macho_luglio 's cargo, Mostly fanfictions.

[FFXV] Duties. #Glanis – 1

Macholu

 

อ้างอิงเหตุการณ์และ TL ในช่วงอนิเมะ Brotherhood นะคะ ,,- -,,

 

———

“หนี…ไปกับฉัน”

อามิซิเทีย คือตระกูลของนักรบ พวกเขาไม่มีวันหนี ไม่มีวันพ่าย

อิกนิสจึงแทบไม่เชื่อ เมื่อคำนั้นเอ่ยโดยกลาดิโอลัส

———

 

สิบแปดปี คือช่วงอายุหัวเลี้ยวหัวต่อ…แม้จะสับสนกับการเลือกอนาคตว่าจะเป็นผู้ใหญ่แบบไหน แต่ความเยาว์วัยทำให้ทุกอย่างดูมีชีวิตชีวา…อิสระเสรี

 

เว้นเสียแต่ในวัยสิบแปดปีนั้น ได้ถูกกำหนด ‘หน้าที่’ เอาไว้ตั้งแต่เกิด

 

ในห้องบัลลังค์แห่งลูซิสเมื่อหลายปีก่อน…กลาดิโอ้ได้พบกับอิกนิสเป็นครั้งแรก…พวกเขายืนคู่กันโดยปราศจากการสนทนา ต่างคนต่างขานรับ ‘ปฎิญาณ’ ต่อราชวงศ์

 

พันธะที่ผูกพวกเขาเข้าหากัน คือเจ้าชายองค์น้อย…ในเมื่อมีเจ้านายคนเดียวกัน ใครบางคนเอ่ยแซวอย่างติดตลกไว้ ว่าตระกูลอามิซิเทียและตระกูลซีเอนเทียเหมือนถูกคลุมถุงชน ต้องอยู่กันไปจนตาย

 

หากเป็นหน้าที่คงต้องทำ แต่กลาดิโอ้ไม่เคยคิด…ว่าจะสนิทกับคนหน้านิ่งได้มากนัก

 

พวกเขาไม่ค่อยมีเรื่องให้พูดกัน ถ้าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับ ‘น็อคทิส’

 

….

………

………….

 

แม้ประตูจะเปิดกว้างอยู่แล้ว แต่กลาดิโอ้เลือกจะเคาะลงบานไม้เบา ๆ เมื่อเห็นว่านอกจากน็อคทิสแล้ว ยังมีอิกนิสอยู่อีกคน

 

“ถึงเวลาซ้อมมือกับนายแล้วเหรอ” เจ้าชายน้อยน่าเอ็นดูในอดีต เติบโตเป็นเด็กหนุ่มผู้มีใบหน้าง่วงซึมได้อย่างไรก็ไม่ทราบ  “งดได้ไหม”

 

“อยากเพิ่มเวลาใช่ไหม ได้…” กลาดิโอ้แสยะยิ้ม

 

“ไม่งดก็ไม่งด ไม่ต้องเพิ่มเวลา” น็อคทิสลุกขึ้นจากโซฟา ปล่อยปึกกระดาษในมือลงกับพื้นโต๊ะหินอ่อนหรู

 

“…นี่เอกสารราชการนะ ใส่ใจหน่อย”  อิกนิสขมวดคิ้ว

 

“อ่า…ทำหน้าบึ้งมาก ๆ ถึงได้แก่ก่อนวัยยังไงล่ะ” เจ้าชายยิ้มบาง ดูเหมือนการได้ทำอะไรขัดใจราชเลขา จะเป็นความบันเทิงเล็ก ๆ แบบหนึ่ง

 

อิกนิสไม่ต่อปากต่อคำ เขาก้มลงหยิบเอกสารมาจัดให้เขาที่ ก่อนจะเอ่ยปาก “ขนมล่ะ เป็นยังไงบ้าง”

 

น็อคทิสหยุดคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “…ยังไม่ใช่รสชาติที่เคยกิน นี่มันหวานน้อยเกินไป”

 

ราชเลขาพยักหน้า “จะจำไว้…”

 

กลาดิโอ้เหลือบมองจาน ขนมทาร์ตสีเหลืองนวลประดับด้วยครีมและเกล็ดน้ำตาล ดูน่ากินขนาดนั้น ยังไม่ถูกปากเจ้าชายอีก

 

“ไปกันเถอะกลาดิโอ้” น็อคทิสถอดเสื้อนอกออก ทำท่าจะโยนลงพื้น

 

