macho_luglio 's cargo, Mostly fanfictions.

Archive for 26/02/2017

[FFXV] Duties. – DLC

[FFXV] Duties. – DLC

 

Macholu

เนื้อเรื่องหลัก : 1 /  2 / 3

อ้างอิงเหตุการณ์และ TL ในช่วงอนิเมะ Brotherhood นะคะ ,,- -,,

ตอนพิเศษแยกออกมาจากแฟนฟิคเรื่อง Duties

เป็นคู่ Regis x Ignis ค่ะ #สนองนี้ดความกาวตัวเอง—

 

NSFW

 

———

 

เพราะ ‘ภักดี’ มักต้องคู่กับ ‘จงรัก’

 

———

 

อิกนิส ซีเอนเทีย ในวัย 15 ปี มาจากตระกูลขุนนางแห่งลูซิส นอกจากหน้าที่พี่เลี้ยงให้กับเจ้าชายน็อคทิสแล้ว ยังได้รับคำชื่นชมเพราะมีความรับผิดชอบและความรู้เกินวัย…ทั้งสถานะและความดีความชอบแล้ว ใครต่อใครต่างคาดหวังว่าต่อไปเขาจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในราชสำนัก

 

อิกนิสเองก็คาดเดาอนาคตตนเองได้ และตั้งใจว่าจะอยู่เคียงข้างน็อคทิสไปตลอด…ไม่ว่าสิ่งใด…หากมันจำเป็นเพื่อให้ได้อยู่ค้ำจุนเจ้านายตัวน้อย เด็กหนุ่มพร้อมจะทำ

 

หากครั้งนี้…อาจจะเป็นบททดสอบซึ่งยากที่สุดในชีวิต

 

อิกนิสถูกเรียกให้เข้าเฝ้า หากไร้เงาขององค์ราชา ในห้องทรงงานที่มีเพียงเขาและราชเลขาชรานั้น เอกสารลับของราชสำนักถูกวางลงตรงหน้า ให้อ่านและพิจารณา…

 

…ในภาวะบ้านเมืองที่ถูกล้อมไปด้วยศัตรูรอบด้านนั้น ราชาไม่อาจคัดสรรราชินีผู้เหมาะสมได้…แม้แต่สนมซึ่งถูกเสนอเข้ามา ยังแฝงไปด้วยลับลมคมในและเกี่ยวโยงการเมือง

 

หากฝ่าบาทมีเลือดเนื้อเหมือนคนทั่วไป…ย่อมต้องการความสุขทางกาย

 

ต้องการคนที่ไม่อาจมีทายาทมาสร้างความสั่นคลอนให้บัลลังค์…

 

ต้องการคนที่ไม่อาจเรียกร้องสถานะทางสังคมเพื่อเคียงข้าง…

 

ต้องการคนที่รู้นอกรู้ในราชวัง…

 

ต้องการคนที่ปรารถนาดีกับเจ้าชาย…

 

“ขอโทษด้วยนะอิกนิส…”  ราชเลขาส่วนพระองค์เอ่ยเสียงหม่น “แต่เราไม่มีตัวเลือกอื่นอีกแล้ว”

 

เจ้าของชื่อซ่อนแววตาสั่นไหว…ไม่เคยคิดว่าตนเองจะต้องพบเจอกับสถานการณ์เช่นนี้ ทุกวันเขาแค่เข้าวังมาเพื่อน็อคทิส…มาเพื่อดูแลผู้ที่เหมือนน้องชาย ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น

 

ทว่า เงื่อนไขในเอกสารนั้น…ตรงกับตัวตนของเขาทุกประการ

 

ความลังเลบนใบหน้าเด็กหนุ่ม ทำให้ชายชราต้องก้มหัวลงต่ำ  “ได้โปรดเถอะ…เพื่อราชวงศ์”

 

…ตระกูลของเขาก็ทำเพื่อราชวงศ์เสมอมา…ตัวเขาเองก็เช่นกัน

 

ดังนั้น…

 

นิ้วมือเรียวเล็กเพราะเพิ่งผ่านวัยเด็กชายมาไม่นานนักจับปากกาขึ้นมา…เซ็นสัญญาที่ผูกพันร่างกาย

 

อาจเพราะไม่ค่อยประสีประสาเรื่องรักใคร่…จึงไม่รู้สึกใจหายนัก

 

———

 

ไม่นานนักหลังเซ็นสัญญา ก็มีคำสั่งเรียกตัวเข้าวังในยามค่ำ

 

เตียงขององค์ราชาใหญ่โตและเย็นเฉียบ…อิกนิสนั่งนิ่ง มือประสานอยู่บนตักของตนเอง ในหัวครุ่นคิดถึงเรื่อง ‘รับใช้’ ที่ศึกษามา…และไม่มีความมั่นใจเอาเสียเลย

 

ประตูห้องเปิดออกแผ่วเบา แต่ก็เพียงพอให้คนรอสะดุ้งเฮือกขึ้นมายืน เท้าสัมผัสพื้นหินอ่อนเย็นจัดจนปวดหนึบ

 

อิกนิสบังคับให้ตัวเองเงยหน้ามองเจ้าเหนือหัว จึงได้เห็นภาพไม่คุ้นเคย…ท่านเรจิสในชุดลำลอง มีเพียงเสื้อเชิ้ตตัวในและกางเกง ต่างกับตอนใส่ชุดราชาเต็มยศ…ยังดูสูงส่งเช่นเคย หากไม่รู้สึกถึงแรงกดดันอันทรงอำนาจ

 

“อิกนิส…”  คำแรกนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน  “ขอโทษด้วยนะ”

 

เด็กหนุ่มนิ่งไปเพราะไม่คาดคิด ก่อนจะรีบก้มหัว “หามิได้ครับ…ไม่จำเป็นต้องขอโทษ”

 

ปลายคางถูกมือใหญ่ช้อนให้เงยมอง “มีเรื่องหนึ่งค้างคาใจเรา…มีคนที่รักหรือเปล่า”

 

อิกนิสกระพริบตาอย่างยากเย็น   “…ไม่มีครับ”

 

หรือที่จริงคือ ‘ยังไม่เคยรู้จักความรัก’

 

“เช่นนั้นเราจะได้รู้สึกผิดน้อยลง” องค์ราชายิ้มเบาบาง “และจะได้รักเธออย่างสะดวกใจ”

 

ในอกปวดหนึบขึ้นมา ความสับสนแล่นริ้ว “ฝ่าบาท…”

 

“แต่เธอไม่จำเป็นต้องรักเราก็ได้”  ชายสูงวัยเอ่ยคล้ายกระซิบ  “เพียงแค่อยู่กับเรา…อย่าทำร้ายเราหรือคนที่เรารัก…ได้ใช่ไหม”

 

จะตอบอะไร…นอกจากพยักหน้าช้า ๆ

 

แล้วอิกนิสต้องค่อย ๆ หลับตา เมื่อใบหน้าของราชาโน้มลงมาใกล้…จุมพิตแรกของชีวิต…มีทั้งความนุ่มนวลและสากเคืองของหนวดเครา…

 

ปลายนิ้วขององค์ราชาหยาบและด้านด้วยร่องรอยอาวุธ เมื่อปลดกระดุมชุดนอนเนื้อลื่นของเด็กชายจึงดูลำบาก…หากอิกนิสไม่มีแก่ใจจะไปช่วย ปลายนิ้วของเขาเองจิกเกร็งอยู่กับอุ้งมือ…

 

สาบเสื้อแหวกออกหมดแล้ว ผู้ถอดถึงได้เห็นว่าคู่นอนเกร็งแค่ไหน มือใหญ่เลื่อนมากุมกำปั้นสั่นเทา ยกขึ้นแนบริมฝีปาก…จูบปลอบไปตามนิ้วขาวเหมือนให้สัญญาว่าจะอ่อนโยนด้วย เมื่อมือเล็กคลายความตึงแล้วจึงรูดเสื้อให้หลุดออก…ตามด้วยกางเกง…

 

อิกนิสนั่งก้มหน้า ไม่อาจทนมององค์ราชากำลังถอดเครื่องแต่งกาย…แต่เลี่ยงไม่ได้เมื่ออีกฝ่ายมาเผชิญหน้า ประคองไหล่ของเขาให้ค่อย ๆ เอนตัวลงนอนไปกับเตียง…ความเย็นของผ้าชวนหนาวสั่น แต่ไอร้อนจากผิวกายของผู้ใหญ่กลับทำให้เขาอยากจมหายไปกับผ้าเย็น ๆ เสียตอนนี้

 

“สวยจริงๆ…” เสียงต่ำพร่าเอ่ยชมขณะถอดแว่นตาหนุ่มน้อยออก จุมพิตหน้าผาก แล้วลากไล้ริมฝีปากไปตามผิวแก้มนวล หยุดอ้อยอิ่งใกล้ปลายคาง  “…จูบได้ไหม”

 

นัยน์ตาสีฟ้าอมเขียวสั่นเครือ…แล้วปิดลง

 

จูบอุ่นร้อนแนบประทับลงมา…เคราแข็งข่วนผิวอ่อนไปตามลำคอจนถึงหน้าอก…อิกนิสหลุดเสียง อยากร้องไห้เมื่อถูกดูดดุนหัวนม…เขาไม่เคยคิดถึงจุดนั้นมาก่อนว่ามันจะน่าอับอายได้ขนาดนี้

 

ทุกครั้งที่มือเรียวจิกทึ้งหรือขยุ้มผ้าปู มือใหญ่จะคอยดึงออกให้ผ่อนคลายหรือไม่ก็พยายามให้โอบกอดแผ่นหลังกว้าง…หากอิกนิสไม่กล้า…กลัวเหลือเกินว่าจะเผลอฝากรอยแผลไว้บนร่างกายเจ้านาย

 

แม้จะหวาดกลัวแค่ไหน…แต่ร่างกายมนุษย์เต็มไปด้วยราคะเสมอ…ส่วนกลางที่ตื่นตัวของผู้เยาว์เบียดชิดแนบกับหน้าท้องแข็งแรง…เอวแกร่งแทรกขวางขาเรียวให้แยกกว้าง ปลายนิ้วสากหยาบเคลือบไปด้วยเจลลื่น สอดทาช่องทางเล็กให้ค่อย ๆ ขยายออก

 

ไม่อยากร้องไห้ หากน้ำตาทรยศมันไหลออกมาเองเมื่อถูกกระทำชำเรา…อิกนิสทึ้งผ้าปูเตียงแทบขาด เมื่อถูกตรึงเอวไว้แล้วสอดใส่เข้ามา

 

องค์ราชาทะนุถนอมคู่นอนอย่างสุดความพยายาม…หากคลื่นแห่งความใคร่ ส่งให้ต้องกดทับร่างข้างใต้ กระแทกกระทั้นเพื่อระบายตัณหาออก

 

น้ำหนักของร่างเบื้องบนบดขยี้ความไร้เดียงสา….มือหยาบปลุกปั่นไปทุกจุดกระสัน ทำลายความบริสุทธิ์ของผิวอ่อนบาง อิกนิสเหม่อมองเพดาน ปล่อยร่างกายให้โยกคลอนไปมา…นี่คือหน้าที่…ที่เขายอมรับเอาไว้

 

แล้วต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อถูกรูดชักแก่นกายจนสำเร็จความใคร่…พร้อมกับน้ำอุ่นร้อนทะลักทลายใส่ด้านหลัง…เขาปิดตาลงอีกครั้งเมื่อท่านเรจิสพลิกกายลงนอนเคียงข้าง…หูได้ยินเสียงหอบหายใจหนักหน่วง…รู้สึกถึงริมฝีปากที่พร่างพรมไปทั่วกายและอ้อมกอดร้อนชื้นตรึงไม่ให้หนีไปไหน

 

หน้าที่ครั้งแรกของเขาจบลง…องค์ราชาอิ่มเอมและพอใจ…เขาทำดีแล้ว บอกย้ำกับตนเองในใจ

 

หากน้ำตากลับไหล…เหมือนขาดแคลนสิ่งใดไปบางอย่าง

 

-End-

 

  • …พรากผู้เยาว์ค่ะ
  • รู้สึกบาปมาก…. /ลูบหน้า
  • ความรู้สึกของอิกกี้นั้น…อธิบายยากจริง ๆ ค่ะ คือเขาข้ามขั้น ไม่ได้มีเซ็กซ์ด้วยความรัก ฮืออออ ก็คงรู้สึกว่าขาดอะไรไปนั่นแหล่ะ
  • เด็จป๋า…. /ปิดหน้า คะแนนดีมากค่ะ ฮือ
  • สู้เขานะ กลาดี้ในเนื้อเรื่องหลัก…