macho_luglio 's cargo, Mostly fanfictions.

Archive for 03/03/2017

[FFXV] Duties. – 4 (Gladio x Ignis)

[FFXV] Duties. #Glanis – 4

 

Macholu

ตอนก่อน : 1 / 2 / 3 / DLC

อ้างอิงเหตุการณ์และ TL ในช่วงอนิเมะ Brotherhood นะคะ ,,- -,,

และ มโนให้ในอาณาจักร Lucis ทำใบขับขี่ได้ตอนอายุ 18 เน้อ

อ้างอิงจากพรอมโต้ตอนเปิดเรื่องที่กำลังขับรถแบบเด๋อด๋ามือใหม่สุด ๆ ค่ะ XD

 

———

“น็อคโตะกับทุกคนนี่ยอดไปเลยนะ”

“ทำไมคิดอย่างนั้น”

“ก็เป็นคนสำคัญของอาณาจักร เท่มากๆ น่าอิจฉาจัง”

อิกนิสมองดวงตาเป็นประกายของพรอมโต้แล้วยิ้มอย่างเอ็นดู

…หากห้ามความเศร้าในดวงตาตนเองเอาไว้ไม่ได้…

“การเป็นคนธรรมดาต่างหากที่น่าอิจฉา”

———

 

กลาดิโอ้ถอนหายใจอย่างโล่งอก…เมื่อคนที่เขาไม่แน่ใจว่าจะมา กลับปรากฎตัวก่อนเวลาที่โรงฝึกของราชวัง

 

ไม่ได้หมายถึงน็อคทิส แต่คืออิกนิส

 

ผ่านไปหลายวัน หากความอึดอัดระหว่างพวกเขาไม่ได้น้อยลง…ไม่สิ ที่อึดอัดคือกลาดิโอ้ฝ่ายเดียว ส่วนอีกฝ่ายนั้น…เย็นชา

 

ทว่า งานก็คืองาน กลาดิโอ้กระแอมในลำคอก่อนสรรหาคำพูด  “…จะฝึกทั้งชุดสูทแบบนี้เลยเหรอ ทำไมไม่หาเสื้อผ้าคล่องตัวกว่านี้มาเปลี่ยน”

 

คนถูกถามหน้านิ่ง และตอบเสียงเรียบ “เวลามีเหตุให้ป้องกันตัว เลือกเสื้อผ้าที่สวมอยู่ไม่ได้หรอกนะ”

 

คนถามชะงักกึก ก็ถูกของอีกฝ่าย แต่เหมือนโดนกวนยังไงไม่รู้  “อ่า…ตามใจแล้วกัน”

 

“เริ่มสอนเถอะ” อิกนิสบอกพลางปลดกระดุมข้อมือทั้งสองข้าง พับปลายแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย

 

แม้จะอยากพุ่งไปกระชากเสื้อกั๊กหรูและเชิ้ตเรียบกริบแค่ไหน แต่ครูฝึกข่มใจหงุดหงิดเอาไว้ทัน  “บทเรียนแรก แบบไม่มีอาวุธ นายคงเคยฝึกมาบ้าง”

 

“ใช่…วิทยาลัยของฉันมีสอนนิดหน่อย แต่ไม่ได้เน้นเหมือนในวิทยาลัยทหารหรอกนะ” บอกพร้อมตั้งการ์ด “ขอความกรุณาด้วย”

 

กลาดิโอ้นึกห่วง อิกนิสเรียนด้านกฎหมายและการปกครอง กล้ามเนื้อคงไม่ได้ฝึกหนักมาก่อนถ้าเขาบุ่มบ่ามลงมือแรงไปคงไม่ดี จึงเริ่มจากการแย็บหมัดชกซ้ายขวา

 

แล้วต้องผิดคาด เมื่ออีกฝ่ายหลบหลีกได้คล่องแคล่ว ซ้ำยังโจมตีกลับด้วยความเร็วพอ ๆ กัน

 

“เฮ้ ๆ”  ครูฝึกแสยะยิ้มถูกใจ “นี่น่ะเหรอนิดหน่อย เข้าท่านี่นา”

 

“จับหลักจากการสอน แล้วก็มาฝึกเองต่อด้วย” อิกนิสตอบ ปรับลมหายใจให้เข้ากับจังหวะการเคลื่อนไหว…รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยที่ต่อยไม่ถูกสักหมัด

 

“แสดงว่านายมีหัวทางด้านการต่อสู้อยู่พอตัว” กลาดิโอ้ชมอย่างจริงใจ

 

แต่ดูเหมือนจะไปสะกิดถูกอะไรบางอย่างเข้า  “ทำไม คิดว่าอย่างฉันทำได้แค่ยกหนังสือไปทุ่มศัตรูเหรอ”

 

“ไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย โอ้ว!”  แก้ตัวไม่ทันไรก็ต้องเอี้ยวหลบสุดตัว

 

อิกนิสเดาะลิ้นอย่างไม่สบอารมณ์นักเมื่อลูกเตะแรกที่ตั้งใจจะให้โดนสีข้างของอีกฝ่าย วืดไปอย่างน่าเสียดาย เขาสาวเท้ารวดเร็ว ขึ้นเข่าตามทันที แต่กลาดิโอ้แค่เพียงยกหน้าแข้งขึ้นกันก็หยุดได้ คนพลาดไม่ยอมแพ้ เหวี่ยงหวัดซ้ายขวาอย่างว่องไว

 

“เก่งกว่าที่คิดเอาไว้เยอะนะเนี่ย” เอ่ยด้วยลมหายใจธรรมดา หลบหลีกไปมาราวกับไม่ได้ใช้แรงเกินปกติ

 

ต่างกับฝ่ายหนึ่งที่เริ่มหนักแรง ลมหายใจเคยคุมได้เริ่มไม่เชื่อฟังเสียแล้ว “นายไม่คิดจะสวนกลับบ้างเลยเหรอไง”

 

คำถามนั้นไม่รอคำตอบ อิกนิสออกหมัดซ้ายหลอกหนึ่งครั้ง แล้วรีบอัดหมัดขวาเต็มแรงทันที กลาดิโอ้ทำหน้าตกใจ แต่ก็แค่นั้น แขนกำยำยกขึ้นการ์ดทัน เนื้อกระทบเนื้อเสียงดังก้อง

 

“อึก!!!”  แทนที่คนถูกชกจะร้อง คนร้องกลับเป็นคนชก กระดูกนิ้วลั่นเปรี๊ยะ เจ็บเพราะปะทะกับกล้ามเนื้อที่มีมวลแน่นกว่า

 

“เฮ้ย! เป็นอะไรรึเปล่า”  กลาดิโอ้ตกใจ รีบคว้ามือขาวจัดมาตรวจดูอย่างละเอียด ก่อนจะถอนหายใจ “ดูเหมือนกระดูกจะไม่เป็นอะไรนะ…ฟกช้ำจนได้”

 

แม้จะรู้สึกเสียเชิง แต่เพราะได้เห็นสีหน้าเป็นห่วงจากอีกคน อิกนิสจึงโกรธไม่ลง “เดี๋ยวก็หาย…”

 

“…นาย…โมโหอะไรรึเปล่า”  ครูฝึกหน้าหมองลง

 

“แค่เจ็บใจน่ะ ที่ทำอะไรไม่ได้เลย…ฉันตั้งใจสู้แล้วนะ” ยอมรับพลางถอนหายใจเฮือก

 

คำสารภาพนั้น ทำเอาคนฟังหลุดขำ “ฮ่ะ ๆ ๆ ให้พูดตามตรง นายเก่งนะ เกินระดับคนทั่วไปด้วยซ้ำ แต่ลืมไปหรือเปล่าว่าฉันเป็นใคร”

 

แม้จะฟังเหมือนขี้โอ่ แต่กลาดิโอ้ไม่ได้เกินเลยคำอวดอ้างเลย จะมีนักวิชาการสักกี่คนในลูซิสที่สามารถตะบันหน้าราชองครักษ์

 

“เฮ้อ…” ถอนใจซ้ำ หลุดยิ้มออกมา

 

กลาดิโอ้มองใบหน้านั้น ราวกับได้เห็นดวงตะวันหลังวันฝนพรำ…

 

“โอเค ฉันยอมรับแล้วว่าสู้ไม่ได้” คนแพ้ลูบหลังหมัดไปมาก่อนพูดต่อ “มีอีกอย่างที่คาใจ ทำไมนายไม่โจมตีกลับเลยล่ะ”

 

คนถูกถามหลุดจากภวังค์…เกาหลังคอแก้เก้อ

 

“…ใครจะอยากลงไม้ลงมือกับคนที่ชอบกันล่ะ”

 

อิกนิสชะงัก แล้วเอ่ยเสียงเบา “ฉันบอกแล้วไงว่า…”

 

“หยุด” กลาดิโอ้ยกมือห้าม “ฉันรู้ว่านายจะพูดอะไร เข้าใจ…แต่ฉันห้ามตัวเองไม่ได้…ดังนั้น นี่เป็นปัญหาของฉัน ที่จะยังชอบนายต่อไป…และจะไม่บังคับหรือเรียกร้อง”

 

แล้วแบบนั้นจะได้อะไร…นี่คือรักข้างเดียวที่ไม่เกิดประโยชน์

 

“ฉัน…ไม่เข้าใจ”  อิกนิสเอ่ยเสียงเบา

 

“ก็ไม่ต้องเข้าใจ” กลาดิโอ้สรุปง่าย “ไม่ต้องคิดอะไรให้มากหรอก หรือถ้าเห็นใจฉัน…ก็แค่อย่าเมินเฉยจนเกินไปก็พอ”

 

…ถ้านี่คือสิ่งเดียวที่พอจะทำให้ได้…อิกนิสตัดสินใจว่าจะมอบมิตรภาพที่ดี

 

“ตกลง” ตอบด้วยรอยยิ้มเบาบาง

 

“นายยิ้มบ่อย ๆ ก็ถือเป็นกำไรของฉันแล้ว”  บอกพลางยกนิ้วโป้งให้  “ว่าแต่จะฝึกต่อไหม พื้นฐานนายพอแล้ว อยากเน้นด้านไหนบอกมาเลยดีกว่า”

 

“อยากลองหัดใช้อาวุธบ้างน่ะ มีอะไรแนะนำไหม” เอ่ยพลางดันแว่นที่เลื่อนลงมาเพราะชื้นเหงื่อ

 

“อาวุธเหรอ…มีดสั้นเป็นไง พกง่ายไม่สะดุดตา”  กลาดิโอ้เดินไปยังส่วนที่เก็บอาวุธไม้สำหรับฝึกซ้อม “หรือถ้ามันประชิดตัวเกินไป เลือกเป็นหอกจะโจมตีได้ไกลกว่า แต่ต้องอาศัยร่างกายที่ยืดหยุ่นเพราะใช้การเคลื่อนไหวพลิกแพลงเยอะ”

 

“ฉันเรียนยิมนาสติกตั้งแต่เด็ก”

 

“งั้นก็เหมาะเลย ลองสองอย่างนี้แล้วกัน”  กลาดิโอ้หยิบอาวุธไม้สองอย่าง กลับหลังหัน

 

แล้วทันทีที่ได้เห็นว่าอีกคนทำอะไรอยู่ อาวุธก็ร่วงหลุดมือจนหมด

 

“อ้าว…มือลื่นเหรอ”  อิกนิสถาม ขณะกำลังถอดเสื้อกล้ามตัวในสุดออก ข้าง ๆ ตัวมีเสื้อกั๊กและเชิ้ตกองอยู่ก่อนแล้ว  “เหงื่อออกสินะ ฉันก็เหมือนกัน”

 

“อิกกี้…”  กลาดิโอ้ลำคอแห้งผาก…ผิวขาว แขนเพรียว เอวคอดได้รูป…เขากำลังถูกโจมตีอย่างหนักหน่วงทางสายตาและจิตใจ  “ไหนบอกว่า…เวลาป้องกันตัวเลือกชุดไม่ได้ไง”

 

“ใช่ ฉันบอกไว้อย่างนั้น…แต่นั่นมันตอนทดสอบฝีมือ”  อิกนิสใช้เสื้อกล้ามซับเหงื่อ สีหน้าขุ่นเคือง “นึกว่าถ้าชกนายซักหมัด จะได้เป็นข้ออ้างให้เลิกสอน แต่ฉันก็อ่อนหัดเกินไปจริง ๆ หลังจากนี้ก็ฝากสั่งสอนด้วยนะ”

 

“อืม เข้าใจแล้วจะซ้อมถึงได้ถอด” ครูฝึกลำคอแห้งผาก “แต่ใส่เสื้อเถอะ…”

 

“นายจะให้ฉันใส่เสื้อหลายชั้นซ้อมเหรอ” นักเรียนทำหน้ายุ่ง  “เหงื่อออกเยอะแล้ว ถอดสบายกว่า”

 

กลาดิโอ้แอบคำรามในใจ นี่คือบททดสอบความอดทนของเขาสินะ

 

…หรือว่า…ฉวยโอกาสสอนท่าที่ต้องกอดแล้วฟัดให้หนำใจไปเลยดี

 

TBC

 

  • โถนะกลาดี้… #ทำไมต้องน่าอาดูรทุกตอน
  • เผื่อไม่รู้ นายโดยอิกกี้เฟรนด์โซนแล้วนะะะะะะะ (;{};
  • แต่กลาดี้ก็คงจะพุ่งชนต่อไป… /จงข้ามผ่านกำแพงนะไททั่น—
  • ไม่รู้ในอฟช.กลาดิโอ้เรียกอิกนิสว่า ‘อิกกี้’ เมื่อไหร่ แต่ในฟิคของมาโช ขอโมเมให้เริ่มเรียกแบบหลุดปากไปตอนนี้แล้วกันนะคะ X’D
Advertisements