อิกนิสเอ่ยดักทาง “อย่างน้อยก็แขวนกับราวไม้”

 

เจ้าชายลอบยิ้มกวน ทว่า ยังไม่ทันได้ปล่อยมือจากเสื้อสูท เสียงของเจ้าหน้าที่ในวังก็ดังมาเสียก่อน

 

“ท่านน็อคทิส องค์ราชาเรจิสเดินทางกลับมาถึงแล้วครับ”

 

มือของเจ้าชายกำเสื้อแน่นขึ้น ก่อนจะตวัดขึ้นสวม

 

กลาดิโอ้มองพลางคิดในใจว่าวันนี้คงได้งดซ้อมจริง ๆ …จังหวะเดียวกับเกิดสายลมวูบหนึ่ง เมื่อใครอีกคนตรงมาหาน็อคทิส ช่วยดึงรอยยับบริเวณไหล่เสื้อให้เข้าที่

 

“ถึงได้บอกไงว่าให้เบามือกับสูทหน่อย” สอนด้วยน้ำเสียงระอา

 

“ครับ ๆ …คุณแม่…” เจ้าชายโคลงหัวไปมา “จะไปพบพ่อพร้อมกันไหม”

 

อิกนิสไม่ตอบ ตีความได้ว่ายังไม่พร้อม

 

แม้จะดีใจที่ไม่ต้องซ้อมให้เหนื่อย แต่น็อคทิสยังมีมารยาทพอ “โทษทีนะกลาดิโอ้”

 

“ช่วยไม่ได้…แต่อย่าลืมฝึกกล้ามเนื้อก่อนนอนล่ะ ไม่อย่างนั้นวันซ้อมนายได้ตายแน่” ราชองครักษ์พ่วงครูฝึกยกมือขึ้นขยี้หัวเจ้าชาย

 

“กลาดิโอ้…พอได้แล้ว”

 

เจ้าของเลิกคิ้วสูง มองอิกนิสดันมือเขาออกจากหัวน็อคทิส และจัดทรงผมให้เจ้าชาย…เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่อีกฝ่ายเรียกชื่อ

 

บอกแล้วว่าถ้าไม่มีเรื่องเกี่ยวข้องกับน็อคทิส พวกเขาแทบจะไม่มีเรื่องให้คุยกัน

 

…และนั่นก็ทำให้กลาดิโอ้เคืองอยู่ไม่น้อย

 

น็อคทิสออกจากห้องไปแล้ว อิกนิสเมื่อส่งเจ้าชายเสร็จก็เดินย้อนกลับไปยังโต๊ะหินอ่อน ลงนั่งบนโซฟาแล้วเริ่มเก็บเอกสารกองใหญ่ที่กระจายอยู่เต็ม…ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้เงยหน้าขึ้น

 

“ไม่มีธุระอื่นหรือไง”

 

กลาดิโอ้ร้องหึในลำคอ กว่าจะทักเขาได้ ล่อไปเกือบครึ่งชั่วโมง  “ว่าง…”

 

ดวงตาภายใต้กรอบแว่นบางไม่บอกความรู้สึกยินดียินร้าย แล้วเบนไปให้ความสนใจกับงานต่อ

 

คนถูกเมินจึงถือวิสาสะตรงมานั่งบนโซฟา แสยะยิ้มเมื่อทำให้เบาะยวบลงไปจนทำให้อีกคนเสียหลักเล็กน้อย

 

“พวกนี้คือไรเนี่ย เยอะไปหมด” ถามขณะเอนหลังลงกับพนักพิง

 

“บันทึกราชกรณียกิจของท่านเรจิส…ที่ต่อไปน็อคต้องทำหน้าที่แทน”  อิกนิสอธิบาย ก่อนจะย่นคิ้วเล็กน้อย “แล้วก็…ใบเกรดกับรายงานกิจกรรม”

 

“เห…” กลาดิโอ้สนใจขึ้นมาทันที ผลการเรียนของเจ้าชาย ใช่ว่าใครจะได้เห็นง่าย ๆ เขาเด้งตัวขึ้นมา ฉวยเอาซองที่มีตราโรงเรียนไปถือก่อนจะโดนอีกคนเก็บไปและเปิดออกอ่าน

 

แล้วต้องผิดหวัง…  “อะไรเนี่ย ผลการเรียนยอดเยี่ยมสมเป็นเจ้าชายเหมือนกันนี่หว่า”

 

“เกรดไม่น่าห่วงหรอก ฉันดูแลกับมือ” อิกนิสทำมือเป็นเชิงให้พลิกไปดูกระดาษอีกใบ

 

“… ‘ไม่ค่อยสนใจเข้าร่วมกิจกรรมกับคนหมู่มาก’  ฮ่าๆๆๆ ก็สมเป็นเจ้านั่นนี่นา” กลาดิโอ้พยักหน้ากับตัวเอง

 

แต่คนฟังกลับส่ายหน้า “ถ้าสังเกตได้ชัดจนอาจารย์เขียนมา ไม่น่าเป็นผลดีกับเจ้าตัวหรอกนะ…เดือนหน้าก็ต้องเข้าไฮสคูลแล้ว โรงเรียนใหม่ สิ่งแวดล้อมใหม่ ถ้ามีเพื่อนเก่าสักคนฉันคงไม่กังวลหรอก”

 

อิกนิสจบด้วยการถอนหายใจ หากกลาดิโอ้ มองตาไม่กะพริบ เกือบลืมหายใจ…เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่อีกฝ่ายพูด (หรือให้ถูกคือ บ่น) กับเขายืดยาวขนาดนี้…รู้ว่าผิด แต่อยากชมเจ้าน็อคว่า…ดีมาก…หาเรื่องให้หมอนี่บ่นอีกเถอะ

 

เพราะสีหน้าเป็นกังวล…ทำให้คนตรงหน้าดูมีชีวิตชีวา ไม่ใช่เครื่องเคลือบที่สวยงามแต่ดูเย็นชา

 

“กลาดิโอ้…”

 

มองเพลิน เจ้าของชื่อรีบคิดหาคำพูด “…แค่ไม่ชอบเข้าสังคม คงไม่เลวร้ายอะไรนักหรอกน่า อีกอย่าง เจ้าน็อคชอบทำตัวขรึมเกินวัย การขึ้นไฮสคูลที่คนรอบตัวเริ่มเป็นผู้ใหญ่แล้วอาจจะดีกว่าเดิม ประมาณว่าเหมาะกับไลฟ์สไตล์ขึ้น”

 

สายตานิ่ง ๆ ของอิกนิส ทำให้คนพูดประหม่าลึก ๆ

 

“งั้นเหรอ…”  รอยยิ้มเล็กน้อยปรากฎขึ้นบนริมฝีปาก

 

“นี่คึอเชื่อฉันใช่มั้ย” กลาดิโอ้ไม่แน่ใจ

 

“หือ…ก็ต้องเชื่อสิ” อิกนิสเลิกคิ้ว “ถ้าเป็นนายที่ถนัดการเข้าสังคมบอก ก็น่าเชื่อ”

 

ถูกชมด้วยแฮะ รู้สึกดีแปลก ๆ “แล้วนายล่ะ เห็นติดต่อกับพวกผู้ใหญ่ในวงราชการบ่อย ๆ นี่นา”

 

“สังคมทำงานต่างกับสังคมเพื่อน” แววตาหม่นลงไปเล็กน้อย “ฉันก็แค่อยากให้น็อคมีเพื่อนรุ่นเดียวกันบ้าง”

 

นี่บอกได้ลาง ๆ ว่าเจ้าตัวไม่ค่อยมีเพื่อนสม้ยเรียน…

 

งั้นเหรอ…”  กลาดิโอ้สรรหาเรื่องคุยต่อ หากไม่อาจนึกอะไรดี ๆ ได้ จึงต้องวนเข้าหาตนเอง  “พวกเราก็ไม่ค่อยได้คุยกันแบบนี้นะ…แล้ว…นายรู้ได้ยังไงว่าฉันถนัดการเข้าส้งคม”

 

“เรื่องของนายมีคนพูดกันไปทั่ว” อิกนิสเอ่ยราบเรียบขณะดึงซองจากมือใหญ่ นำไปใส่ลงแฟ้มสุดท้ายและวางบนตั้ง ก่อนจะหันมายิ้มมุมปาก “…และรู้จากน้ำหอมกลิ่นผู้หญิงที่ติดมาด้วยบ่อยๆ”

 

กลาดิโอ้รู้สึกหน้าชา…ปนกับร้อนวูบวาบในอกและท้องน้อย…ชาเพราะถูกหยอกเรื่องที่ลักลอบทำในวัง ร้อนในอกเพราะรู้สึกว่าตนเองสนิทสนมกับคนตรงหน้ามากขึ้น…

 

ส่วนวูบไหวในท้องน้อย…เพราะรอยยิ้มหยอกเย้าหายากแบบนั้น…

 

ประหม่าจนเถียงหรือตอบไม่ถูก สิ่งแรกที่เข้ามาในสายตาคือขนม กลาดิโอ้คว้ามันมาถือ กัดกร้วมเข้าไปคำใหญ่ ก่อนจะเบ้หน้า

 

“หวานชะมัด” บ่นออกไปโดยไม่คิด

 

อิกนิสหันมาทันที “แต่น็อคบอกว่าหวานน้อยไป”

 

“ไม่ หวานจัดเลยล่ะ” เขาวางทาร์ตคืนลงจาน มองหาน้ำดื่มแก้เลี่ยน “เจ้าน็อคมันกินหวานเกินไปแล้ว”

 

“ไม่เคยรู้มาก่อนเลย…แต่ฉันทำตามสูตรตลอดนะ”  คนทำเสียงเบา

 

“เชื่อสูตรมากไปแล้ว…” กลาดิโอ้ลังเล คนไม่เคยทำอาหารแบบเขา จะสอนสั่งคนทำเป็นดีไหม

 

แล้วความคิดใด ๆ ก็หายไป เมื่ออิกนิสหยิบทาร์ตที่เขากัดไว้ครึ่งหนึ่งขึ้นมา…นิ้วเรียวจุ่มลงไปในครีมข้นแล้วส่งเข้าริมฝีปาก…ดูดเม้มอย่างนุ่มนวล…ก่อนจะค่อย ๆ ถอนออก…ปลายนิ้วยังคงเกลี่ยไปมาบนริมฝีปากสีอ่อนขณะครุ่นคิด…

 

“…คงต้องปรับส่วนผสมจริง ๆ เพื่อสุขภาพของน็อค”

 

จังหวะที่กลาดิโอ้พยายามสลัดตัวเองให้หลุดจากภวังค์นั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นหน้าประตูเสียก่อน

 

“อิกนิส”

 

วูบแรก ราชองครักษ์รู้สึกผิดสังเกต เขาจำไม่ได้ว่ามีเจ้าพนักงานคนไหนมีเสียงทุ้มกังวานโทนนี้

 

หากคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กลับลุกขึ้นอย่างไม่ลังเล พลางค้อมหัวทำความเคารพ กลาดิโอ้หันไปมองตามสายตาของอิกนิส แล้วลุกขึ้นทันใด

 

ราชาเรจิส ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา

 

“ทำไมไม่ไปพบเราพร้อมกับน็อคทิส” เสียงทรงอำนาจถาม

 

“…มีงานค้างอยู่ครับ” ตอบได้ไม่เต็มเสียงนัก

 

“ไม่ใช่ข้ออ้างที่ดีเลย…” เจ้าเหนือหัวยิ้ม ก่อนจะผายมือออก กระดกปลายนิ้วเป็นเชิงเรียก

 

กลาดิโอ้ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่…

 

หากอิกนิสเดินตรงไปหาราชา หยุดยืนนิ่ง

 

…เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มไม่วางมือลงบนมือที่รอรับ องค์ราชาเพียงหัวเราะเบา ๆ แล้วเปลี่ยนที่วางมือ…ตำแหน่งหมิ่นเหม่ระหว่างเอวบางกับสะโพกได้รูป

 

…เวลานับตั้งแต่ราชามาถึงจนจากไปอาจจะไม่กี่นาที…แต่สำหรับกลาดิโอ้แล้ว…เหมือนเขาจะติดค้างอยู่ในห้วงนั้นอย่างยาวนาน โดยมีกลุ่มเมฆหนาดำปกคลุมทั้งใจ

 

TBC

 

  • …ค่ะ ใช่ค่ะ
  • ใช่ค่ะ…ใช่…
  • ใช่— #โดนถีบ
  • น็อคโตะเรียกอิกกี้ว่าแม่แค่ล้อเล่นหรือจงใจ โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ… :’D

 

Advertisements

Comments on: "[FFXV] Duties. – 1 (Gladio x Ignis)" (22)

  1. อมก นี่มัน น้องก็เคยว่าใช่ นี่มัน ถ้าใข่ก็จะดีมาก เฟ่วา่ฟกวเ้เ่ดหา่วหด่งหด่

  2. อนาคตของกลาดิโอ้ช่างมืดมน แต่ก็นะ ,,- -,,

    • ก็ไม่แน่นะคะ อิอิอิอิอิอิอิอิ

      • ไม่แน่ว่าจะมืดมน แต่แน่นอนว่าเดี๋ยวต้องเจ็บปวด /มองมาหลิงและผลงานที่ผ่านมา

      • ทำไมฮันเหมรู้ทันนนนนนนน /สะเทิ้มอาย

  3. เคย์ said:

    กรี๊ดดดดด นี่พ่อต้องไปแย่งม๊ามาจากมือคนอื่นเหรอออออ มีความเมียเก็บมาเฟีย 5555555
    สู้ๆนะป๊าาาาาาาาา //โบกธงเชียร์

    • เอื้ออออออ ไม่มีสิทธิแย่งด้วยล่ะ กร๊ากกกกก /เย้ ๆ ขอบคุณค่าาาา

  4. 😭 ชอบมากซะจนไม่รุ้จะพูดยังงัยยยยย
    เราชอบที่พี่เซตให้เขาไม่สนิทกันตั้งแต่เบบี๋ แต่เพิ่งมาเริ่มมุมิจุ๊จิ๊กันตอน17-18 มันเป็นวัยกำลังเขิน แงงงงงงง
    กลาดิโอดูหลงอิกกี้แลงมาก แลงมากกกกกก พี่เขียนได้เขินมาก อ่านแล้วยิ้มเป็นผีบ้า /ฟัดหมอน/
    แค่นี้ว่าเขินแล้วเจอคอมโบคุณพ่อเรติน อ่อหอวววววววว อ้อห้อววววววววววววว กรี้จจจจจจจจจ /เก็ตคำโปรยตอนเริ่มเรื่องแล้ว

    น้องจะรอติดตาม /ปูเสื่อจองที่แถวหน้าสุดเลย

    • เรจิส*สิ //พิมพ์ผิดกลายเป็นใคร

    • โฮวววววว ดีใจที่ชอบนะะะะะ หงิงๆๆๆ 😂

      คือกลาดี้ตอนเด็กๆน่าจะเติบโตที่บ้าน ไม่ได้เข้าวังเท่าไหร่(ยกเว้นอิริส นางตามพี่มา 5555) แต่อิกนิสนี่คิดไว้ว่าคงเข้าวังมาเร็วกว่า /ตาเถร แสดงว่าเด็จพ่อเล็งมาตั้งแต่เล็ก—- / คงเพิ่งมาเจอกันตอนต้องทำหน้าที่ล่ะ กลาดี้หลงแบบไม่รู้ตัวด้วย ฮี่ๆๆๆ

      กอดโอววววว แต๊งกิ๊วววว ❤

  5. กรี๊ดถวายสิคะรออะไร!!! เด็จพ่อเสี่ยไปอีกกก หมาวัดอย่างป๊าจะเอาอะไรมาสู้
    จะบอกว่าเราแอบคิดมิดีมิร้ายระหว่างเด็จพ่อกับอิกนิสมานานแล้วค่ะ ฝันดิฉันได้กลายเป็นจริงง
    มาเรื่องนี้ก็ยังคงชอบการตีความตัวละครของคุณมาโชเหมือนเดิมค่ะ ก๊าวระเกินแงงง /มองม๊าที่บอกว่าเชื่อป๊าแบบซื่อๆพร้อมเหตุผลประกอบ เอ็นดูแรง555555 รอติดตามตอนต่อไปนะคะะะ

    • ฟฟฟฟฟฟฟ เสี่ยเรจิส กับหมาในรั้วบ้าน แงงงง สงสารกลาดี้ขึ้นมาเลยค่ะ 5555555

      แทคมือกันป๊าบ ๆ เก๊าคิดตั้งแต่น็อคบอกอิกกี้เหมือนแม่ แม่ของลูก ก็ต้องเมียของพ่อ กรั่กๆๆๆๆ XD

      ดีใจที่ชอบนะคะ ฮูววววว 💋✌

  6. กลาดิโอ้งงล่ะเสะใช่ไหม ท่าทีราชากับคุณแม่ใช่ไหม
    ใช่สิ
    ใช่สินะ
    ใช่เลย

  7. […] : 1 / 2 / 3 / 4 / […]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: