macho_luglio 's cargo, Mostly fanfictions.

17-05-30-21-10-36-801_deco

ตอนเก่าๆเก๊าเก่า

15.

 

 

แม้จะได้นอนเพียงไม่กี่ชั่วโมง แต่เพราะได้ปลดปล่อยเต็มที่ ทำให้วาสโก้รู้สึกตัวเบาอย่างบอกไม่ถูก…เขาได้พิสูจน์ความเป็นชาย ได้ไขข้อข้องใจว่าตนเองยังไม่บกพร่อง

 

เดวิดส่งข้อความมาหาตอนเช้าตรู่ ถามว่าพอใจกับรางวัลที่เขาคัดมาหรือไม่ วาสโก้ตอบกลับไปสั้นๆ ว่าไม่ผิดหวัง เป็นอันจบข้อบาดหมางกัน…

 

แม้ระหว่างทำกับหญิงสาวทั้งสอง เขาจะเห็นใบหน้าของใครบางคนลอยมา

 

ถามว่ารู้สึกผิดไหม…มีบ้าง แต่ตราบใดที่เนเว่ไม่รู้ คงยังอยู่ร่วมกันได้…เขาเป็นผู้ชายเห็นแก่ตัว การซื่อสัตย์ต่อใครคนเดียวนั้นดูจะจืดชืดเกิน…ตอนที่ยังหวานชื่นกับโรซาเลีย เขายังหาของหวานแบบนี้กินบ้างเมื่อมีโอกาส แต่ยังไง อาหารจานหลักย่อมเป็นอาหารจานหลัก เขารู้ว่าควรให้ความสำคัญกับอะไร

 

ชายหนุ่มแต่งตัวด้วยสูทชุดเดิม ให้ทิปเพิ่มเติมกับหญิงบริการเพื่อที่พวกเธอจะได้ไม่ไปนินทาลับหลังว่าขี้เหนียว ก่อนจะออกจากห้องพักของโรงแรมสี่ดาว…ที่เดียวกับที่เขาและเนเว่ไปทานอาหารด้วยกัน สะดวกที่สุดเพราะเขาจอดรถเอาไว้ที่นั่น

 

จะว่าไป…ตอนทานบุฟเฟต์ เนเว่บอกอะไรสักอย่าง…เหมือนบอกว่าจะกลับด้วย แต่ก่อนหน้านี้มีบ้างที่เขาติดพันงานจนไม่ได้กลับบ้าน อีกฝ่ายคงจะจัดการเรียกแท็กซี่เองได้

 

แดดฤดูร้อนไม่ค่อยแจ่มใสนักเพราะมรสุมกำลังเฉียดเข้ามาใกล้ วาสโก้ถอดแว่นกันแดดออกเพราะฝนตั้งเคล้าเมื่อเขาขับรถมาใกล้ถึงถนนเชื่อมระหว่างเมือง

 

…บนเนินดินหน้าห้างสรรพสินค้านั้น ร่างคุ้นตานั่งอยู่…

 

วาสโก้อุทานลั่น เขารีบหักเลี้ยวเข้าจอดริมทาง ลงจากรถอย่างรวดเร็ว ตรงไปหาหนุ่มน้อย

 

แล้วต้องเสียวแปลบในอก…เมื่อเห็นรอยแดงแทรกอยู่ในนัยน์ตาสีฟ้า

 

“…กลับบ้านกันเถอะ” เขาเอ่ยเสียงแหบแห้ง ขณะจับต้นแขนเย็นเฉียบ แม้จะอยู่ในฤดูร้อน แต่อากาศตอนกลางคืนนั้นไม่อบอุ่นพอ

 

เนเว่ไม่มองหน้าคนมารับ หากยอมลุกตามแรงดึง เขาขึ้นรถแล้วเอนศีรษะพิงพนัก หลับตาลงอย่างอ่อนล้าเพราะอดนอนมาทั้งคืน

 

ยิ่งกว่าถูกตวาด…ยิ่งกว่าถูกทุบตีหรือร้องไห้ใส่หน้า…วาสโก้จุกอกกับสภาพของคนนั่งข้างๆ…เขาจำได้แล้ว จำสัญญาที่ปากพล่อยเอาไว้

 

เป็นเขาเองที่ทำลายความเชื่อใจนั้นลงอย่างยับเยิน

 

แม้จะรู้สึกผิดแค่ไหน แม้อยากจะถามว่าต้องการให้ชดใช้อย่างไร หากตอนนี้จะทำอะไรได้ นอกจากขับรถพาคนที่อ่อนแรงกลับไปพักก่อน…

 

———

 

 

ตลอดทางระหว่างกลับมายังบ้านไม้ซุง เนเว่ไม่ปริปากเลยสักคำ เมื่อรถจอดสนิทแล้วก็แค่ลืมตาขึ้น เดินลงจากรถ ตรงเข้าบ้าน ผ่านไปยังห้องนอน

 

วาสโก้จัดการปิดประตูโรงจอดเสร็จแล้วค่อยเดินเข้ามาในบ้าน ทีแรกเขานึกว่าเนเว่เข้านอนเลย แต่กลายเป็นว่าอีกฝ่ายเก็บเสื้อผ้าลงใส่กระเป๋าเป้อย่างรวดเร็ว เมื่อเขาเข้าบ้าน อีกฝ่ายก็ถือกระเป๋าออกมานั่งรอที่โซฟาแล้ว

 

ข้าวของของเนเว่น้อยเสียจนน่าใจหาย…เหมือนพร้อมจะจากไปทุกเมื่อ

 

“นาย…รู้แล้วเหรอว่าฉันทำอะไร” เสียงนั้นฝืดคอ ถามคำถามโง่ๆ ออกไป

 

คำตอบกลับ ก้ำกึ่งระหว่างโกหกกับความจริง “ผมบังเอิญเห็นพอดี ตอนย้อนกลับไปโรงแรม กะจะดักรอคุณที่นั่น”

 

วาสโก้ทำอะไรไม่ถูก รู้สึกแขนขาตัวเองเก้กังไปหมด “…ที่นายไม่พูดกับฉันเลยตลอดทาง คงเพราะโกรธสินะ”

 

“ไม่ใช่ครับ” เนเว่ยิ้ม…เป็นยิ้มที่เศร้าลึก “ผมกลัวว่าถ้าพูดแล้วจะหยุดปากตัวเองไม่ได้ ผมกลัวถูกคุณทิ้งไว้กลางถนน…อย่างน้อยขอให้ได้กลับมาเก็บของก็ยังดี”

 

“จะไปจริงๆ เหรอ…” ขาใหญ่ก้าวเข้าไปหา อยากคว้าร่างนั้นเอาไว้ แต่กลัวจะถูกผลักไสจึงเลือกจะนั่งลงข้างๆ แทน

 

นัยน์ตาสีฟ้าเบนมองคนนั่งข้าง คิ้วมุ่นเข้าหากันอย่างข่มกลั้นอารมณ์ “อยากให้ผมไปจากที่นี่ไหมครับ”

 

“ไม่” คำตอบนั้นหลุดจากปากไม่ต้องคิด “อย่าไป…ฉันขอโทษ แต่อย่าไปเลย”

 

คนฟังหรี่ตาลง ยิ้มอย่างขื่นขมระคนโล่งใจ “ดีจัง…ผมกลัวเหลือเกินว่าจะอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้อีกแล้ว”

 

วาสโก้ดึงร่างเล็กเข้ามากอด

 

“นาย…ไม่โกรธฉันเหรอ” อดถามไม่ได้

 

“แค่รู้สึกมึนตึง…หึงหวงครับ อาจจะเพราะผมเป็นผู้ชาย จึงพอจะเข้าใจความรู้สึก…ว่าทำไปเพราะสนุก ไม่จริงจังอะไร” เสียงที่ตอบนั้น แหบพร่ากว่าปกติ “แต่ถ้าวันหนึ่ง คุณเจอคนที่ใช่และอยากจริงจังด้วย…กรุณารีบบอกผมนะครับ”

 

สนแต่ความสะดวกของเขา สนแต่การได้อยู่เคียงข้าง และไม่ลังเลที่จะไปถ้าขวางทาง

 

วาสโก้ขบฟันแน่น…เขาไม่เคยเจอใครคิดถึงเขาขนาดนี้มาก่อน…แล้วเขายังจะระยำใส่เทวดาตัวน้อยแบบนี้อีกหรือ

 

“ฉันสัญญา…ว่าเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก”

 

“อืม…” คำขานนั้น มาพร้อมอ้อมแขนบางที่กอดตอบว่ารับรู้

 

…หากความเชื่อใจที่มีอยู่ ไม่อาจเต็มเติมได้อีกต่อไป…

TBC

 

16.

 

เพราะความรู้สึกผิด และเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายรักตนเองจริง วาสโก้จึงทำดีกับเนเว่มากขึ้นกว่าเดิม

 

ความพยายามของเขาตลอดหลายวันไม่สูญเปล่า…ในที่สุดคนไร้หัวทางพ่อครัวแบบเขาก็สามารถทอดแพนเค้กได้โดยปลอดภัย

 

“เนเว่ ตื่นได้แล้ว ไปดูสิว่าฉันทำอะไรให้”

 

อารมณ์ดีใจทำให้วาสโก้รีบปลุกคนที่ยังหลับ เนเว่ผงกหัวขึ้นมามองนาฬิกา พอเห็นว่ายังอีกตั้งชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาปลุก จึงคว่ำหน้าลงกับหมอนอีกหน

 

“เจ้าขี้เซา!” มือใหญ่ตวัดผ้าห่มออก แล้วช้อนร่างในชุดนอนขึ้นอุ้ม “ไปกินมื้อเช้ากัน”

 

“อือ…” คนตัวเล็กประท้วงเล็กน้อยเมื่อถูกวางลงบนเก้าอี้ในครัว เขาขยี้ตาอย่างง่วงงุน เมื่อตาสว่างขึ้นแล้วจึงเห็นแพนเค้กสีสวยในจานตรงหน้า ไม่มีรอยไหม้ เพียงแต่รูปร่างออกจะบิดเบี้ยวเหมือนอามีบาไปหน่อย  “ว้าว…ในที่สุดก็ทอดได้แล้วนะครับ…เก่งจัง”

 

วาสโก้อดไม่ได้ ขยี้เส้นผมนุ่มนิ่มอย่างแรง “แฟนทำอาหารให้แต่เช้าแบบนี้ ช่วยชมให้มันมีชีวิตชีวาหน่อยได้ไหม”

 

แต่การอุ้มออกมากินข้าวแต่เช้าแบบนี้…มันเหมือนพฤติกรรมของพ่อมากกว่าแฟนนะครับ เนเว่ได้แต่คิดในใจ

 

“โอ๋ๆ มามะ รางวัล” แม้จะยังงัวเงีย แต่พยายามเอาใจด้วยการคว้าเสื้ออีกฝ่าย ก่อนจะนึกได้ว่าตั้งแต่เข้าหน้าร้อนวาสโก้ไม่ค่อยสวมเสื้อนอน จึงเปลี่ยนเป็นดึงแขนให้อีกคนก้มลงมา…และเพราะยังไม่ได้ล้างหน้าแปรงฟันเลยไม่มั่นใจนัก แทนที่จะจูบริมฝีปาก เนเว่เปลี่ยนไปจูบบนหัวนมสีคล้ำแทน

 

“เจ้าเด็กลามก” คนได้รางวัลกัดฟันกรอด อยากจะกอดปล้ำเอาคืน แต่สงสารที่ยังเช้าเกินไป จึงทำแค่จูบหน้าผากเนียนแล้วปล่อย

 

เนเว่หันมาสนใจอาหารเช้า ลงมือทานไปได้สองสามคำแล้วนึกได้ว่าควรถามอะไร “วันนี้ต้องไปไหนหรือเปล่าครับ”

 

วาสโก้ไม่ตอบ เพราะกำลังอ่านข้อความจากสมาร์ทโฟน…และเนื้อหาในนั้นเกี่ยวพันกับตระกูลวอลเธอร์ เป็นคำเตือนที่ส่งให้กับสมาชิกทุกคนในสังกัด

 

ดูเหมือนว่าข่าวเรื่องชาร์ลส์ป่วยหนักจะรั่วไหลโดยจับมือใครดมไม่ได้ สถานการณ์จึงตึงเครียดมาระยะหนึ่งแล้ว และช่วงนี้ยิ่งทวีความรุนแรง เพราะเริ่มมีการโจมตีสมาชิกของตระกูล…ตั้งแต่ระดับหัวหน้า ไปจนถึงรากหญ้าต่างๆ

 

คงไม่มีปัญหาเท่าไหร่นักถ้าเป็นการดักทำร้ายกันซึ่งหน้า สมาชิกแต่ละคนล้วนเชี่ยวชาญการต่อสู้ ไม่เช่นนั้้นคงไม่สามารถทำงานกับวอลเธอร์ได้ แต่การประทุษร้ายครั้งนี้ กลับพุ่งเป้าไปที่ครอบครัวหรือคนรักของสมาชิกเป็นหลัก

 

ล่าสุดถึงคราวเมียเก็บของโฆเซ่…เจ้าหล่อนถูกพบในสภาพสะบักสะบอม สลบอยู่บนลานจอดรถของห้างสรรพสินค้า แม้จะไม่ได้ถูกล่วงละเมิดทางเพศ แต่การถูกทำร้ายอย่างป่าเถื่อนไม่ควรเกิดขึ้นกับผู้หญิงคนใด ไม่ว่าสถานะเมียหลวงหรือเมียน้อยก็ตาม โฆเซ่เดือดดาลกับเรื่องนี้มาก และพุ่งเป้าสงสัยทั้งหมดไปยังซองโตเน่…ตระกูลคู่อาฆาตที่ทำท่าจะเรืองอำนาจขึ้นมาอีกหน

 

ดวงตาสีดำมืดหม่นกว่าเดิมเพราะความกังวล วาสโก้รู้สึกตัวอีกทีเมื่อมือขาวยื่นมาแตะข้อมือของเขา

 

“เมื่อกี้นายถามอะไรนะ” เขายิ้มให้คนตัวเล็กที่ผมยุ่งเหยิง…ไม่มีความสง่างามตรงตามสเปคเขาเลย แต่กลับน่าเอ็นดูเหลือเกิน

 

“ผมถามว่าวันนี้คุณต้องไปไหนหรือเปล่าครับ” เนเว่ทวนอีกหน

 

“ไม่ได้ไป” ตอบพร้อมตัดแพนเค้กเข้าปาก แม้หน้าตาจะดูไม่ดี แต่รสชาติใช้ได้

 

“ผมก็ไม่ได้ไปไหนเหมือนกัน วันนี้ว่าจะออกไปตรวจบนภูเขาเสียหน่อย ไม่รู้ฤดูนี้จะมีใครมาทำลายแปลงปลูกอีกรึเปล่า” เป็นคนพูดเองนั่นแหล่ะที่ลงมือ

 

“เรื่องนั้นไว้ก่อนเถอะ ตอนนี้ทางตระกูลไม่มีเวลาจะมาสนฝิ่นแล้ว” วาสโก้บอก…อันที่จริงเขาแปลกใจอยู่บ้างว่าทำไมเนเว่ดูไม่ตกใจเลยที่รู้ว่าทางวอลเธอร์ค้าฝิ่นดิบ…แต่เด็กทุกคนที่เติบโตในเมืองสีเทาชื่อว่าเรเวน อาจจะชินชากับเรื่องนี้ เช่นเดียวกับเขา

 

“งั้น…วันนี้ทำอะไรดีล่ะ” บอกพลางหันไปมองหน้าต่าง “ตอนแรกผมกะจะเข้าเมืองไปซื้อของ แต่ท่าทางวันนี้ฝนจะตก ไว้ไปวันอื่นดีกว่า”

 

ถึงตรงนี้ วาสโก้ตัดสินใจได้ว่าควรจะเตือน “…เนเว่ ช่วงนี้มีเรื่องไม่ค่อยดีเกิดขึ้นรอบๆ สมาชิกตระกูล นายต้องระวังตัวด้วยล่ะ”

 

คนฟังเลิกคิ้วขึ้นสูง “ผมไม่ได้เป็นสมาชิกเสียหน่อย”

 

“เป็นสิ” ดวงตาสีดำจ้องมองตรงมา “นายเป็นของฉัน”

 

นัยน์ตาสีฟ้าสั่นระริก ผิวแก้มร้อนขึ้นมา

 

“ดังนั้น…” วาสโก้กุมมือขาวจัดเอาไว้ ดึงมาชิดริมฝีปาก “สัญญากับฉัน…ว่าจะไม่เอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงกับเรื่องไม่ชอบมาพากล…เข้าใจไหม”

 

แววสับสนปรากฎขึ้นในลูกแก้วสีฟ้า ก่อนจะถูกกลบไปอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้มเข้าอกเข้าใจ

 

“ครับ…” เนเว่สัญญา

 

แน่นอนว่า เขาโกหก

 

TBC

ลางร้ายเริ่มปรากฎ…วาสโก้ช่างมันค่ะ แต่เนเว่อย่าเป็นไรนะ   (;___;  #ความลำเอียงนี้

Advertisements

Comments on: "[Novel] Be[lie]ve. – 15&16" (1)

  1. เว่อย่าอดนอนให้เจ้าคนแบบเนนน้

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: