macho_luglio 's cargo, Mostly fanfictions.

16-11-25-01-11-14-331_deco

ตอนเก่าๆค่า

หมายเหตุ นี่คือการลงรวดเดียวตั้งแต่ตอน 24-30(จบ)

Day 26

Keyword : Mask

Ch 26 : Jan 6, 2017.

 

 

‘Sardine Run คือการอพยพของฝูงปลาซาร์ดีน เกิดขึ้นที่แอฟริกาใต้ในช่วงเดือนพฤษภาคมจนถึงเดือนกรกฎาคม เมื่อปลาซาร์ดีนนับพันล้านตัว วางไข่ในน้ำเย็นที่ Agulhas Bank และเคลื่อนไปทางทิศเหนือตามแนวชายฝั่งตะวันออกของแอฟริกาใต้ ตัวเลขการอพยพที่ชัดเจนของพวกเขาสร้างความตื่นเต้นให้กับผู้ล่าทั้งหลายตามแนวชายฝั่งดั่งกล่าวไปจนถึงโมซัมบิก ก่อนมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกสู่มหาสมุทรอินเดีย

กลุ่มปลาซาร์ดีนเหล่านั้นรวมตัวกันเป็นกลุ่มเพื่อป้องกันการถูกคุกคามจากผู้ล่าทั้งหลาย ได้แก่ โลมา, นกทะเล, ฉลาม, วาฬ และอื่น ๆ ซึ่งเป็นกลไกการป้องกันตัวเองที่เชื่อว่าการรวมตัวเป็นกลุ่มมีโอกาสรอดมากกว่าอยู่เพียงตัวเดียว’

-Wikipedia

 

 

นานมาแล้ว…เมื่อแรกเริ่มยุคมหาวารี ยังมีแผ่นดินเหลืออยู่ และในแผ่นดินนั้น มีทะเลสาบขนาดใหญ่ เป็นดั่งบ้านของมนุษย์สายพันธุ์ปลาน้ำจืด

พวกเขาเหล่านั้นมีอายุยืนยาว สวยงาม อ่อนวัยอยู่เสมอ…อาศัยอยู่อย่างสงบสุข ไร้การรบกวนจากภายนอก บ้านของพวกเขาดั่งสวรรค์บนดิน มีความพอเพียงจนไม่อยากแสวงหาอะไรอีก…

หากไม่มีสิ่งใดยั่งยืน ภูเขาที่โอบล้อมทะเลสาบพังทลาย เหล่าสายพันธุ์น้ำจืดได้พบโลกภายนอก…นรก…เริ่มจากจุดนั้น

เกิดข่าวลือ ว่าหากอยากจะอายุยืนยาวและอ่อนวัยไม่แก่เฒ่า ต้องทานเนื้อของพวกน้ำจืด…โดยเฉพาะเหล่าโอเมก้า พวกเขาถูกไล่ล่าอย่างโหดเหี้ยม หลายตระกูลสูญสิ้นเผ่าพันธุ์

แม้โลกจะโหดร้าย หากยังมีความหวัง เมื่อเหล่าผู้มีจิตใจเมตตาและเชิดชูมนุษยธรรมได้จัดตั้งองค์กรลับขึ้น…เป็นองค์กรที่ช่วยเหลือและดูแลสายพันธุ์น้ำจืด ให้ที่พักและปกปักรักษา

นั่นคือจุดกำเนิดของ ‘คริมสัน’

เวลาผ่านไป สายพันธุ์น้ำจืดทยอยหมดสิ้นอายุขัย เหลือเพียงรุ่นหลังไม่มากนัก หากคริมสันกลับขยับขยาย รับเอาสายพันธุ์หายากอื่น ๆ มาดูแลไว้ รวมไปถึงพวกกลายพันธุ์ที่โดนบางสังคมรังเกียจ

‘ซีบิล’ โอเมก้าม้าน้ำรุ่นสุดท้าย ได้รู้จักกับ ‘บุปผา’ โอเมก้าปลาสวาย ที่เมืองนี้

…แม้จะอายุต่างกัน แม้จะคนละหลายพันธุ์ แม้จะเป็นโอเมก้า แม้จะเป็นเพศหญิง…

หากเมื่อความรักเกิดแล้ว สิ่งใดก็มาเป็นข้อแม้ไม่ได้

ทั้งคู่ครองรักกันมาเนิ่นนาน จนวันหนึ่ง คริมสันได้รับเอา ‘หลง’ โอเมก้าปลาอะโรวาน่า เข้ามาอยู่ในความคุ้มครอง…บุปผาถูกชะตากับน้องชายร่วมสายน้ำจืดคนนี้ เอ็นดูและดูแลเขาอย่างดีเสมอ

หากหลงยังมีห่วงอยู่นอกคริมสัน…เขาอยากกลับไปยังบึงน้ำบ้านเกิด เพื่อตามหาญาติที่อาจยังหลบหนีอยู่

ความทุกข์ของหลงทำให้บุปผาใจอ่อน เธอลอบออกไปพร้อมกับเขา เดินทางขึ้นเหนือสู่อาร์กติกเซียร์ พรมแดนติดต่อกับโลกน้ำจืดเก่า

และไม่ได้กลับมาอีก….

ซีบิลแทบคลุ้มคลั่ง แม้ทุกฝ่ายในคริมสันจะพยายามช่วย หากไม่ทันใจอันร้อนรน เธอออกจากคริมสันโดยไม่รอ สืบหาทุกอย่างด้วยตนเอง…ชีวิตของม้าน้ำยืนยาว…เธอศึกษาทุกอย่าง จนเจอที่ ๆ กักขังคนรักเอาไว้ หากความพยายามล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะโอเมก้าแบบเธอไม่อาจต้านทานพลังของอัลฟ่าได้

ในที่สุด เธอก็นึกถึงการยืมมือคนอื่น แฝงตัวเข้าไป แผนการหลอกใช้โจชัวจึงเกิดขึ้น…เมื่อเป็นเมียของคนภายใน อะไร ๆ ก็ง่ายขึ้น

เธอสืบจนรู้เบื้องลึก ว่าสิ่งใดใช้ ‘ฆ่า’ ชาร์กเบนเดอร์ได้…แม้อแมนด้า แม่ของฉลามขาวจะตายไป หากในระเบียนประวัติของคริมสัน ย่อมระบุชื่อญาติสนิทคนอื่น รู้ว่าใครที่อแมนด้าอยากจะมอบ ‘อาวุธป้องกันตัว’ ให้

ซีบิลได้อาวุธนั้นมาไว้ในมือแล้ว

แค่รอเวลาสังหาร

———

 

ต้องใช้เวลาข้ามวันข้ามคืน กว่าจะส่งตัวผู้ก่อการร้ายจำนวนมากไปเข้าคุกได้หมด เพราะต้องมีการสืบสวนรายคน ซักถามแรงจูงใจ…บางคนมาพร้อมอาวุธ หากไม่ได้ทำร้ายใคร พวกเขาเพียงแค่มาเพราะเจ้านายบอกให้มา จิตใจไม่ได้โหดเหี้ยมจนลงมือ พวกนี้ซีตัสให้แค่ทำทัณฑ์บนเอาไว้ แล้วปล่อยตัวกลับ

ส่วนพวกไล่สาดกระสุนฆ่าคนอย่างคึกคะนอง ต้องถูกจองจำ

ซีตัสประกาศผ่านเครื่องกระจายเสียง ขอบคุณประชาชนที่เห็นแก่มนุษยธรรมและออกมาช่วยเหลือ ทุกคนจึงแยกย้ายกันกลับไปอย่างชื่นมื่น

เมื่อจตุรัสเริ่มโล่งอีกครั้ง โจชัวและคาร์ลจึงได้เผชิญหน้ากับหญิงสาวปริศนา เธอถอดหน้ากาก (mask) ออก ปล่อยลอนผมสีน้ำตาลให้ยาวสยาย

ซีบิลยิ้มบางให้อดีตสามี “…ดีใจที่เห็นคุณปลอดภัย”

โจชัวไม่ได้แปลกใจนัก เขาคุ้นตากับครีบกลางหลังของเธอ…ในวันที่ข่มขืนเขา “ฝีมือเธอทั้งหมดสินะ”

“ไปรษณียบัตรของคุณ เป็นที่ร่ำลือกันไปทั่วทุกเมือง”  หญิงสาวเก็บอาวุธในมืออย่างคล่องแคล่ว “ฉันก็แค่ทำให้ทุกอย่างมันเป็นอันหนึ่งอันเดียวเร็วขึ้น พอจะคาดเดาได้ว่าปลายทางต้องไปหาพ่อแม่ของคุณ เลยตามไปหา พาพวกท่านมายังสถานีกระจายเสียง ประกาศให้ทั้งแปซิฟิเซียร์รับรู้พร้อมกัน โชคดีที่ชาร์กเบนเดอร์ไม่ได้อยู่ในเมือง ทุกอย่างเลยง่ายดาย”

ง่ายตรงไหน บุกเข้าไปในสถานีกระจายเสียงล่ะสิไม่ว่า คาร์ลแอบค่อนขอดในใจ


“ฉันควรจะต้องขอบคุณเธอสินะ”  โจชัวแค่นหัวเราะ…มองอดีตภรรยา ที่กลายเป็นคนอื่น…ไม่สิ ตัวเธอที่เคยแต่งงานกับเขาต่างหากคือตัวปลอมตลอดมา

ซีบิลมองหน้าท้องแบนราบของคนตรงหน้า “ลูก…ปลอดภัยไหม”

“คลอดแล้ว…แม้จะถูกชาร์กเบนเดอร์ทำร้ายจนคลอดก่อนกำหนด แต่แข็งแรงดี”  กลายเป็นคาร์ลที่ตอบรับแทนเจ้าของท้อง “ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องห่วง”

อารมณ์ประชดประชันทำให้พูดออกไปเช่นนั้น…แล้วต้องอุทานว่าฉิบหายในใจ เมื่อน้ำตามากมายทะลักออกมาจากดวงตาสีทองสว่าง

โจชัวไม่รู้จะปลอบยังไง และไม่อยากปลอบเท่าไหร่ จึงเลือกใช้คำกลาง ๆ “ยังไงเขาก็เป็นลูกของเธอ…กับฉัน…ใช่ไหม”

“เขาเป็นลูกของคุณจริง ๆ โจชัว” ซีบิลปาดน้ำตา “ฉันสาบาน…เขาคือลูกของคุณ”

คำยืนยันนั้นแค่ช่วยย้ำให้มั่นใจ…โจชัวรู้อยู่แล้วว่าโคลเป็นลูกแท้ ๆ …หน้าเหมือนเขาเสียขนาดนั้น

แต่มีอีกเรื่องที่ค้างคา และต้องการคำขยาย “…แล้วเธอทำให้ฉันตั้งท้องทำไม”

ซีบิลหยุดร้องไห้…ตั้งสติก่อนจะอธิบาย  “ฉันน่ะ คือม้าน้ำรุ่นสุดท้าย…สัญชาตญาณในตัวฉันบอกตลอดเวลาให้หลงเหลือทายาทเอาไว้บนโลกใบนี้ ก่อนที่ฉันจะตาย…แล้วสิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่ก็เสี่ยงภัยตลอดเวลา”

โจชัวพยักหน้ารับ เป็นเชิงว่าให้พูดต่อ

“และฉันก็ค้นพบโดยบังเอิญ ว่าเวลาพวกเรามีเซ็กซ์กันคุณมีน้ำหล่อลื่นออกมาทางด้านหลัง ฉันแอบตรวจดูตอนคุณหลับ แล้วมั่นใจว่าใช่” หญิงสาวหลบสายตานิดหน่อย เพราะต้องคุยกันต่อหน้าคาร์ล “ฉันจึงปล่อยตัวเองให้ตั้งท้อง…และย้ายลูกทางท่อนำตัวอ่อน…ด้วยอวัยวะเฉพาะของเผ่าพันธุ์”

โจชัวยกมือห้าม ประมาณว่าไม่ต้องเล่าให้ละเอียด เข้าใจแล้ว

ซีบิลบีบมือเข้าหากัน ดวงตาสีทองจ้องตรงมา ไร้แววเสแสร้ง  “…แต่ฉันอยากให้เชื่อไว้ ว่าตอนที่อยู่กินด้วยกัน…แม้ฉันจะรักบุปผา…หากฉันก็มีความรักให้กับคุณด้วย ลูกของเราเกิดจากความรัก”

กับเหตุการณ์ทั้งหมดทั้งมวลที่เบต้าธรรมดาคนหนึ่งได้รับมา มันหนักหนาเกินกว่าจะให้อภัยเพราะคำว่ารัก

โจชัวคงจะเป็นเช่นนั้น…ไม่ให้อภัยอดีตภรรยา โกรธแค้นสาปแช่งเธอ…ถ้าหากว่าเขาเดียวดาย

แต่ตอนนี้เขาไม่ได้เดียวดาย…

มือขาวขยับไปกุมมือใหญ่ของคนข้างกาย เหมือนขอกำลังใจ เหมือนอยากจะยืนยันให้คนเคยทำร้ายเห็น

“ฉันจะเชื่อเธอ…”  โจชัวเอ่ยช้าและชัด “เพราะฉันเพิ่งเข้าใจไม่นานมานี้เหมือนกัน…ว่าการรักใครสักคนจนแทบทนไม่ไหวมันเป็นยังไง”

คาร์ลบีบมือนั้นตอบ…รอยยิ้มแห่งความสุขผุดขึ้นบนมุมปาก

ซีบิลกะพริบตาสองสามครั้ง…ก่อนจะคลี่ยิ้มบาง…พึมพำเสียงเบา “ในที่สุด…”

โจชัวกับคาร์ลได้ยินไม่ชัดนัก จึงทำหน้าสงสัย หากหญิงสาวตัดบท

“ฉันต้องไปช่วยคนรักของฉันบ้างแล้ว”  ซีบิลเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือออกไป “…ขอบคุณ สำหรับช่วงเวลาอันมีค่าที่ผ่านมาร่วมกัน”

โจชัวยื่นมือไปจับมือเธอ บอกลา…และปล่อยไป

หญิงสาวยังไม่ลดมือลง แต่ยื่นมาทางคาร์ลต่อ….เขาอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะทำใจยื่นไปจับตอบเพราะถูกโจชัวแอบกระทุ้งสีข้าง

“คุณชนะแล้ว” ซีบิลหัวเราะเบา ๆ และหันหลังจากไป…

TBC

Advertisements

Comments on: "[Novel] Omega3verse. – Day26" (4)

  1. ขอให้ซีบิลมีความสุขกับบุปผานะคะ แงงงงง คาร์ลไม่ต้องห่วงละนะ ศัตรูหัวใจไปแล้ว ก็อยู่เลี้ยงลูกไปนะคะ65

    • ยึดลูกเขาเลยด้วยค่ะ กร๊ากกก /แต่ซีบิลก็คงมีมาเยี่ยมบ้างล่ะนะ อิอิ

  2. Pwfangie said:

    สุดท้ายสงครามก็สิ้นสุดลง ทั้งสงครามกลางเมือง ทั้งสงครามรัก(?)น้ออ ดูเหมือนว่าจะคลี่คลายแล้วว่าต่อไปจะเป็นยังไงต่อ แอร๊ยยย น้องโคลน้อยจะอยู่กับุณพ่อใหม่ไหมคะ? ><

  3. ถึงจะเป็นตราบาปติดตัวว่าครั้งหนึ่งในชีวิตเคยถูกภรรยาข่มขืน แถมยังท้องแทนด้วย แต่ก็โอเค..มั้ย โอเคเนอะ 5555 ได้ลูกแท้ ๆ ตอบแทนมาคน

    ซีบิลก็บรรยายซะแทบจดเลคเชอร์
    คาร์ล ไหน ๆ ได้ยินทฤษฎีแล้วสนใจพิสูจน์ภาคปฏิบัติไหมคะ— แค่ก ๆ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: