจ้าชีวิตของผู้ถูกกระทำ”

สูทตัวนอกถูกถอดออก ลอยไปพาดบนเก้าอี้ตัวที่ยังสภาพดี เสื้อกั๊กตัวในตามไป เหลือเพียงไทด์และเชิ้ตสีขาวกระจ่าง

ครีเดนซ์ยืนตัวเกร็ง หากฟังคำอย่างตั้งใจ

“ได้ลงมือตามใจ…” เกรฟส์ยกไทด์ขึ้นเล็กน้อย เหมือนจะยื่นให้ “…ไม่อยากลองถอดเสื้อผ้าคนอื่นหรือ”

ครีเดนซ์…ไม่กล้า

เกรฟส์ถอนหายใจ ปลดไทด์ออกด้วยมือตนเอง…แววตาผิดหวัง

นั่นทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกเสียใจ…เสียใจยิ่งกว่าพลั้งพลาดฆ่าเชสติตี้ตาย…

กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดออกทีละเม็ด…นิ้วของเกรฟส์ไม่ได้เรียวสวย ค่อนข้างหนา มีริ้วรอยและบาดแผล…มือปราบมารคงไม่ใช่งานสบายนัก

หากในสายตาของครึเดนซ์ นิ้วมือที่ขยับเปิดเสื้อผ้าทีละส่วนนั้น ยั่วยวนและยั่วยุเหลือใจ

เกรฟส์หยุดมือ เมื่อสาบเสื้อเปิดกว้าง เผยให้เห็นผิวเนื้อตั้งแต่ลำคอ…ร่องอก…กล้ามเนื้อหน้าท้อง…สะดือ…เส้นขนสีดำปนขาว…ลับหายไปในขอบกางเกง

หัวเข็มขัดสะท้อนแสงจันทร์ เมื่อมันขยับไหวขณะถูกถอดออก

มือที่หยิบยื่นเส้นหนังให้ไม่มีสั่นไหว ในขณะที่มือที่ยื่นมารับสั่นเทาราวกับจะแตกสลาย

“ลองสิ…” เสียงทุ้มนุ่มกระซิบ เกรฟส์หันหลังให้…รูดเสื้อเชิ้ตเนื้อลื่นออกจากบ่า

หลังเปลือยเปล่านั้น ไร้ตำหนิ…

หากได้ทำร่องรอยลงไป

จะเหมือนสลักความเป็นเจ้าของไว้หรือเปล่า

คำว่า ‘เจ้าของ’ ในหัว แล่นพล่านลงไปยังกึ่งกลางลำตัว ปลุกเร้าอารมณ์ลึกให้แตกตื่น

…ทว่า…คุณเกรฟส์จะต้องเจ็บปวด

ดั่งมีคาถาพินิจใจ

“ฉันรักษาแผลได้…ไม่ต้องลังเล”

ครีเดนซ์รู้สึกว่าแรงกดดันในอกคลายออก…เขาพรูลมหายใจ ก่อนจะสูดเข้าใหม่ กระชับเส้นหนังแน่นขึ้น

แล้วหวดฟาด

รอยแดงฉานพาดผ่านจากสะบักซ้ายลงสู่เอวขวา…ดูน่าเจ็บปวด หากสวยงามเกินว่าเด็กหนุ่มจะละสายตา

เขาหวดฟาดลงไปอีกครั้ง

มองผิวเนื้อขาวสั่นระริก มองเอวที่บิดส่ายไปมาอย่างกลั้นไม่อยู่…

ครีเดนซ์กำเส้นเข็มขัดจนหนังกดลึกเข้าไปในรอยแผลเป็น…เจ็บแปลบจนมือชา หากกลับรู้สึกว่าตนเองได้เชี่ยมโยงความเจ็บปวดกับคนตรงหน้า

ยิ่งแผ่นหลังตรงหน้าแดงจัดเท่าไหร่ เลือดในกายของเขายิ่งกองสุมสู่ด้านล่างเท่านั้น

จนกระทั่งเสียงกระเส่าหลุดลอดลำคอของเกรฟส์ออกมา

ครีเดนซ์ทรุดลงกับพื้นตัวงอ…กุมหว่างขาที่ตั้งชันและเปียกจนชุ่มกางเกงผ้าราคาถูก

“ครีเดนซ์…”  เกรฟส์เรียกด้วยเสียงหอบ ผสานกับเสียงสูดปากอย่างเจ็บร้าว “ยังไม่จบ…ลุกขึ้น”

“ผม…ผม….ขอโทษครับ…ผมมันทุเรศ…” ขอบตาร้อนจัด อับอาย

“มันเป็นเรื่องปกติ” เสียงนุ่มนวลเอ่ยปลอบ “…ลุกขึ้น…ถอดเข็มขัดของนายออก”

ครีเดนซ์สะดุ้ง…หรือถึงคราวเขาถูกเฆี่ยนตีบ้าง

แต่แปลกนัก…เขาไม่รู้สึกต่อต้าน หากเป็นคน ๆ นี้…เขาพร้อมยอมตามใจ

เด็กหนุ่มยันตัวลุกขึ้น มือเก้งก้างปลดเข็มขัดตนเองออก รวบไว้ในมือแล้วก้มหน้าก้มตายื่นให้…

เสียงหัวเราะดังมาจากเบื้องหน้า “แค่ถอดเฉย ๆ ไม่ต้องส่งมา…เงยหน้าสิ”

ครีเดนซ์ทำตาม

แล้วต้องเบิกตากว้าง…

กางเกงเรียบหรูของเกรฟส์ ตอนนี้กองอยู่ตรงข้อเท้า ชั้นในสีขาว…รูดลงมาต่ำกว่าบั้นท้าย…นิ้วมือที่เต็มไปด้วยริ้วรอยนั้น เกี่ยวเนื้อขาวให้แยกออก

ครีเดนซ์ไม่อาจละสายตาจากส่วนเร้นลับนั้นได้…ซ้ำยังเห็นเงาของความตื่นตัวเปี่ยมอารมณ์ของอีกฝ่าย ขยับไหวอยู่…

“นาย…รู้ใช่ไหมว่าต้องทำอะไร” เกรฟส์ขมวดคิ้วพร้อมรอยยิ้มหยอกเย้า “ทำตามสัญชาตญาณเลย”

แม้คนที่ขี้ขลาดที่สุดในโลก ก็ยังไม่อาจหักห้ามจากกามารมณ์ได้

เด็กหนุ่มสาวเท้าเข้าไปหา…ปลดกางเกงของตนเองลง ส่วนแข็งตึงดีดออกมาจดจ่อทางเข้า

“ทำฉัน…”

น้ำเสียงนั้น ราววิงวอน

คุณเกรฟส์ต้องการเขา…ต้องการเขา

ความร้อนระอุเสียดแทง…ทีละนิด…ภายในคับแน่นต่อต้าน หากยังฝืนรุกรานเข้าไป

ครีเดนซ์จิกปลายเล็บเข้ากับบั้นท้าย ประคองไว้ไม่ให้ร่างตรงหน้าล้ม…ความสุขสมแล่นพล่าน

เด็กหนุ่มร้องไห้

ในขณะที่กระแทกเอวเข้าใส่คนที่เคารพรักด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี…ต่อจากผีร้ายฆ่าคน เขาได้กลายเป็นสัตว์หื่นกามต่อหรือนี่

ความใคร่ทะลักล้นออกมาจนเปื้อนชั้นในตรงต้นขา ครีเดนซ์ถอนร่างออกอย่างหอบเหนื่อย…ก่อนจะทรุดลงนั่งอย่างทำอะไรไม่ถูก…เมื่อส่วนกลางร่างกายยังคงแข็งชัน…เขาอับอายต่อความต้องการที่โลภมาก

“เด็กดี…”  เกรฟส์…ที่แปดเปื้อนไปด้วยคาวกาม ลูบเส้นผมของเด็กหนุ่มจนยุ่งเหยิง “ไม่ใช่เรื่องผิด นายทำดีแล้ว นายแค่ปลดปล่อยความต้องการ…รู้ไหม เพราะอะไรมันถึงไม่ยอมสงบ”

ครีเดนซ์ยกมือขึ้นกุมมือที่วางอยู่บนศีรษะ สิ่งที่ได้ยินนั้น ยกความผิดในใจให้เบาบาง

“เพราะอะไรหรือครับ” อยากได้คำตอบที่เป็นดั่งคำให้อภัย

เกรฟส์เชยคางเด็กหนุ่มให้เงยขึ้นสบตา…ขณะลดตัวลงนั่งคร่อมช้า ๆ

“…เพราะนายรักฉัน”

เหตุผลนั้น…บอกพร้อมช่องทางที่กลืนกินลงมาบนแก่นกาย

ครีเดนซ์ครางในลำคอ…ยกแขนขึ้นกอดรัดเอวอีกคนเอาไว้

…เขาได้พิสูจน์แล้ว…ได้ทดลองแล้ว…ว่ามันรู้สึกดีเพียงไหนยามได้ ‘ทำร้าย’ คนอื่น

ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นลูบไล้ไปตามแผ่นหลัง…สัมผัสความร้อนระอุตามรอยช้ำอันสดใหม่…เงี่ยฟังเสียงครางเครือแสนซ่านปนกระสันนั้นอย่างพึงใจ

จะแปลกไหม…หากเขาอยากทำร้ายคุณเกรฟส์เพียงคนเดียว…ตลอดไป…ด้วยเหตุผลเดียว

เพราะรัก…

-End-

Talk :

  • คือ…ชอบโคลินเอซรา แต่ชอบครีเดนซ์เกรฟส์
  • ถือว่าคนละจักรวาลแล้วกันนะ
  • รู้สึกบาป…
Advertisements

Comments on: "[FB : Gradence] Proof." (6)

  1. /เลือดกำเดาพุ่ง แอระะะ
    ฮอตมากค่ะ ทั้งคุณเกรฟส์ทั้งครีเดนซ์ ทำไมคุณอาช่างยั่วอย่างนี้ ฮือออออ
    จริงๆเราชิปทั้งสองแบบเลยค่ะ แต่ไม่ค่อยเจอคนเขียนครีเดนซ์รุก กร๊าวใจละเกิลลลล
    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ดีต่อใจจริงๆ55555555

    • ฮือออออ ไม่ค่อยมีจนต้องผลิตเองค่ะ กร๊ากกกกกก /กอด ๆ ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ค่า ❤

  2. กรีดรว้องงง ฮือ ชอบมาก เขียนดีมาก ฟิคไทยหาฟีลจิตป่วยไม่ค่อยมี ชอบissueในใจของทั้งสองคลล
    สารภาพว่า ตอนแรกกรอกพาสเป็น meht dnif ot erehw dna stsaeb citsatnaf นานมากค่ะ55

    • แอร๊ะะะะ เพิ่งมาเห็นคอมเมนต์ ขอบคุณมาก ๆ ค่าาา (- -,,
      ส่วนพาสเวิร์ด กร๊ากกก ไม่ต้องห่วงนะคะ มีคนคิดเหมือนกันเลย เอิ่กๆๆๆๆ /กอดโอ๋ ไว้คราวหน้าเก๊าใบ้ง่าย ๆ กว่านี้นะ

  3. _(´ཀ`」 ∠)_ *ขาดใจตาย* มันบีบ มันบิด มันรวดร้าวหัวใจเหลือเกินค่ะ เด็กน้อยเก็บกดขี้อายว่าง่ายเกินไปแล้ว หนูรุกเขาแต่หนูก็เป็นเบี้ยล่างเขาอ่ะลูกกก แอร๊ยยย
    ขอบคุณที่ชี้โพรงค่ะ ฮือออ /กัดกิน

    • อุฮิ ๆ ๆ แบ่งปันเรือกันค่ะ แฮ่กกกกกก O(—-[

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: