macho_luglio 's cargo, Mostly fanfictions.

Posts tagged ‘YuriOnIce’

[YOI] Addicted. (Otabek x Yurio)

[YOI] Addicted. (Otabek x Yurio)

 

Macholu

 

PWP แบบอ่อนๆค่ะ…(///__///

 

ในโลกนักเลง บุหรี่คือเครื่องประดับ

 

ทว่า ในโลกของนักกีฬา บุหรี่คือของต้องห้าม

 

เพราะอยากเป็นนักเลงหรือยังไง นักกีฬาทีมชาติรัสเซียถึงสูบบุหรี่โดยไม่คำนึงถึงผลเสียของมัน

 

…และเป็นหน้าที่ของ ‘เพื่อน’ ที่จะต้องเตือน

 

“ยูริ…”  

 

โอตาเบคทักเมื่อมาถึงระเบียงของสนามซ้อม อากาศหนาวเย็น ลมพัดควันบุหรี่สะบัดเป็นเส้นพลิ้วไหว โอบรอบเส้นผมสีทองของยูริ…ดูเป็นภาพเหนือจริงสมกับฉายาแฟรี่ของเจ้าตัว

 

“ไง…”  คำทักที่เคยมีรอยยิ้ม ตอนนี้ไม่มีแล้ว…ดูเหมือนจะไม่พอใจอะไรอยู่ จึงคลายเครียดด้วยของบั่นทอนสุขภาพ

 

“นายเป็นอะไรไปหรือเปล่า” การอ้อมค้อมไม่ใช่นิสัยของหนุ่มคาซัคสถาน

 

“……”  ยูริโอะเหลือบมอง ก่อนจะเบนสายตาออกไปไกล “…เปล่า…”

 

โอตาเบคถอนหายใจ เดินเข้าไปใกล้แล้ววางมือลงบนบ่าเล็ก  “…ที่พลาดไปตอนซ้อมคงไม่ได้ทำให้นายคิดมากใช่ไหม”

 

“พลาดแค่นั้นใครเขาคิดมากกัน” เสียงหัวเราะดูแปร่งเมื่อผ่านควันระคายคอ

 

“แล้วนายสูบบุหรี่ทำไม” เช่นเคย คำถามตรงไปตรงมา

 

บุหรี่บนริมฝีปากขยับเล็กน้อย…ยูริโอะหันมาทั้งตัวในคราวนี้

 

“โจทย์ของ FP คราวหน้า…คือ ‘เสพติด’ น่ะ” คีบบุหรี่ออกมาถือด้วยท่านักเลง ซึ่งไม่เข้ากับปลายนิ้วเรียวเล็กเลย “ถ้าพูดถึงเสพติด…ก็ต้องเป็นพวกยาหรืออะไรประมาณนี้ไม่ใช่เหรอ”

 

โอตาเบคอึ้งไปหลายอึดใจ  “…เสพติดไม่จำเป็นต้องเกี่ยวกับของมึนเมาสักหน่อย”

 

“แล้วเกี่ยวกับอะไรล่ะ”  คิ้วบางขมวดยุ่งเหยิง

 

“อาหาร กิจกรรม สิ่งของ…หรือเสพติดทางความรู้สึกอะไรแบบนั้น”  อธิบายพลางยกมือขึ้นลูบท้ายทอย ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าอีกคนไม่เลิกทำหน้ายุ่ง “เช่น…บางคนบอกว่าเป็นพวกเสพติดการจูบ”

 

“เห? จูบเนี่ยนะ” คนฟังทำหน้าไม่เชื่อ จังหวะนั้นเองที่เผลอทำเถ้าบุหรี่หล่น กางเกงฝึกไม่ได้เป็นผ้าหนานัก แม้จะไม่ทะลุแต่ก็ร้อนวาบจนสะดุ้ง

 

โอตาเบคตกใจหน้านิ่ง รีบยื่นมือไปปัดสะเก็ดไฟออกให้อย่างทันที เขาสำรวจว่าอีกฝ่ายไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรด้วยการลูบไปมา….

 

“เอ่อ….”  ยูริโอะหน้าร้อนวาบ ร้อน…ร้อนยิ่งกว่าต้นขาที่โดนลวกเสียอีก

 

“อ๊ะ ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว” กระแอมในลำคอ เหมือนเรียกสติตัวเอง

 

“อื้ม ไม่เป็นอะไร…”  ทวนคำทั้งที่ไม่จำเป็นด้วยความเก้อเขิน ทว่า…เรื่องที่จะคุยต่อก็ชวนอายไม่แพ้กัน “…เสพติดจูบเหรอ ไม่เคยคิดมาก่อนเลยแฮะ”

 

“ลองไหม”

 

“หา? …ก็น่าลองนะ”  ยูริโอะเม้มปาก “แต่…แย่หน่อย ฉันไม่มีแฟน”

 

“สาว ๆ ที่รุมล้อมนายล่ะ” โอตาเบคเลิกคิ้วสูง

 

“ยัยพวกนั้น…แฟนคลับนะ จะไปทำไรแบบนั้นด้วยได้ไงเล่า” ส่ายหน้าอย่างสิ้นหวังก่อนจะจรดบุหรี่ชิดริมฝีปากอีกหน

 

จังหวะเดียวกับที่โอตาเบคยื่นมือมาหา…แวบแรกยูริโอะนึกว่าจะถูกแตะใบหน้า หากโอตาเบคทำเพียงแค่ใช้สองนิ้วคีบมวนบุหรี่ แย่งจากมือแล้วดีดทิ้งไปลงถังขยะพอดิบพอดี

 

อยากจะท้วงหรอกนะ ยูริโอะคิด แต่หมอนี่มันเท่เกินไปจนเผลอมองค้าง…

 

“บุหรี่ไม่เหมาะกับนักกีฬา นายไม่ควรทำลายปอดตัวเอง” แม้จะไม่ได้ดุ แต่เสียงต่ำ ๆ ก็ชวนให้เชื่อฟัง  

 

“รู้แล้วน่า…”  คนอยากเสพติดเบ้ปาก

 

“ถ้าอยากลอง…”  ปลายประโยคแผ่วไป ก่อนเสียงจะกลับมาสม่ำเสมออีกครั้ง “ลองกับฉันไหมล่ะ”

 

ยูริโอะทำตาโต  “ลองอะไร”

 

“จูบ ว่าจะทำให้เสพติดได้จริงรึเปล่า” โอตาเบคมองมาตรง ๆ ไม่หลบสายตา

 

“…กับ….กับนาย”  ถามอีกครั้งด้วยเสียงสั่นนิด ๆ

 

คำถามกลับนั้นมั่นคงกว่า “ตกลงหรือไม่ตกลง”  

 

…คำตอบคือการพยักหน้าเงียบ ๆ

 

———

 

แน่นอนว่าแม้จะเป็นเพียงการทดลอง แต่จูบกันตรงระเบียงสนามคงไม่ใช่เรื่องควรทำ

 

ดังนั้น เมื่อการซ้อมประจำวันจบลง โอตาเบคจึงพายูริโอะไปห้องพัก เพื่อจะ ‘ฝึก’ อีกอย่าง

 

หลังมื้อเย็นที่พยายามทำตัวเป็นปกติ โอตาเบคจึงเริ่มต้น…เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินตรงไปหาอีกฝ่าย

 

“พร้อมนะ” ถามด้วยเสียงเบากว่าปกติ

 

ยูริโอะทำตาโต ก่อนจะรีบหยิบบางสิ่งออกมาจากกระเป๋า “เดี๋ยว! ขอแปรงฟันก่อน”

 

โอตาเบคอึ้ง ก่อนจะนึกตามว่าพวกเขาเพิ่งทานอาหาร…  “โอเค ฉันก็ควรแปรงด้วยสินะ”

 

ระยะเวลาแห่งความประหม่าจึงยืดยาวออกไป และเปลี่ยนสถานที่ จากโต๊ะกินข้าวมาเป็นห้องน้ำ…สองคนยืนแปรงฟันคู่กัน อย่างกับโรงเรียนประถม

 

โอตาเบควางแปรง แล้วหันเข้าหาอีกคน เขยิบเข้าใกล้

 

ยูริโอะรีบถาม  “ด…เดี๋ยว ที่นี่เลยเหรอ”

 

“มัวแต่ย้ายไปมา ไม่ได้ทำกันพอดี”

 

เพราะหน้านิ่งมาตลอดจึงดูไม่ออกว่าอีกฝ่ายจะรีบร้อนขนาดนี้ ยูริโอะแปลกใจ หรือเพราะอยากทดลองให้มันเสร็จ ๆ ไปเลยรีบ แต่ก็ไม่ติดใจถาม เพราะสติทั้งหมดใช้ไปกับการทำใจไม่ให้ตื่นเต้นเกินเหตุ

 

ส่วนสูงที่ห่างกันไม่มากทำให้แค่โน้มคอลงมา ริมฝีปากของโอตาเบคก็จ่ออยู่กับริมฝีปากสีอ่อนแล้ว…ลมหายใจที่ไล้ผ่านผิวหน้ากันเบา ๆ นั้นเจือกลิ่นมินต์ของยาสีฟัน

 

“เอาล่ะนะ…” โอตาเบคถาม

 

ขนาดนี้แล้ว อยากทำให้เสร็จ ๆ ไปไม่ใช่เหรอไง แล้วยังจะถามอะไรอีก ยูริโอะที่เป็นฝ่ายตั้งรับตลอดเริ่มฉุนขึ้นมา จึงเป็นฝ่ายยื่นหน้าเข้าไป…ชนปากตัวเองเข้ากับปากอีกฝ่าย

 

แล้วรู้สึกโดนใจ เมื่อได้เห็นโอตาเบคทำตาโตแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ยูริโอะบดริมฝีปากมากกว่าเดิม นี่เหรอจูบ…มันเพลินตรงไหนกัน ทำไมในหนังถึงดูเคลิ้มกันนัก

 

แล้วต้องสะดุ้งวาบ เมื่อลิ้นร้อน ๆ ของโอตาเบคพยายามแทรกเข้ามาระหว่างกลีบปาก จุดที่ถูกเลียเหมือนโดนไฟฟ้าช็อต…แต่ไม่เจ็บปวด กลับทิ้งความรู้สึกวาบหวามแล่นไปทั่วตัวแทน

 

และเมื่อเผยอปากด้วยความตกใจ อีกฝ่ายจึงรุกรานเข้ามาเต็มที่ ทั้งดูดดุนลิ้นเล็กและโลมเลียด้านใน…จุดหลังฟันหน้า…ยูริโอะไม่เคยรู้มาก่อนว่าเมื่อถูกสัมผัสแล้วจะสยิวซ่านแทบบ้า…

 

ความหวามไหวทำให้ต้องหลับตาหนี…แต่กลับรู้สึกถึงทุกอย่างได้แจ่มชัดกว่าเดิม…เสียงครางต่ำในลำคอของคนตรงหน้า ฟังคุกคามและเท่อย่างน่าเจ็บใจ โอตาเบคกอดเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ ฝ่ามือที่กึ่งลูบกึ่งบีบเคล้นช่วงเอวนั้น…เหมือนอีกฝ่ายกำลังห้ามใจไม่ให้ทำร้ายเขา

 

จูบ….ทำให้มึนเมาจริง ๆ ด้วย…หัวหมุนจนรู้สึกเหมือนจะเป็นลม ยูริโอะชกหน้าอกของคนตรงหน้าเป็นการเตือนว่าให้พอ

 

“…เป็นยังไง” โอตาเบคถามเมื่อถอนริมฝีปากออก…เหมือนอดใจไม่ไหวจึงจูบเบา ๆ ซ้ำอีกครั้ง ใบหน้าแดงจัดเหมือนออกกำลังมาเป็นชั่วโมงทั้งที่ความจริงเวลาผ่านไปไม่ถึงห้านาที

 

ฝ่ายยูริโอะ อาการหนักกว่า…ทั้งใบหน้าและผิวกายที่แดงจัด แข้งขาอ่อนยวบจนอาจจะลงไปกองกับพื้น ถ้าไม่มีแขนของอีกฝ่ายรวบกอดไว้  “ยังไงเหรอ…..สุด ๆ เลย เชื่อแล้ว ฉันเชื่อแล้ว…”

 

คำตอบนั้นทำให้คนฟังยิ้มอ่อนโยน “ดีกว่าบุหรี่เยอะ”

 

“อืม…”  ยูริโอะจับริมฝีปากตัวเอง…ตอนสูบบุหรี่เขารู้สึกเพียงรสเผ็ดซ่า แต่จูบให้ความรู้สึกรุนแรงกว่านั้นเยอะ…

 

…ปลายนิ้วเล็กถูกดึงออก แทนที่ด้วยจูบวาบหวามอีกครั้ง

 

“แย่แล้ว….” โอตาเบคถอนหายใจ ริมฝีปากยังคงคลอเคลียไม่ห่าง “ดูเหมือนฉันจะเสพติดแทน”

 

“…เจ้าบ้า”  ไม่นึกว่าคำด่าแรกจะได้ใช้กับเหตุการณ์นี้ ยูริโอะหัวเราะออกมา

 

ใบหน้านั้นทำให้คนถูกว่ามองค้าง…แววตาสั่น…ยูริโอะสบตาแล้วสะท้านตาม…อีกแล้ว…ท่าทางแบบนี้เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

 

“ยังมีอีกอย่างนึง…อยากให้นายลอง”  โอตาเบคเอ่ยช้า ๆ

 

ประหม่า แต่อยากรู้ไม่แพ้กัน  “…อะไร…”

 

“เสพติดแฟน”

 

หัวใจของยูริโอะคงใกล้ระเบิดเต็มที มันเต้นแรงจนแผ่นอกของอีกคนที่แนบอยู่ยังรู้สึกได้

 

“ตกลง…หรือไม่ตกลง…”

 

คำถามเดิมของโอตาเบคกลับมาอีกครั้ง

 

และเมื่อคำตอบคือการพยักหน้าเพียงเบา ๆ จูบร้อนแรงจึงตามมา…

 

พวกเขาเสพติดกันและกันเสียแล้ว

 

-END-

 

  • โฮววววว ลังเลมากว่าคู่นี้ควรจะเริ่มเรื่องจากตอนเป็นเพื่อนหรือแฟน คือถ้าเพื่อนคงต้องเกริ่น แต่ถ้าแฟนก็พอร์นได้เลย—-  แต่…สุดท้ายก็ชอบคสพ.ที่พัฒนาจากเพื่อนไปเป็นแฟนมากกว่าค่ะ (///___///
  • ใน YOI นอกจากคู่บ้าออฟฟิเชียล คู่ซึงจูจู ก็มีคู่ลูกสาวและเขยคาซัคนี่ล่ะค่ะที่เราชอบแบบหนัก ๆ ฮาาาา
  • อีกคู่ที่ชอบแต่ไม่ค่อยได้กรี๊ดคือ คริสกับแฟนของเขา แต่…เนื่องจากไม่รู้ชื่อแฟน เลยเขียนลำบากค่ะ กร๊ากก ไว้ว่าง ๆ จะเขียนฟิคจั่วหัว ผัวคริส x คริส แล้วกันนะ X’D
Advertisements

Protected: [Yuri on ice Fanfiction] Eros.

This content is password protected. To view it please enter your password below:

[Yuri on ice] Kiss and Cry.

14570391_1426722440691181_2425507846197901439_n

Macho_luglio

เพลงประกอบ  宇多田ヒカル – 誰かの願いが叶うころ

 

 

บนแว่นตาของ คัตสึกิ ยูริ สะท้อนภาพของ ยูริ พลิเซตสกี้

 

ช่วงขายาวขึ้นรึเปล่านะ…กล้ามเนื้อก็ดูสมบูรณ์ขึ้นกว่าเมื่อก่อน ไม่มี ‘ยูริโอะ’ เจ้าอารมณ์บนลานน้ำแข็งอีกแล้ว มีเพียง พลิเซตสกี้ ที่สง่างาม

 

‘Quad Salchow’ ที่อีกฝ่ายเคยสอนเขา สมบูรณ์แบบไม่มีที่ติ…เป็นอาวุธร้ายที่ใช้เชือดเฉือนคะแนน

 

เขาไม่มีวันสู้ได้อีกต่อไป….ภาพตรงหน้าสั่นไหว…พร่าเลือน

 

เมื่อใดที่ความปรารถนาของใครบางคนสมหวัง ใครอีกคนอาจกำลังหลั่งน้ำตาอยู่

 

เพราะ ‘ที่หนึ่ง’ นั้นมีตำแหน่งเดียว ไม่อาจแบ่งปันให้กันได้

 

ยูริโอะได้อยู่ในจุดสูงสุดในวงการแล้ว…

 

…แขนคู่หนึ่งโอบรอบเอวของยูริจากด้านหลัง ประคองให้ห่างออกมาจากหน้าจอโทรทัศน์ที่ถ่ายทอดสดเวิร์ลกรังปรีซ์อยู่ วิคเตอร์ถอยมาจนถึงเก้าอี้ เอาไม้ค้ำไปเก็บไว้ข้าง ๆ แล้วดึงให้คนที่ตนเองกอดอยู่นั่งลงบนตักอย่างนุ่มนวล

 

“รู้ว่าต้องร้องไห้ก็ยังจะดูนะ” คนกอดถอนหายใจ

 

“ขอโทษครับ…” ยูริก้มหน้า พยายามกลั้นน้ำตาไว้ “รู้ผลอยู่แล้วล่ะ แต่ก็ยังอยากเห็นกับตา อยากดู quads ของยูริโอะตอนเป็นที่หนึ่งของโลก…เป็นการหมุนที่สุดยอดเลยล่ะ”

 

ในมุมที่ไม่มีใครมองเห็นนั้น วิคเตอร์กลืนสีหน้าเจ็บปวดลงไป…ปั้นรอยยิ้มอ่อนโยน วางมือลงบนผ้าพันแผลบนต้นขาของอีกฝ่าย “นายเองก็ ‘หมุน’ ได้สุดยอดเหมือนกัน…น้อยนะที่ Rotationplasty จะประสบผลสำเร็จขนาดนี้”

 

ใต้ผ้าพันแผลนั้น…มีต้นขาที่เชื่อมต่อกับส่วนน่อง เท้าหมุนกลับทิศจากคนปกติ

 

ยูริ ไม่มีวันได้ลงแข่งขันอีกแล้ว

 

…ริมฝีปากอุ่นประทับลงบนข้างแก้มนุ่ม ช่วยเช็ดน้ำตาที่ยังตกค้าง…วิคเตอร์โอบเอวคนรักแน่นขึ้น ก่อนจะใช้มืออีกข้างเชยคางมนให้หันมาหา…จูบอ่อนโยนมอบให้

 

“ถ้าได้แชมป์โลกซักครั้งคงดีเนอะ” อดีตโค้ชแกล้งบ่น

 

“ผมก็ว่าอย่างนั้น เสียดายจัง…” บอกเช่นนั้น แต่กลับมีรอยยิ้มบนใบหน้า

 

แม้จบชีวิตนักกีฬา…หากเขายังมีชีวิตต่อจากนี้ที่แสนล้ำค่า…รออยู่

 

———

 

ในแววตาของยูริ พลิเซตสกี้นั้น สะท้อนภาพผู้คนหลายพันที่ยืนปรบมือกึกก้องเมื่อผลคะแนนออกมา

 

เขายิ้มกว้าง โบกมือเหมือนคนบ้า โค้ชยาคอฟที่อยู่ข้าง ๆ ไอซ์ริงค์ กระโดดโลดเต้นฉลองผลงานชิ้นใหญ่

 

เขาชิงมันมาได้แล้ว อันดับหนึ่งของโลก…ด้วยหยาดเหงื่อ ด้วยเลือด ด้วยหัวใจ…

 

เขาชนะแล้ว…อย่างเพียงลำพัง ไร้คนที่หวังให้ร่วมยืนอยู่ใน Kiss and cry

 

…เมื่อใดที่ความปรารถนาของใครบางคนสมหวัง ใครอีกคนอาจกำลังหลั่งน้ำตาอยู่…

 

หยดอุ่น ๆ เล็ดรอดจากขอบตา…ผสานไปกับหงาดเหงื่ออย่างแนบเนียน

 

Never Kiss and Never cry

 

-End-

หมายเหตุ :

  • Kiss and cry ใช้เรียกบริเวณที่นักกีฬาไปยืนรอผลคะแนนค่ะ
  • Rotationplasty คือการผ่าตัดศัลยกรรมแบบหนึ่ง โดยการตัดส่วนไม่ดีออกไป(เช่น ท่อนขาส่วนที่เป็นมะเร็ง) แล้วเลื่อนอีกส่วนมาติด หมุนอวัยวะไปอีกด้าน เชื่อมต่อหลอดเลือดและเส้นประสาท 

Talk :

  • สารภาพว่า เขียนฟิคเรื่องนี้ให้เกย์กว่าต้นฉบับนี่ยากมากค่ะ โดยเฉพาะคู่วิคยูยูวิคเนี่ยยยยย แงงงงง เลยออกมาดราม่าซะงั้น
  • มาโชชอบทั้งแบบยูวิคและวิคยู ดังนั้นแพร์ริ่งจึงยังไม่ระบุชัดค่ะ (///___///
  • ต้องโดนแฟน ๆ ยูริโอะฆ่าแน่นอน…แต่เรามั่นใจว่ายูริโอะทำได้นะ เขาเป็นเด็กเข้มแข็ง!!! เขาสามารถครองโลกได้ด้วยพลังของเขา!!!! แม้เพียงลำพัง (;{};
  • และโดนแฟน ๆ ยูริอ้วนฆ่าเช่นกัน…สาเหตุการตัดขา ขอละไว้แล้วกันค่ะ พราก
  • คงไม่เขียนต่อ…ปวดใจ…