macho_luglio 's cargo, Mostly fanfictions.

[FFXV] Veiled in Black. (??? x Promto)

macholu

PWP / NSFW / NTR

เพลงที่มาชื่อเรื่อง Veiled in Black

ขึ้นคำเตือนอย่างชัดเจน ฟิคบาปนะคะ— ตอนสั้น ๆ แม้เนื้อหาจะไม่รุนแรงโหดร้าย (TvT

มาโชชอบพรอมโต้มาก ๆ ค่ะ พอ ๆ กับอยากขยี้้…แงงงง น้องพร้อมปลุกความ S ในตัวคุณ

อยากจะเขียนแฟนฟิคยาวให้คู่น็อคพร้อมซักเรื่อง แต่ตอนนี้เวลาว่างมีไม่พอ รอไปก่อนนะพร้อมจ๋า (;w;

อนึ่ง อ่านต่อกับอันนี้ได้นะ TL ใกล้เคียงค่ะ ,,- -,,

[FFXV] Birthday Candles. (Gladio x Ignis)

สองปีผ่านไปหลังจากน็อคทิสถูกคริสตัลกลืน…เวลากลางวันสั้นลงทุกครั้งที่ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า จนในที่สุด…ดวงอาทิตย์ก็ไม่ขึ้นมาอีก

ผู้คนนอกเขตเมืองต่างอพยพกันเข้าสู่เมืองเลสทอลลัม ปราการสุดท้ายซึ่งมีแสงไฟปกป้อง แม้จะอุ่นใจว่ายังไงก็รอดชีวิต แต่ต้องแลกด้วยความแออัดและขาดแคลน…เสบียงส่วนใหญ่จึงต้องพึ่งพาเหล่า ‘นักล่า’ คอยฝ่าความมืดและปีศาจร้ายออกไปหามา

พรอมโต้เป็นหนึ่งในนักล่า เขาและเพื่อนออกเดินทางด้วยกันบ่อยครั้ง ช่วงที่แสงตะวันยังพอมีเคยพาอิกนิสไปด้วย แต่เมื่อท้องฟ้ามืดสนิท อิกนิสเลือกจะไม่เป็นภาระให้ใครด้วยการคอยเฝ้าระวังภัยในเมือง…กลาดิโอ้ออกล่าบ้าง แต่มักจะไม่ไปไหนไกล แม้จะไม่ได้พูดออกมา แต่เหตุผลคงเป็นเพราะต้องการอยู่ใกล้อิกนิส

แม้จะเหงา หากพรอมโต้ในวัยยี่สิบสองปีนั้นไม่ใช่มือสมัครเล่นอีกต่อไป ความมืดทำอะไรความสดใสของเจ้าตัวไม่ได้…ดวงตาสีฟ้ายังคงมีความหวังเสมอ

เพราะอิกนิสเคยกล่าวเอาไว้ ว่าหากวันใดมียามเช้า นั่นหมายถึงน็อคทิสกลับมา พรอมโต้จึงคอยตะเวนไปทั่ว…เพื่อถึงเวลาที่น็อคทิสตื่นแล้วจะได้ไม่เดียวดาย

พรอมโต้เชื่อเช่นนั้นเสมอ

จนกระทั่ง ‘วัน’ นี้…

ขอบฟ้าสีทองเรืองรอง…แม้จะไม่เจิดจ้าจนลบความมืดได้หมด…อาจจะยังเช้า อาจต้องใช้เวลา…แต่เพียงเท่านี้ พรอมโต้ก็ใจเต้นรัวแล้ว เขาไม่ได้นอนมาหลายคืนเพราะติดพันการไล่ตามรอยสัตว์ป่า หากความอ่อนเพลียไม่อาจระงับความตื่นเต้นได้ จึงรีบมองหาเนินเขาที่ใกล้ที่สุดเพื่อขึ้นไปสังเกตการณ์…ไปมองหาคนที่ไม่เคยออกไปจากห้วงคำนึง

และดูเหมือนคน ๆ นั้นก็ไม่เคยลืมเขา

“พรอมโต้”

เสียงไม่ได้จากทิศตะวันขึ้น หากมาจากใกล้ที่พักของเขาเอง เจ้าของชื่อตัวเกร็ง…กำมือแน่นขณะค่อย ๆ หันไป

…รู้สึกถึงความอุ่นที่ขอบตา…เมื่อเห็นว่าใครอยู่ตรงหน้า

“น็อคโตะ…” ไหล่สั่นเทา ใบหน้าเหยเก…บอกไม่ถูกว่านั่นคือรอยยิ้มหรือใกล้ร้องไห้

น็อคทิสเดินเข้ามาหา ยื่นมือมาสัมผัสแขนขาว…บีบเบา ๆ ให้แน่ใจว่าเขามีตัวตนจริง ก่อนจะดึงร่างนั้นเข้ามาในอ้อมแขน…แนบแน่น  “ฉันกลับมาแล้ว…”

พรอมโต้ค่อย ๆ ยกมือขึ้นโอบคนตรงหน้า…แล้วร้องไห้ออกมาเมื่อรู้ว่าไม่ได้ฝัน

“เจ้าขี้แยเอ้ย” ผู้กลับมาหัวเราะ คลายอ้อมกอดเพื่อมาเช็ดน้ำตาให้ “แล้วจะไม่ต้อนรับฉันหน่อยเหรอ”

“ไม่ได้ขี้แยซักหน่อย….” เถียงเสียงอู้อี้ พรอมโต้ยิ้มออกมา ผิวแก้มแดงซ่านเมื่อประคองใบหน้าที่แสนคิดถึง…แล้วมอบจูบให้

มีเรื่องอยากจะถามมากมาย…นายไปอยู่ที่ไหน อยู่อย่างไร กลับมาทางไหน…หากทุกคำถูกหยุดเอาไว้ด้วยจูบที่ลึกล้ำและร้อนขึ้นทุกขณะ ความโหยหาเพราะห่างไปนานนั้น ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าคู่รัก…

น็อคทิสดึงรั้งเสื้อนอกและกางเกงคนในอ้อมแขน ดันแผ่นหลังให้แนบติดไปกับต้นไม้ เกี่ยวเรียวขาเปลือยข้างหนึ่งขึ้นมาแนบสีข้าง พรอมโต้ร้องออกมาเบา ๆ ด้วยความเจ็บตึงเมื่อช่องทางด้านหลังถูกสอดใส่…คนรุกรานชะงัก ก่อนจะปรนเปรอส่วนไวสัมผัสด้านหน้า…ปลุกความใคร่ไล่ความรู้สึกฝืดฝืน

แขนขาวโอบรอบลำคอของคนรัก ริมฝีปากสีเรื่อจูบไล้ไปตามลำคอ และย้อนกลับไปยังใบหน้า…คลอเคลียริมฝีปาก…กระซิบแผ่วจาง  “คิดถึงนาย…ฉันคิดถึงนาย”

น็อคทิสยิ้มอ่อนโยน หากเอวกระแทกใส่

ความรุนแรงนั้นทำให้พรอมโต้ต้องนิ่วหน้า หากยังคงครางเครือ  “น็อคโตะ…น็อคโตะ”

…อยู่ ๆ ขาข้างหนึ่งของคนถูกกระทำกลับลอยขึ้นสูง…จนเท้าไม่ติดพื้นอีกต่อไป…..

…ร่างที่โอบกอดเอาไว้…ขยายใหญ่จนผงาดค้ำหัว…

เสียงหัวเราะชวนขนลุก…คล้ายขบขัน หากเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

“…ไม่ไหวจริงๆ…ต่อให้รู้สึกดีแค่ไหน แต่ถูกครางใส่เป็นชื่อคนอื่นก็ไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย”

พรอมโต้เย็นวาบตั้งแต่ศีรษะจนปลายเท้า…ใบหน้าซีดขาวภายในอึดใจ

“โอ๊ะ…อย่าเพิ่งหมดอารมณ์สิ” มือหยาบลูบโลมผิวเนียน บีบคลึงปลุกปั่น  “เมื่อกี้ยังรัดฉันจนแทบแตกในทันทีอยู่เลย”

น้ำตาแห่งความผิดหวังไหลอาบแก้ม…ความโกรธบีบเคล้นลำคอจนไร้เสียงจะตวาดออกมา พรอมโต้กำหมัดจนเส้นเลือดนูน เงื้อสุดแรงแล้วชกคนตรงหน้า

‘อาร์ดีน’ หน้าหัน…ก่อนจะแสยะยิ้ม

ปีศาจร้ายสานต่อสิ่งที่ค้างคา สองแขนขาวถูกตรึงเอาไว้  สองขาเตะถีบอย่างไร้ความหมาย…ทั้งร่างกายถูกคร่อมทับ ยับเยินไปด้วยคาวกาม

เนิ่นนานที่เสียงร้องถูกจุมพิตหยาบโลนดูดกลืน…อาร์ดีนกอดรัดจนร่างนั้นจมหายไปกับแผงอกกว้าง เกร็งสะท้านเมื่อปลดปล่อยใส่ในช่องทางของคนที่ยังผลักไสจนนาทีสุดท้าย เมื่อคลื่นแห่งความใคร่ซาลง จึงเริ่มสำรวจคนที่ตนเองขืนใจ

…ทว่าพรอมโต้ยังไม่แหลกสลาย…ดวงตาสีฟ้ายังคงเขม่นมอง โกรธแค้น…ไม่ยอมแพ้

“…สายตาแบบนั้น หมายความว่ายังไง” อาร์ดีนยิ้มมุมปาก จงใจขยับส่วนที่ยังสอดคาเอาไว้ “แค้นฉันเหรอ จะรอให้เจ้าชายที่รักกลับมาช่วยใช่ไหม คิดเหรอว่าเป็นไปได้”

พรอมโต้กัดฟันแน่นก่อนตอบ “แน่นอน…น็อคโตะจะต้องกลับมา…ถึงตอนนั้นฉันกับเขาจะฆ่าแก”

จบคำ ใบหน้าซีกหนึ่งของอาร์ดีนเปลี่ยนเป็นสีดำมืดของปีศาจ  “งั้นก็ฆ่าเสียก่อนเป็นไง…”

…กลัวจนฟันกระทบลั่น…หากดวงตายังไม่แปรผัน

มั่นคงเสียจนสั่นคลอนคนมอง…

“เชื่อ…ในตัวคนอื่นขนาดนั้นเลยหรือ”  อาร์ดีนเอ่ยด้วยโทนเสียงที่ไม่ค่อยมีใครเคยได้ยิน

“แน่นอน…” คำตอบนั้นแน่วแน่แม้ปนเสียงสะอื้น

…ถ้าหากมีคนแบบนี้อยู่เคียงข้างเขาในอดีต…

ความคิดนั้นก่อคลื่นประหลาดในใจปีศาจร้าย…

พรอมโต้หลับตาแน่นเมื่ออีกฝ่ายถอนตัวออกจากช่องทาง…ในความมืดใต้เปลือกตานั้น…ฝ่ามือใหญ่สัมผัสใบหน้าเขาอย่างนุ่มนวล…เกลี่ยไล้ไปมาก่อนจะทาบฝ่ามือผนึกดวงตาเขาไว้

ตามด้วยจูบแผ่วเบาผิวผ่าน…

….

………….

…………………..

พรอมโต้สะดุ้งตื่น ภาพแรกที่เห็นคือเพดานเต็นท์ เขารีบผุดลุกขึ้น สำรวจรอบตัว และรูดซิปแอบมองภา่ยนอก ขอบฟ้ายังคงมืดสนิท…อักขระสีฟ้ายังคงเรืองแสงทำหน้าที่ป้องกันปีศาจไม่ให้เข้าใกล้จุดพักแรม…เขาถอนหายใจยาว…แล้วสะอื้นเบา ๆ ให้กับฝันร้าย…

ในฝันเขาถูกอาร์ดีนย่ำยีเป็นของเล่น…โกรธแค้นจนอยากฆ่าให้ตาย

…ไม่ควรจะเห็นใจ แต่ทำไมจึงหลงเหลือความรู้สึกสงสาร…

อาจเป็นเพราะเขาเข้าใจถึงความโดดเดี่ยว…รู้ดีว่าการไม่มีใครเคียงข้างหรือเชื่อใจได้มันเป็นยังไง…แต่เขาผ่านพ้นจุดนั้นมาแล้ว เพราะมีน็อคทิสและเพื่อน ๆ

ในขณะที่อาร์ดีนไม่มีใครอีกแล้ว

พรอมโต้จิกปลายนิ้วลงไปบริเวณอก…ปลอบตัวเองว่าดีแค่ไหนแล้วที่เป็นเพียงฝัน..เพราะถึงเป็นแค่ฝัน มันก็เหลือตะกอนในใจมากมายเหลือเกิน

เหม่อมองท้องฟ้าที่ยังคงมืดมิดราวกับมีตาข่ายคลุมไว้…บอกตัวเองให้ลืมฝันร้าย แล้วเอนกายลงข่มตาหลับ

…..

………….

………………….

ห่างออกไปไม่มากนัก ร่างใหญ่ซ่อนอยู่ใต้ความมืด…

แม้จะบิดเบือนความทรงจำและรักษาแผลให้ แต่เพราะเป็นปีศาจร้าย จึงไม่อาจใช้เวทย์รักษาได้สมบูรณ์นัก แม้ร่องรอยส่วนใหญ่บนร่างกายของพรอมโต้จะหายไป หากยังเหลือรอยจูบเจือจางบนหัวไหล่ขาวข้างซ้าย…

อาร์ดีนแอบมองร่องรอยนั้น

…รอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว…

-End-

  • อย่าด่าเก๊า… /สั่นนนน
  • น้องพร้อมปลุกความ S ในตัวคุณ—-
  • คหสต. มาโชรู้สึกลึก ๆ (มาก) ว่าอาร์ดีนยังมีความดีอยู่บ้าง เลยเกิดเป็นเรื่องนี้ค่ะ (;__;
  • พรอมโต้ก็เป็นเด็กดีมาก ดีเสียจนคิดว่าไม่แปลกหากเขาจะเห็นใจปีศาจร้าย…
  • แต่ยังไงน็อคทิสก็คือที่หนึ่งของพรอมโต้เสมอ #เรือข้าจะไม่จมมมมม
Advertisements

Comments on: "[FFXV] Veiled in Black. (??? x Promto)" (2)

  1. น้องจะเด็กดีเกินไปล๊าวว ทั้งน่ารัก ทั้งน่าแกล้งค่ะ งืออ~~

    • ฟฟฟฟ ขอบคุณค่าาาาา เนอะคะ พร้อมน่าแกล้ง แงงงงง /คอมเมนต์ไม่เตือน เห็นช้าเลยยย

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: